7.1.08

Λονδρέζικο οικογενειακό

Για τις πτήσεις είχαμε ακούσει από άλλους γονείς ότι καλό είναι να έχουμε μαζί μας γλειφιτζούρια για να μασάει ο Αχιλλέας και να μην πονέσουν τα αυτιά του. Η πιπίλα είναι μια καλή λύση στην περίπτωση αυτή, αλλά ο Αχιλλέας τη χρησιμοποιεί πια ελάχιστα και μόνο μέχρι να αποκοιμηθεί και ήταν βέβαιο ότι δεν επρόκειτο να τη ζητήσει στο αεροπλάνο. Το δε γλειφιτζούρι το έσπασε με τα δόντια του και το μάσησε μέσα σε ελάχιστο χρόνο και πριν καν προλάβει να απογειωθεί το αεροπλάνο. Ευτυχώς τα αυτιά του δεν έδειξαν να τον πονάνε ούτε κατά την προσγείωση. Στην πτήση ζωγράφισε και κόλλησε σε τετράδιο τα αυτοκόλλητα που είχαμε μαζί, ήπιε πορτοκαλάδα, άνοιξε χωρίς να τον πάρει είδηση κανείς μας το τραπεζάκι στο κάθισμα μπροστά του το οποίο τον χτύπησε στο μάτι, το μαύρισε και το μάτωσε και τελικά κοιμήθηκε τυλιγμένος σε κουβέρτα της αεροπορικής εταιρείας αγκαλιά με τη μαϊμού του. Στον ύπνο βοήθησαν και τα παιδικά τραγούδια που είχαμε αντιγράψει σε ένα παλμ τοπ, τα οποία αποδείχτηκαν σωτήρια γιατί τον ηρεμούσαν σε στιγμές υπερέντασης.

Στο ξενοδοχείο είχαμε κράτηση για ένα δίκλινο δωμάτιο στο οποίο θα πρόσθεταν χωρίς χρέωση ένα παιδικό κρεβατάκι. Όταν φτάσαμε το κρεβατάκι δεν υπήρχε και όταν τελικά τοποθετήθηκε δεν υπήρχαν τα κατάλληλα σεντόνια και σκεπάσματα. Για μια παιδική κούνια μήκους ενός μέτρου μας προμήθευσαν με ένα τεράστιο πουπουλένιο μαξιλάρι και ένα φουσκωτό πάπλωμα για ημίδιπλο κρεβάτι. Τα περισσότερα βράδια κοιμόμασταν και οι τρεις μαζί στο διπλό κρεβάτι και όσες φορές μεταφέραμε τον Αχιλλέα στο δικό του, τον σκεπάζαμε με μια μεγάλη πετσέτα μπάνιου. Αυτό τελικά είναι κάτι που πρέπει να συνεννοείται κανείς εκ των προτέρων όταν κάνει την κράτηση. Συνήθως τα ξενοδοχεία δεν χρεώνουν τη διαμονή ενός μικρού παιδιού και παρέχουν παιδικά κρεβάτια, ωστόσο δεν είναι πάντα βέβαιο ότι διαθέτουν και τον ανάλογο εξοπλισμό γι΄ αυτά. Ευτυχώς, στο εστιατόριο για το πρωινό υπήρχε πάντα διαθέσιμο παιδικό κάθισμα.

Είχαμε οργανώσει την παραμονή μας στο Λονδίνο με άξονα ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων που θα στρεφόταν κατά κύριο λόγο γύρω από ένα παιδί 2,5 χρονών. Μουσεία με ενδιαφέρον για μικρότερους επισκέπτες, βόλτες σε πάρκα και γεύματα σε εστιατόρια «φιλικά σε οικογένειες» όπως τα χαρακτηρίζουν οι οδηγοί. Το αποτέλεσμα ήταν να συχνάζουμε σε μέρη με άπειρα άλλα παιδιά που βρίσκονταν εκεί επίσης με τους γονείς τους, σε μέρη στα οποία ένας στους τρεις έσερνε ένα καρότσι ή κρατούσε κάποιο μωρό στην αγκαλιά, σε μέρη που πολλές φορές θύμιζαν νηπιαγωγείο. Ευτυχώς όλοι αυτοί οι χώροι είχαν καλή οργάνωση και υποδομή για να δεχτούν ουρές ολόκληρες από οικογένειες και εκτός από την ολιγόλεπτη αναμονή στα εισιτήρια, οι επισκέψεις μας ήταν πάντα άνετες. Παντού υπήρχαν χώροι για να αλλάξει κάνεις πάνες ή να φροντίσει το παιδί του, τεράστιες γκαρνταρόμπες για να αφήσει παλτά, σακίδια, καρότσια, τάπερ και θερμός, εστιατόρια με παιδικά μενού (που όμως δεν ήταν πάντα επιτυχημένα ή ποιοτικά) και παιδικά καθίσματα και φυσικά πωλητήρια με αντικείμενα που κατά 90% απευθύνονταν σε παιδιά. Πήγαμε στο London Aquarium που είναι πραγματικά εντυπωσιακό για όλες τις ηλικίες, στο Science Museum το οποίο διαθέτει ειδική πτέρυγα για παιδιά κάτω των 5 ετών και εξαιρετικό εστιατόριο με παιδικά γεύματα, στο London Transport Museum στο οποίο ο Αχιλλέας οδήγησε ένα διπλό κόκκινο λεωφορείο ενώ τον φωτογράφιζαν οι υπερήφανοι γονείς του, στο Γκρήνουιτς μέχρι πάνω ψηλά στον λόφο που βρίσκεται το Βασιλικό Παρατηρητήριο και το οποίο δεν συνιστάται για παιδιά που διαμαρτύρονται και δεν θέλουν να μπουν στο καρότσι τους ή να περπατήσουν. Η ανηφόρα είναι πολύ μεγάλη! Ο Αχιλλέας είχε ξυπνήσει νωρίς εκείνο το πρωί. Στο ξενοδοχείο μας σήμανε συναγερμός φωτιάς και βγήκαμε όλοι με πυτζάμες και μπουφάν στον δρόμο. Ήταν μια δύσκολη μέρα για όλους με αρκετή γκρίνια και πολλές διαδρομές στην αγκαλιά.

Σε όλα τα εστιατόρια που φάγαμε, από αλυσίδες φαστ φουντ μέχρι κανονικά εστιατόρια υπήρχαν πάντα παιδικά καθίσματα και χώρος που μπορείς να αλλάξεις το παιδί σου. Στο τραπέζι μπορούσαμε να έχουμε δίπλα μας το καρότσι φορτωμένο με τρία μπουφάν, δύο τσάντες, ποδόσακο για το κρύο, μπουκάλια με νερό, σκούφους και κασκόλ που κρέμονταν από παντού. Η μετακίνηση ήταν πολύ εύκολη, ιδανική σχεδόν, με τα λεωφορεία τα οποία δυστυχώς δεν χρησιμοποιήσαμε όσο θα θέλαμε επειδή είχε πάντα πολλή κίνηση και ο Αχιλλέας βαριόταν επαναλαμβάνοντας την αγαπημένη ερώτηση όλων των παιδιών, «φτάσαμε;». Μπορούσες να μπεις από την μπροστινή πόρτα του οδηγού με το παιδικό καρότσι, να χτυπήσεις το εισιτήριό σου και να προχωρήσεις στο βάθος όπου συνήθως υπήρχαν πολλές κενές θέσεις και άπλετος χώρος για το καρότσι. Τα δρομολόγια ήταν συχνά και οι επιβάτες ελάχιστοι. Το μετρό αποδείχτηκε δύσκολο μέσο μετακίνησης γιατί στους σταθμούς του κέντρου της πόλης που κινούμασταν συνήθως δεν υπήρχαν ασανσέρ. Οι κυλιόμενες σκάλες κατέβαιναν μέχρι ένα επίπεδο και στη συνέχεια υπήρχαν πολλά σκαλιά μέχρι να φτάσει κανείς στις αποβάθρες. Ωστόσο πήραμε πολλές φορές το μετρό, το οποίο φαίνεται ότι εντυπωσίασε τον Αχιλλέα περισσότερο από όλα όσα είδε και το οποίο ονόμαζε «κόκκινα τρένα».

Περπατήσαμε πολύ, με τα πόδια, με το καρότσι, αγκαλιά, πάνω στους ώμους, κρατώντας χεράκι και ακολουθήσαμε πρόγραμμα κουραστικό και για τους ενήλικες και για το παιδί της παρέας. Τα μεσημέρια ο Αχιλλέας κοιμόταν 1-2 ώρες στο καρότσι κουκουλωμένος με τον ποδόσακό του και ένα μακρύ σάλι και σκεπασμένος με πλαστικό για να προστατεύεται από το ψιλόβροχο. Μερικές φορές τα βράδια από την κούραση ήταν δύσκολο να παραμείνουμε ξύπνιοι μέχρι να αποκοιμηθεί εκείνος πρώτος.


Τα καταστήματα ήταν απροσπέλαστα λόγω της κοσμοσυρροής και των εκπτώσεων. Οι δρόμοι είχαν απίστευτο κόσμο και απίστευτη κίνηση. Τα πάρκα ήταν πανέμορφα και ήσυχα όσο κόσμο και αν είχαν. Το Μπιμπέν (κατά τον Αχιλλέα) κρατούσε ακόμα την παλιά αίγλη του δίπλα στο νέο σύμβολο της πόλης, το London Eye. Η αγορά του Covent Garden (ή πλατεία, πάλι κατά τον Αχιλλέα) ήταν γεμάτη μουσικούς, καλλιτέχνες του δρόμου και στολισμένα καταστήματα. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία να ξαναβρίσκεσαι σε ένα μέρος που έχεις γνωρίσει παλιότερα σαν φοιτητής και σαν ταξιδιώτης και που τώρα βλέπεις υπό το πρίσμα μιας οικογενειακής εκδρομής. Είναι προορισμός που προσφέρεται για πολλές οικογενειακές δραστηριότητες, για παιδιά σε όλες τις ηλικίες και που διαθέτει υποδομή για να διευκολύνει τους γονείς. Ο βαθμός δυσκολίας ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι δεδομένος και όλα εξαρτώνται από τη διάθεση. Η δυσκολία απομυθοποιείται στην πράξη και παρόλη την κούραση το βέβαιο είναι ότι περνάς πάρα πολύ ωραία!

2 σχόλια:

maria είπε...

Xairomai vathytata pou i ksaderfi Anna (vl. Elvetia) me myise sto istologio mammaka. Perasa yperoxa diavazontas afta ta yperoxa, eksypna keimenakia gemata peira kai sofia protopeiris mamas.Xreiazomoun pragmatika mia geri dosi geliou anakatemeni me mamadistikes symvoules, oxi tou typou: kathe pote exei loksyggaki to moro, revetai efkola, ksypnaei tin nyxta, o dikos mou epathe vrogxitida deka imeron kai alla tetoia tetrimmena kai tromaxtika.
Vriskomai kai ego sto spiti meta apo mia methysmeni kaisariki. Kai i zali krataei akoma.(kai ego stin proti allagis tis panas theatis imoun. stili alatos kyriolektika)
Kai to xeirotero? Oute enas iptamenos kai kinoumenos snoopy.

Kalo vrady
Maria

Διόνα είπε...

Γεια σου Μαρία, ευχαριστώ για τα καλά λόγια :)
Μαθαίνω τα νέα σου καθώς και του νέου μέλους της οικογένειάς σου από την Άννα και στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!
Πολλά φιλιά στην κρύα χώρα που βρίσκεστε από τα μεσογειακά πάτρια εδάφη.

Related Posts with Thumbnails