13.11.07

Τσακωτό

Δύο άνθρωποι που αποφασίζουν να ζήσουν μαζί τη ζωή τους και να αποκτήσουν παιδί συνδέονται με βαθιά και ειλικρινή αισθήματα. Γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, αγαπιούνται και εκτιμούνται. Οι δυνατοί δεσμοί που τους ενώνουν ενισχύονται ακόμα περισσότερο με την παρουσία του παιδιού τους και τη νέα διάσταση που παίρνει η κοινή ζωή τους. Μοιράζονται τη νέα ζωή και όλα όσα κρύβονται μέσα τους.

Τι γίνεται όμως όταν φτάσει μια στιγμή που μια γυναίκα δεν φανερώσει στον σύντροφό της κάτι που έχει στην ψυχή της, κάτι που ξέρει ότι θα έπρεπε να του αποκαλύψει αλλά που επιλέγει να κρατήσει μυστικό; Μια στιγμή αδυναμίας, μια στιγμή που νιώθει να καταρρέει, μια στιγμή στην οποία πρέπει να αντλήσει ενέργεια, να δυναμώσει, να καλύψει κάποιες αποκλειστικά δικές της ανάγκες αφήνοντας τον άλλο εκτός. Μια στιγμή μονάχα την οποία κρίνει ότι πρέπει να τη βιώσει μόνη, που το ψέμα δεν φαντάζει λάθος αλλά μια επιλογή πίσω από την οποία κρύβεται η επιβίωση. Δεν είναι κάτι που μπορούμε να κρίνουμε, κανείς μας δεν ξέρει πότε θα βρεθεί σε αυτήν τη θέση.


Χτες το βράδυ, σίγουρη ότι δεν την έβλεπε κανείς, στάθηκε σε μια γωνιά της κουζίνας και καταβρόχθισε το τελευταίο μαρόν γλασέ. Εκείνος μπήκε αθόρυβα στο ημίφως, εντελώς ανυποψίαστος για το θέαμα που θα συναντούσε: «Μου είπες ότι δεν είχαν μείνει άλλα τέτοια…»

4 σχόλια:

imatooka είπε...

Ξαδέρφια μηηηηηηηηηηηηη!!!!!!!!
Όχι καβγαδες για το μαρον γλασσε!!!!
(αν και ηταν χτυπημα κατω απο τη μεση ομολογω)

Διόνα είπε...

Χαίρε, ξάδερφε :)

athens, athens είπε...

all's fair in love and war! let alone survival itself...

Διόνα είπε...

Γεια σου athens, athens.

Επιτρέπονται, δεν επιτρέπονται, εγώ πάει τώρα, το έφαγα...

Related Posts with Thumbnails