12.3.08

Πολύ

Πριν μερικά χρόνια συζητούσαμε με δύο φίλους μας, η γυναίκα ήταν έγκυος. Η κουβέντα στρεφόταν γύρω από τα παιδιά και τις σχέσεις με τους γονείς. Πως ο χρόνος είναι περιορισμένος και πως πρέπει κανείς να τον οργανώνει με τρόπο ώστε να βλέπει το παιδί του και να ασχολείται ουσιαστικά μαζί του. Θυμάμαι τον φίλο μας να λέει ότι οι δυσκολίες είναι πολλές. Ότι τις καθημερινές το παιδί έχει σχολείο και ύστερα διαβάσματα και πιθανώς μαθήματα για κάποια ξένη γλώσσα. Τέλος, ότι το σαββατοκύριακο που απομένει, το παιδί έχει συνήθως μια άλλη δραστηριότητα, για παράδειγμα, κάνει κάποιο άθλημα. Έτσι μένουν ελάχιστες ώρες να βρεθεί με τους γονείς του σαν οικογένεια.

Η συζήτηση έγινε πριν αρκετά χρόνια σε μια εποχή που δεν σκεφτόμουν τον εαυτό μου με παιδιά και που δήλωνα κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να αποκτήσω. Έτσι λοιπόν, τα λεγόμενα του φίλου μου, μου φαίνονταν υπερβολικά διότι ούτως ή άλλως αφορούσαν έναν πολύ μακρινό τρόπο ζωής για μένα. Δεν μπορούσα, ωστόσο, να παραβλέψω το γεγονός ότι ενώ η μέλλουσα μαμά είχε ακόμα τρεις τέσσερις μήνες πριν να παραδώσει το μωρό της στον έξω κόσμο με το φροντιστήριο αγγλικών και το κλειστό κολυμβητήριο, ο μέλλων μπαμπάς είχε ήδη σχεδιάσει το εβδομαδιαίο πρόγραμμα και είχε αποδεχτεί κιόλας τη μοίρα του γονιού ο οποίος εκ των πραγμάτων δεν προλαβαίνει. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς, λίγο καιρό πριν αποκτήσεις παιδί, αγωνιάς για το μοναδικό κυριακάτικο απόγευμα ελευθερίας μαζί του. Δεν ήταν πολύ βιαστικό;

Τα παιδιά των φίλων μας είναι μικρά, αρκετά είναι σχεδόν ενός έτους και τα μεγαλύτερα κοντά στην ηλικία του Αχιλλέα. Δεν γνωρίζω λοιπόν τις υποχρεώσεις των μεγαλύτερων παιδιών. Ακούω βέβαια συχνά ότι τα παιδιά έχουν πολύ φορτωμένο πρόγραμμα, πολλές ώρες στο σχολείο, πολλές ξένες γλώσσες και πολλές δραστηριότητες από πολύ νωρίς στη ζωή τους. Ακούω επίσης ότι η πολύ νεαρή ηλικία είναι κατάλληλη για να αφομοιώσει ο άνθρωπος με ευκολία τη γνώση. Η απορία μου όμως παραμένει, μήπως βιαζόμαστε πολύ; Τι μεγέθη έχει ένας γονιός στο μυαλό του όταν σκέφτεται την εκπαίδευση και τις γνώσεις που θέλει να προσφέρει στο παιδί του; Διότι μπορεί το κίνητρο να είναι η προσφορά αλλά πότε χάνεται το μέτρο;

Θεωρώ ότι η συναισθηματική σταθερότητα που αποκτά ένα παιδί παίζοντας μία ώρα με τους γονείς του δεν μπορεί να αποκτηθεί από καμία άλλη δραστηριότητα. Δεν θεωρώ απαραίτητο να φορτωθεί ένα παιδί με υπερβολικά μαθήματα για να έχει καλή εκπαίδευση. Και φυσικά δεν θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω σχετίζονται με την παιδεία που τελικά θα λάβει. Εύχομαι να μην παρασυρθώ σε μερικά χρόνια από μια έννοια προσφοράς για «το καλύτερο» που σήμερα δεν υποστηρίζω. Ελπίζω να μην χρειαστεί να συναγωνιστώ άλλους γονείς στη μάχη των δραστηριοτήτων. «Εμείς αρχίσαμε δεύτερη ξένη γλώσσα στο Νηπιαγωγείο, ώστε ξεκινώντας το Δημοτικό να βάλουμε και το πιάνο.» Θέλω να έχω πολύ χρόνο με τον γιο μου χωρίς να είναι σε βάρος της ανάπτυξης και της προόδου του.

3 σχόλια:

περαστικός είπε...

Αμάν, καλά που μεγαλώσαμε! Και μετά σου λέει ανέμελη παιδική ηλικία... μύθος!

sousou είπε...

Χθες έτυχε να ξεφυλλίσω το "Εγχειρίδιο βλακείας" του Δ. Χαριτόπουλου και έπεσα σε μια πρόταση που έλεγε περίπου τα εξής: "τα πιο σημαντικά ιδιαίτερα μαθήματα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι αυτά που παίρνει κατ' οίκον από την οικογένεια και τον περίγυρό του"...

Διόνα είπε...

Περαστικέ, μύθος πράγματι σε αρκετές περιπτώσεις...

Sousou, συμφωνώ, κι αυτό μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τις ευθύνες.

Related Posts with Thumbnails