29.10.07

Συγκριτικό

Είχαμε πάει σε εστιατόριο που συχνάζουν οικογένειες με παιδιά. Ήταν ένα από αυτά τα εστιατόρια με τη δυνατή μουσική και τον πλούσιο διάκοσμο από αντικείμενα της αμερικανικής κυρίως κουλτούρας. Τα παιδιά έχουν δικά τους ψηλά καθίσματα, τους δίνουν πάντα μπαλόνια και χαρτιά και μολύβια για να ζωγραφίσουν. Οι φωνές και τα γέλια δεν ενοχλούν, ούτε οι μετακινήσεις τους στους διαδρόμους.

Άρχισα να τους παρατηρώ. Ήταν πολλοί. Τα τραπέζια τους ήταν ανάστατα. Ανάμεσα στα πολυώροφα χάμπουργκερ βρίσκονταν πεταμένες κηρομπογιές. Εκείνοι έτρωγαν το φαγητό τους και συζητούσαν μεταξύ τους. Παράλληλα άπλωναν το χέρι τους με δεξιοτεχνία ζογκλέρ για να σώσουν την τελευταία στιγμή ένα ποτήρι που είχε γείρει επικίνδυνα και σίγουρα θα έσπαζε. Με το ένα χέρι τσιμπούσαν τις πατάτες τους και με το άλλο σκούπιζαν παιδικά χείλη πασαλειμμένα με σάλτσες. Άφηναν ξαφνικά κάτω το πιρούνι τους και πετάγονταν από την καρέκλα τους τρέχοντας πίσω από κάποιο παιδί που ξαφνικά είχε βγει από το οπτικό τους πεδίο. Κρατούσαν μωρά μηνών στην αγκαλιά και απολάμβαναν παγωμένες μαργαρίτες μέσα σε τεράστια ποτήρια του κοκτέιλ. Κάποιοι έτρωγαν εκ περιτροπής, ο ένας συνόδευε το παιδί στην εξερεύνησή του, αν ήταν πολύ μικρό για να τριγυρίσει λίγο μόνο του, ενώ ο άλλος έτρωγε αναζητώντας πού και πού με το βλέμμα τους άλλους δύο. Ήταν χαρούμενοι, ήταν με τα παιδιά τους, με τους φίλους τους και διασκέδαζαν αλλά ήταν πάντα σε εγρήγορση, πάντα έτοιμοι να διευθετήσουν κάποια κρίση.

Άρχισα να παρατηρώ και τους Άλλους. Έτρωγαν πιο ήσυχα και συζητούσαν κάνοντας λιγότερες κινήσεις ή τουλάχιστον τις περιόριζαν στο τραπέζι τους. Δεν έστριβαν το κεφάλι τους από εδώ και από εκεί σαν να ήθελαν διαρκώς να προλάβουν κάτι. Ο καθένας περιοριζόταν στον δικό του χώρο μπροστά από το τραπέζι χωρίς να χρειάζεται να απλώσει παντού βουνά από χρησιμοποιημένες χαρτοπετσέτες ή καλαμάκια που είχαν πέσει στο πάτωμα. Έτρωγαν με μαχαίρι και πιρούνι που τα ακουμπούσαν στο πλάι του πιάτου χωρίς να ανησυχούν μήπως τα αρπάξουν χέρια που δεν πρέπει. Ήταν αφοσιωμένοι στη συζήτηση και δεν τη διέκοπταν με φράσεις όπως «Θέλεις άλλο, αγάπη μου;!» ή «Θα πέσεις!». Ούτε εμφάνιζαν σε όλη τη διάρκεια του φαγητού διάφορα αντικείμενα από τεράστιες τσάντες, όπως χαρτομάντηλα, μπιμπερό ή καθαρές μπλούζες. Οι Άλλοι ήταν κι αυτοί χαρούμενοι αλλά έδειχναν πιο ξεκούραστοι και πιο ξέγνοιαστοι. Είχαν την άνεση των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι μόνο για τον εαυτό τους και γι΄ αυτό μπορούν να είναι χαλαροί. Η προσοχή τους ήταν μόνο στη συζήτηση που έκαναν ή στη μουσική που άκουγαν ή ακόμα και σε τίποτα. Ίσως αυτό να ήταν και το πιο αξιοζήλευτο γνώρισμα πάνω τους. Μπορούσαν κάποιες στιγμές να αφαιρεθούν ενώ Εκείνοι αν ήθελαν να κάνουν το παραμικρό έπρεπε πρώτα να το συνεννοηθούν. Φυσικά κάποτε ανήκαν στους Άλλους αλλά η εποχή αυτή φαντάζει πολύ μακρινή.

2 σχόλια:

περαστικός είπε...

Έχετε τις δικές σας χαρές εσείς, μην κοιτάτε εμάς τα χαμένα κορμιά, σίγουρα θα το γράψατε κουρασμένη
:D

Διόνα είπε...

Μα φυσικά και είναι μεγάλη χαρά, άλλωστε το θέμα είναι συγκριτικό και όχι παραπονεμένο :)

Αλλά όχι και χαμένα κορμιά, α, δεν το δέχομαι :)

Related Posts with Thumbnails