18.7.07

Αξιοπερίεργο

Στο μετρό πηγαίνουμε πάντα με το καρότσι. Ο Αχιλλέας παίρνει το εισιτήριο που πέφτει από το μηχάνημα και μου δίνει τα ρέστα. Πατάει το χαμηλό κουμπί που είναι στο ύψος του για να καλέσει το ασανσέρ. Το ασανσέρ όταν έρχεται είναι σχεδόν πάντα γεμάτο. Συνήθως με νεαρούς ανθρώπους. Τους ίδιους που βλέπει κανείς να τον περιμένουν και πίσω από τις παχιές γυάλινες πόρτες όταν βρίσκεται μέσα στο κουβούκλιο. Στέκονται αποφασιστικά μπροστά και κλείνουν την έξοδο. Δεν ξέρω τι περνάει από το μυαλό τους εκείνη τη στιγμή. Δεν φαίνεται να τους απασχολεί κάτι. Ούτε καν πώς θα καταφέρουν να μπουν αν δεν παραμερίσουν πρώτα για να βγουν οι προηγούμενοι. Εγώ είμαι μέσα με το καρότσι, κολλημένη σχεδόν πάνω στις πόρτες και καθώς ανεβαίνω αρχίζω σιγά σιγά να βλέπω τα πόδια, το σώμα, το κεφάλι τους. Το ασανσέρ ακινητοποιείται. Οι έξω δεν κάνουν καμία κίνηση να ελευθερώσουν την πόρτα. Ξεκινάω να βγω με το καρότσι και τον Αχιλλέα πάνω του με κίνδυνο να τους πατήσω. Χωρίς να πτοούνται κάνουν έναν ανεπαίσθητο ελιγμό αριστερά ή δεξιά, όχι για να με διευκολύνουν αλλά για να καταλάβουν βιαστικά τον ελάχιστο χώρο που μόλις απελευθέρωσα στην είσοδο του ασανσέρ. Στριμώχνονται να μπουν, συνεχίζω να βγαίνω και με αυτήν την πολιτισμένη, σιωπηρή συνεννόηση πετυχαίνουμε όλοι αυτό που θέλουμε και συνεχίζουμε τον δρόμο μας.

Στα βαγόνια συναντώ συνήθως ξένες μητέρες με τα παιδιά τους. Μετανάστριες ή τουρίστριες. Σπανιότερα έλληνες γονείς με παιδιά και, όταν αυτό συμβαίνει, τα παιδιά είναι τις περισσότερες φορές μεγάλα σε ηλικία. Όλοι χαμογελούν στον Αχιλλέα και του κουνάνε το χεράκι. Αλλά δεν τους είναι ευχάριστο που ξεβολεύονται για να χωρέσουμε. Μια φορά κάποιος έκανε στην άκρη για να μας αφήσει να μπούμε πρώτοι στο βαγόνι. Χρειάστηκε να μου κάνει νόημα με το χέρι και να χαμογελάσει για να το καταλάβω. Ξαφνιάστηκα και όταν συναντήσαμε τον μπαμπά του Αχιλλέα του διηγήθηκα το αξιοπερίεργο γεγονός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails