26.11.07

Δευτεριάτικο

Έφτιαξα μόνη μου το τσάι μου στις 6.45 π.μ. γιατί ο μπάτλερ δεν είχε εμφανιστεί ακόμα. Μάλλον χουζούρευε στο κρεβάτι του. Δούλευα στον υπολογιστή όταν άκουσα τον Αχιλλέα να με φωνάζει από το δωμάτιό του. Η γερμανίδα κουβερνάντα του ήταν άφαντη. Περίμενα λίγο και τελικά σηκώθηκα η ίδια. Τον καλημέρισα, τον πήρα αγκαλιά και πήγαμε στην κουζίνα να πιει το κακάο του. Κι εκεί τα ίδια, κανείς. Η μαγείρισσα δεν ήταν στο πόστο της κι έτσι ζέστανα μόνη μου το γάλα του και του το έδωσα. Όση ώρα το έπινε καθισμένος στον καναπέ, συγύρισα λίγο και μάζεψα τα χτεσινά πιάτα. Το σπίτι εξακολουθούσε να είναι άδειο. Εκτός από τους προηγούμενους, έλειπε και η καμαριέρα. Αφού ο Αχιλλέας τελείωσε το γάλα του και πήγαμε μέσα για να ντυθεί και να ετοιμαστεί, βρήκαμε το δωμάτιό του όπως το είχαμε αφήσει, κλειστά πατζούρια και άστρωτο κρεβάτι. Αγανακτισμένη που όλα έπρεπε να περάσουν από τα χέρια μου, ετοίμασα τον Αχιλλέα, έστρωσα το κρεβάτι του, μάζεψα τα ζωάκια που έχει στον ύπνο, ξέπλυνα τη βραδινή πιπίλα του και δίπλωσα τις πυτζάμες του.

Νόμιζα ότι όσο προχωρούσε η μέρα τα πράγματα θα έφτιαχναν. Δυστυχώς έπεσα έξω. Η μαγείρισσα όχι μόνο δεν φάνηκε αλλά δεν είχε ετοιμάσει και φαγητό από την προηγούμενη. Ζύμωσα και έψησα ένα ρολό κιμά και έκοψα μόνη μου τα συνοδευτικά λαχανικά. Ρίχνοντας μια ματιά στο ρολόι είδα ότι η ώρα είχε περάσει και ότι έπρεπε να επικοινωνήσω με το γραφείο με το οποίο συνεργάζομαι. Έβγαλα την ποδιά και φόρεσα το επαγγελματικό μου ύφος έτοιμη να καλέσω τη γραμματέα μου για οδηγίες. Πουθενά. Μπήκα έξαλλη σχεδόν στο αρχηγείο μου, στον προσωπικό μου πολυχώρο (υπνοδωμάτιο, γραφείο, ίντερνετ καφέ) αλλά δεν υπήρχε κανείς. Τηλεφώνησα ντροπιασμένη η ίδια στην εταιρεία και έκανα τις συνεννοήσεις μου.


Τα δεινά μου όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Η ώρα περνούσε και το παιδί για τις εξωτερικές δουλειές ακόμα να γυρίσει από τον φούρνο. Έπρεπε να ντυθώ και να βγω εγώ για ψωμί. Φυσικά δεν περίμενα να βρω τον στυλίστα μου για να με ετοιμάσει. Ήταν βέβαιο ότι είχε επαναστατήσει κι αυτός μαζί με τους υπόλοιπους. Θυμωμένη αλλά γεμάτη αυτοπεποίθηση άνοιξα την ντουλάπα μου και διάλεξα ένα σύνολο στο στυλ που μου πάει πολύ και που επιλέγω συνήθως για τις εξόδους μου στη γειτονιά: τζην παντελόνι, φούτερ και μαύρα σπορτέξ, μαθήτρια γυμνασίου δεκαετίας του ΄80. Για αυτοκίνητο ούτε λόγος, ακόμα και να ήταν κάτω ο σωφέρ, ήμουν τόσο εκνευρισμένη που ήθελα να περπατήσω για να ξεσκάσω. Πήρα τα κλειδιά και βγήκα κλειδώνοντας μόνη μου την πόρτα πίσω μου, είπαμε ο μπάτλερ ακόμα χουζούρευε. Οι Δευτέρες ήταν πάντα δύσκολες.

5 σχόλια:

sousou είπε...

Αγαπητή Mammaka,
αν όλοι αυτοί που περιμένατε χθες δεν εμφανιστούν ούτε σήμερα, ίσως τελικά να μην φταίει η Δευτέρα, αλλά το ασφαλιστικό...

περαστικός είπε...

Τρομερό, να τους απολύσετε όλους!

Διόνα είπε...

Φυσικά και δεν τους είχα ασφαλισμένους και φυσικά θα απολυθούν!

ou ming είπε...

Δυστυχώς λείπει και η δική μου η γραμματέας κι έτσι αναγκάζομαι να γράψω το σχόλιο μόνη μου. Πολύ αστείο και ευρηματικό ποστ!

Διόνα είπε...

Γεια σου, ou ming, χαίρομαι που σου άρεσε :)

Βγαλμένο από τη ζωή βλέπεις!

Related Posts with Thumbnails