14.1.08

Κοινωνικό

Το κείμενο που ακολουθεί εκτός από κοινωνικό είναι λίγο πικραμένο, ελαφρώς θυμωμένο, ίσως υπερβολικό και σαφώς μεγάααλο. Η δημιουργός του το συνέταξε με την ιδιότητα της εργαζόμενης, της μαμάς, της νοικοκυράς και της συζύγου, με αλφαβητική σειρά. Όλες οι ιδιότητες ήταν σύμφωνες ως προς το περιεχόμενο και εξίσου αχτένιστες. Ζητούν την υπομονή και την κατανόησή σας.

Η κοινωνία σε προετοιμάζει και σε επιβραβεύει για πολλά με διάφορους τρόπους. Δίνεις εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης και ύστερα μπορείς να χειρίζεσαι ένα σύνθετο μηχάνημα το οποίο, ανάλογα με την όψη του, μπορεί να προσδίδει στυλ ή ακόμα και κύρος. Εργάζεσαι σε μια θέση και ακόμα και αν η αμοιβή δεν είναι υψηλή ή οι αρμοδιότητες πολλές, συγκαταλέγεσαι αμέσως στα χρήσιμα μέλη του κοινωνικού μηχανισμού και ανταμείβεσαι ξανά με κύρος.

Κανείς, όμως, δεν σε προετοιμάζει για να αποκτήσεις οικογένεια και σίγουρα κανείς δεν σε ανταμείβει. Μια γυναίκα εργάζεται, έχει σταδιοδρομία, ζει τη ζωή ενός ενήλικα, διατηρεί σχέσεις και φιλίες, παντρεύεται (άλλη μια αμφιλεγόμενη μορφή καταξίωσης κατά την ταπεινή μου γνώμη) και κάπου εκεί τελειώνει η ανοδική, ας την ονομάσουμε έτσι, πορεία της. Μετά κάνει παιδιά. Αυτό το γεγονός χαιρετίζεται από το πολύ στενό περιβάλλον, το οποίο της αναγνωρίζει ότι έφερε σε πέρας το καθήκον της τεκνοποίησης και ολοκληρώθηκε. Πέραν αυτού, η προηγούμενη ζωή της αρχίζει σιγά σιγά να χάνεται στη λήθη. Επαγγελματικά δεν είναι εξίσου επιθυμητή με παλιότερα γιατί έχει παιδί! Κοινωνικά περιορίζεται επειδή επικρατεί σιωπηρά η άποψη ότι τα παιδιά είναι ιδιωτική υπόθεση και όταν κυκλοφορούν ενοχλούν. Αφήνω στην άκρη την υποδομή που είναι ανύπαρκτη για να κυκλοφορήσεις με ένα παιδί και εστιάζω καθαρά στη συμπεριφορά των ανθρώπων, ακόμα και όσων είναι και οι ίδιοι γονείς. Τα παιδιά στη χώρα μας συνυπάρχουν με ενήλικες το καλοκαίρι στην παραλία και την Κυριακή στην ταβέρνα.

Τελειώνοντας το σχολείο γνωρίζεις πάνω κάτω τις επιλογές που έχεις σχετικά με την υπόλοιπη ζωή σου, όσον αφορά τις σπουδές, τις δυνατότητες επαγγελματικής αποκατάστασης και άλλα σπουδαία όπως την πιστοληπτική σου ικανότητα και την ενδεχόμενη αγοραστική σου δύναμη. Για τη δημιουργία οικογένειας δεν γίνεται ποτέ λόγος. Μπορεί να είναι νωρίς σε αυτήν τη φάση για να την σκέφτεσαι άμεσα και πρακτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γνωρίζεις τι αφορά. Κανείς δεν αναφέρεται στη δομή και το ρόλο της και στις αλλαγές που επιφέρει. Οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τι συνεπάγεται επαγγελματικά η μητρότητα, δεν γνωρίζουν πρακτικά και ουσιαστικά πόσο χρόνο και πόση ενέργεια πρέπει να αφιερώσεις στη σωματική και συναισθηματική φροντίδα ενός μικρού ανθρώπου, δεν γνωρίζουν με λεπτομέρειες την ψυχολογική αναστάτωση που θα αντιμετωπίσουν οι ίδιες και την έκταση που μπορεί να πάρει η επιλόχειος κατάθλιψη, μια κατάσταση που ίσως να μην μπορείς να ξεπεράσεις μόνη σου.

Η δομή της σημερινής κοινωνίας στην Ελλάδα αγκαλιάζει τη γυναίκα που έφερε στον κόσμο ένα παιδί τις τέσσερις πρώτες μέρες που παραμένει στο μαιευτήριο και ύστερα τη στέλνει στην ευχή του Θεού να κάνει ό,τι καταλαβαίνει. Η γυναίκα που αποφασίζει να διακόψει την εργασία της για να μεγαλώσει το παιδί της χάνει απότομα και αμετάκλητα την κοινωνική της θέση, συνήθως δεν αναφέρεται καν ως μητέρα αλλά ως νοικοκυρά. Ανταλλάσσει δηλαδή την αμειβόμενη εργασία για να μαγειρεύει βλέποντας τηλεόραση. Εκείνη που συνεχίζει την εργασία αναθέτει συνήθως τη φροντίδα του παιδιού στη δική της μητέρα και επανεντάσσεται πιο αρμονικά σε ένα σύνολο που μας επιτρέπει να γινόμαστε μητέρες μόνο στα εγγόνια μας.

Τον πρώτο χρόνο που δεν εργαζόμουν καθόλου, η συνηθέστερη ερώτηση που άκουγα ήταν αν βαριέμαι που δεν δουλεύω και ασχολούμαι με το μωρό και αν μας επηρεάζει οικονομικά το γεγονός ότι δεν έχω εισόδημα. Η απάντηση ήταν θετική και στις δύο περιπτώσεις επειδή η φροντίδα του μωρού είναι απαιτητική και αυστηρά επαναλαμβανόμενη και επειδή το οικογενειακό εισόδημα είχε μειωθεί. Ωστόσο, η εργασία για μένα είναι βιοπορισμός, αίσθηση ανεξαρτησίας και ευτυχώς αρκετά συχνά είναι και ευχαρίστηση. Ποτέ δεν υπήρξε αντίδοτο στην πλήξη. Τον χρόνο αυτό χρειάστηκε να περάσω από πολλά ακραία συναισθήματα, όπως τον θυμό που δεν ζούσα όπως πριν, τη ζήλια που ο μπαμπάς του γιου μου εξακολουθούσε να διατηρεί την επαγγελματική του ιδιότητα και να φεύγει άυπνος κάθε πρωί από το σπίτι για να εργαστεί στο γραφείο του που φάνταζε τόπος μαγικός σε μένα και την απίστευτη θλίψη που κινδύνευε να μου στερήσει την απόλαυση της μοναδικής εμπειρίας της μητρότητας. Η δημιουργία οικογένειας είναι προσωπική επιλογή και ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα αλλά έχει ουσιαστική παρουσία στην κοινωνία και αξίζει υποστήριξη και αναγνώριση.

Για μια πρώτη γνωριμία με τις σχολές γονέων, κάντε μια επίσκεψη
εδώ.

6 σχόλια:

περαστικός είπε...

Για άλλη μια φορά θίγετε κρίσιμα θέματα τα οποία η πολιτεία και η κοινωνία αδυνατούν (;) να αντιμετωπίσουν. Δεν είχα ιδέα για τις σχολές γονέων, κανονικά θα έπρεπε να είχαμε και απολυτήριες εξετάσεις γονέων και πολλοί να κόβονταν :P

ou ming είπε...

Μην πω να στειρώνονταν.

panoptis είπε...

χθες, ενας φιλος, μας ενημερωσε για τη γεννηση του υιου του..
οπως και να το κανεις, ειναι ενα ευχαριστο γεγονος...

Διόνα είπε...

Γεια σου Περαστικέ, Ou Ming, δεν ξέρω γι΄ αυτό :)
Δεν νομίζω ότι σταματάς ποτέ να μαθαίνεις πώς να είσαι γονιός και τις περισσότερες φορές μαθαίνεις μέσα από λάθη και πάντα κινδυνεύεις να "κοπείς".
Γεια σου, panoptis. Δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός! Ελπίζω να μην παρερμηνεύτηκε ο σκοπός της ανάρτησης.
Πολλές ευχές για το νέο μέλος της οικογένειας των φίλων σου!

maria είπε...

Καλημέρα Διόνα,
Καθόλου δεν παρεξηγήθηκε ο σκοπός της ανάρτησής. Ως μαμά 50 ημερών μπορώ να επιβεβαιώσω στο έπακρο όλα τα λεγόμενά σου. Βίωσα και εξακολουθώ μερικές φορές να "βασανίζομαι" από τέτοια συναισθήματα που ανέφερες.Έπειτα από 9 μήνες ευχάριστης,ανυποψίαστης αναμονής, η προσγείωση είναι απότομη. Με την επιστροφή από το μαιευτήριο στο σπίτι αντιλαμβάνεσαι τι έχει συμβεί: το μέγεθος των αλλαγών που συνεπάγεται ο ερχομός του παιδιού,την έκταση των υποχρεώσεων και της ευθύνης που επωμίζεσαι,τον βαθμό δυσκολίας να ανταποκριθείς στις ανάγκες ενός μικρού πλάσματος που ενίοτε κλαίει με όλη του την δύναμη.
Και εκεί που περιμένεις ότι τώρα το μητρικό ένστικτο θα λειτουργήσει και θα με σώσει από την αμηχανία, έρχεται και η επιλόχειος και το αξιολάτρευτο μωράκι φαντάζει ένας μικρός "εχθρός".
Φυσικά, και για να μην τρομάξουν όλες οι μέλλουσες μητέρες, τα θετικά συναισθήματα υπερισχύουν και επέρχεται σιγά σιγά η προσαρμογή στο νεό ρόλο και η απόλαυση.
Αν και πιστεύω ότι το να είσαι γονιός μαθαίνεται τελικά στην πράξη και όχι στην θεωρία, δεν θα έβλαπτε καθόλου η ανάλογη προετοιμασία, ψυχολογική και πρακτική.
Ευτυχώς, στην κρύα χώρα που βρισκόμαστε, ο ρόλος της μητέρσς αναγνωρίζεται και καταξιώνεται ακόμα κοινωνικά. Υπάρχει και η κατάλληλη υποδομή για τις οικογένειας και πρόνοια και βοήθεια της νέας μητέρας.(γι αυτό γεννάνε οι Ελβετίδες αβέρτα).
Aλλιώς τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα.
Συγγνώμη για το μεγάλο σχόλιο. Πολλά φιλιά.

Διόνα είπε...

Γεια σου Μαρία.
Είναι ωραίο να ζεις σε ένα περιβάλλον που αναγνωρίζει τον ρόλο της μητέρας (και του γονιού γενικά) και σέβεται τους ανθρώπους, ειδικά τους πολύ μικρούς σε ηλικία.
Σ΄ ευχαριστώ για το σχόλιό σου και μην σε απασχολεί καθόλου η έκταση :)
Φιλιά στον Ερνέστο!

Related Posts with Thumbnails