22.2.08

Σκοτσέζικο

Εγώ μάνα είμαι, και ξέρεις πόσο τρυφερά αγαπούσα
το βρέφος που με βύζαινε: κι όμως, αν είχα ορκιστεί
όπως εσύ, θα έβρισκα κουράγιο, ενώ μου χαμογελούσε,
να ξεκολλήσω τη θηλή από τα μαλακά του ούλα
και να του τσακίσω το κεφάλι!


Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Μακμπέθ, μετάφραση Ερρίκος Μπελιές, ΚΕΔΡΟΣ 2007

Τον Μακμπέθ τον έχω διαβάσει σε πολλές εκδοχές: στο αγγλικό πρωτότυπο, σε αγγλική απλουστευμένη έκδοση για μαθητές, σε ελληνική μετάφραση, έχω δει κλασική θεατρική παράσταση, σύγχρονη θεατρική παράσταση, πρωτοποριακή αγγλική παράσταση με εντυπωσιακές σκηνογραφικές και μουσικές επιλογές, παράσταση όπερας και νομίζω ταινία, χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη για το τελευταίο. Είναι ένα έργο που, παρά την αγριότητά του, πάντα με μαγεύει. Το μεγαλείο της ζωής και το μεγαλείο του ανθρώπου δίνονται με μοναδικό τρόπο μέσα από το μεγαλείο του γραπτού λόγου.

Ξαναδιαβάζοντας όμως τον Μακμπέθ πριν μερικές μέρες, πρώτη φορά μετά από τη γέννηση του γιου μας, είδα ότι στέκομαι σε σημεία που παλιότερα παρατηρούσα μόνο για την ομορφιά και την οικονομία της γλώσσας ή για την σπουδαιότητά τους στην πλοκή. Η άγρια ομολογία της Λαίδης Μακμπέθ δεν είχε εντυπωθεί ποτέ στη μνήμη μου, όπως δεν θυμόμουν και τη σφαγή του γιου του Μακντάφ μπροστά στη μητέρα του. Θυμόμουν τον κύκλο του αίματος αλλά τώρα διαπίστωσα ότι η οπτική μου ήταν εντελώς διαφορετική.

Τελείωσα πρόσφατα το βιβλίο του Τζόναθαν Κόου «Σαν τη βροχή πριν πέσει». Πρόκειται για έναν συγγραφέα του οποίου έχω καταλήξει ότι μου αρέσει η γραφή αλλά δεν μου αρέσουν αυτά που γράφει, αν υποθέσουμε ότι στέκει μια τόσο παράδοξη θέση! Σε αυτό το τελευταίο βιβλίο δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να ακολουθήσω τη σκέψη του επειδή η δική μου δεν μπορούσε να δεχτεί τις απάνθρωπες σχέσεις μητέρας και κόρης που κυριαρχούσαν στις γυναίκες της οικογένειας και επαναλαμβάνονταν από τη μια γενιά στην άλλη. Περισσότερα για το βιβλίο
εδώ.

Η οπτική μας αλλάζει πολύ με ένα παιδί στη ζωή μας. Είναι αδύνατον να παραμείνουμε ίδιοι. Χωρίς να σημαίνει ότι ο γονιός υφίσταται κάποιου είδους αμετάκλητη μεταμόρφωση και πετά τον άνω των τριάντα ετών εαυτό του, αλλάζει πολλά στον τρόπο που σκέπτεται και που αντιλαμβάνεται, ακόμα και όταν διαβάζει ένα λογοτεχνικό έργο.

Θυμάμαι να διαβάζω όταν ήμουν έγκυος τις «Βάκχες» του Ευριπίδη σε μετάφραση Κ. Βάρναλη σε μια πολύ παλιά έκδοση (εκδόσεις Φέξη) του 1910 του παππού μου. Γνώριζα ήδη την πλοκή και απόλαυσα την εξαιρετική απόδοση. Τότε δεν μου γεννήθηκε κανένα περίεργο συναίσθημα και το μωρό στην κοιλιά μου παρέμενε ήσυχο την ώρα της ανάγνωσης. Δεν ξέρω όμως σήμερα, ξαναδιαβάζοντας την ίδια τραγωδία, αν θα παραμείνω εξίσου ψυχρή παρατηρήτρια.

5 σχόλια:

sousou είπε...

Όπως λέει και ένας ξάδερφός μου με δύο κόρες, "Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων, αυτοί που έχουν παιδιά και αυτοί που δεν έχουν".

Ανώνυμος είπε...

This Scottish play! Σου το εχω πει και αλλη φορά: μπορείς να το διαβάζεις, μπορείς να το παίζεις, μπορείς να το σκηνοθετείς αλλα ΠΟΤΕ μην λες το ονομά του!!!
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Scottish_play

Ανώνυμος είπε...

Λαίδη Μακμπέθ, Αγαύη: και παιδιά να μην έχεις, εδώ που τα λέμε, σε αναστατώνουν λιγάκι.

maria είπε...

Ο δεύτερος ανώνυμος είμαι εγώ. Σημειώσατε λάθος.

Διόνα είπε...

Sousou, έτσι είναι αλλά το περίεργο είναι να παρατηρείς τις διαφορές όχι ανάμεσα στις δύο ομάδες αλλά στο ίδιο πρόσωπο, τον εαυτό σου. Πριν και μετά.

Οι ανώνυμοι έχουν γίνει γνωστοί άγνωστοι σε αυτό το ιστολόγιο μου φαίνεται :)

Ανώνυμη α, έχεις δίκιο, μου το έχεις επισημάνει και άλλες φορές και το είχα ξεχάσει. Ο σύνδεσμος στη wikipedia έχει πολύ ενδιαφέρον.

Ανώνυμη Μαρία, εμένα προσωπικά η Λαίδη Μ. (είδες, δεν είπα όνομα) με τρομάζει περισσότερο γιατί δεν ενεργεί η ίδια αλλά ωθεί τους άλλους σε φρικτές πράξεις.

Related Posts with Thumbnails