12.8.07

Πρώτο

Τον Αύγουστο πριν από δύο χρόνια διένυα τον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης. Μπορούσα να γεννήσω από στιγμή σε στιγμή. Περάσαμε τις διακοπές με τον μπαμπά του Αχιλλέα στο εξοχικό κοντά στην Αθήνα. Ήταν ένας από τους καλύτερους μήνες. Ήμουν πολύ ήρεμη και χαρούμενη. Κολυμπούσα, κοιμόμουν πολύ και καλά, διάβαζα ξαπλωμένη τα βιβλία μου και περίμενα την ώρα της γέννας. Ο Αχιλλέας στριφογύριζε στην κοιλιά μου δίνοντάς της περίεργα σχήματα ενώ στο μυαλό μου στριφογύριζαν οι δικές μου σκέψεις.

Αυτό που με απασχολούσε, παραδόξως, δεν ήταν ο τοκετός. Αυτός ήταν κάτι που δεν μπορούσα να τον φανταστώ, κάτι άγνωστο για το οποίο είχα διαβάσει πολλά πράγματα και που είχα πάρει απόφαση ότι θα βίωνα απλά επειδή δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική. Ησύχαζα με την ιδέα ότι ο κατασκευαστής προορίζει το γυναικείο σώμα γι΄ αυτήν τη διαδικασία, συνεπώς θα την έφερνα σε πέρας μαζί με τον γιατρό μου. Επίσης, με καθησύχαζε το γεγονός ότι δεν θα πρωτοτυπούσα και ότι ήταν κάτι που έχει συμβεί ξανά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Οι μεγάλες ανησυχίες όμως που δεν καταλάγιαζαν ήταν δύο και με απασχολούσαν σοβαρά: πώς θα έκανα μπάνιο το μωρό και πώς θα του έκοβα τα νύχια του. Για κάποιον λόγο αυτές οι φαινομενικά καθημερινές ενέργειες είχαν κολλήσει στη σκέψη μου παίρνοντας μορφή γιγάντων. Διάβασα βιβλία και περιοδικά με συμβουλές προς τους νέους και άπειρους γονείς. Είδα με προσοχή τις εικόνες και τα σκίτσα. Ήταν αδύνατον να φανταστώ τον εαυτό μου να κρατάει στα χέρια έναν μικροσκοπικό άνθρωπο, να τον πλένει, να τον σαπουνίζει και να τον γυρνάει από εδώ κι από εκεί με ασφάλεια. Όσο για το δεύτερο ζήτημα που σκίαζε την προγεννητική ευτυχία, το κόψιμο των νυχιών, ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι με το πρώτο άγγιγμα του παιδικού ψαλιδιού πάνω στο νυχάκι του, θα του προκαλούσα ανείπωτο πόνο.

Στο μαιευτήριο, μετά από γέννα με καισαρική τομή και σε μαύρα χάλια, παρακολούθησα με τον μπαμπά του Αχιλλέα μια παρουσίαση από τις μαίες για τον θηλασμό και τη φροντίδα του νεογέννητου μωρού. Με τη βοήθεια μιας πλαστικής κούκλας στο μέγεθος βρέφους, οι μαίες χειρίζονταν με επιδεξιότητα ζογκλέρ το ψεύτικο μωρό δίνοντας διαφορετικές προτάσεις για τον τρόπο κρατήματος μέσα στο μπανάκι ή κάτω από τη βρύση του νιπτήρα. Ταλαιπωρημένη σωματικά, ψυχολογικά και ορμονικά βγήκα ένα ράκος από το σεμινάριο, πεπεισμένη ότι ήμουν ανίκανη να κάνω μπάνιο το παιδί μου.

Μετά από λίγες μέρες στο σπίτι πια, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Το μωρό έπρεπε να κάνει μπάνιο και δεν χωρούσε αναβολή. Γεμίσαμε το μπανάκι και το πλύναμε. Η διαδικασία ήταν πολύ πιο εύκολη από κάθε εναλλακτική εκδοχή που είχα πλάσει μέχρι τότε στο μυαλό μου. Ο Αχιλλέας ήταν ήσυχος και φάνηκε να το απολαμβάνει. Ένα πρωί μετά από μερικές μέρες, αφού του έδωσα το γάλα του και αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά, πήρα το ειδικό παιδικό ψαλίδι και του έκοψα τα νύχια.

Το πρώτο μπάνιο, το πρώτο άλλαγμα πάνας, το πρώτο δόντι, το πρώτο ξενύχτι είναι γεγονότα που σε κατακλύζουν. Συνήθως είναι μεγαλύτερα στη σκέψη παρά στην πράξη και ξεφουσκώνουν μπροστά τα μάτια σου όταν συμβαίνουν. Τώρα πια είμαι άνετη και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν με τρομάζουν όλα αυτά. Αφιερώνω χρόνο και σκέψεις σε άλλα, σημαντικά πράγματα. Οι φόβοι του παρελθόντος δεν έχουν θέση στο γεμάτο σιγουριά παρόν. Ξοδεύω πλέον ενέργεια και φαιά ουσία σε σενάρια για την πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό…

2 σχόλια:

sousou είπε...

μαμά του Αχιλλέα, η τροπαιοφόρος!
Πολύ αισιόδοξο το μήνυμά σου! :-)

Διόνα είπε...

Αγαπητή sousou.
Καλά όλα αυτά, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι το πρώτο άλλαγμα πάνας με την επιστροφή στο σπίτι το έκανε ο μπαμπάς κι εγώ παρακολουθούσα έτοιμη να καταρρεύσω.

Related Posts with Thumbnails