17.3.08

Συντηρητικό

Με την άφιξη ενός παιδιού γίνεται κανείς πιο συντηρητικός. Πρώτη φορά αποκτά κάτι τόσο πολύτιμο και ο φόβος της απώλειας είναι υπαρκτός και δυνατός. Θέλουμε να διατηρήσουμε τη ζωή που εμείς καλέσαμε να εμφανιστεί. Το συντηρητικό μας πρόσωπο ξεδιπλώνεται σε πτυχές που είναι μάλλον ανώδυνες έως και θετικές. Είμαστε συντηρητικοί στα οικονομικά μας, στις αποφάσεις, στον προγραμματισμό μας, στις εκδηλώσεις μας και τη ζωή μας. Θέλουμε να διατηρήσουμε τα πράγματα όπως είναι για να διατηρήσουμε έτσι και την ασφάλεια που μας παρέχουν. Νιώθουμε ασφαλείς και αντλούμε δυνάμεις για να αναθρέψουμε έναν άλλον άνθρωπο.

Αργότερα, όμως, η συντήρηση μπορεί να μην θέλει πια να περιορίζεται στη διατήρηση και την ελαχιστοποίηση των μεταβολών αλλά να θέλει να χώνει το ποδαράκι της σε κάθε λογής εξέλιξη για να της βάζει τρικλοποδιά. Το τρομακτικό αυτό στάδιο συνοδεύεται συνήθως από υποκοριστικά. Η δουλίτσα, το σπιτάκι, το αυτοκινητάκι, η γυναικούλα, η ταινιούλα στην τηλεόραση, η ταβερνούλα, αποτελούν τον κόσμο που μεγαλώνουμε το παιδάκι μας. Έξω από τα τετραγωνικά του σπιτιού μας, τα μέτρα του δρόμου μας και τα τετράγωνα της γειτονιάς μας, δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον. Η ενδεχόμενη αλλαγή δεν είναι ευπρόσδεκτη ακόμα και αν είναι προς το καλύτερο. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε, και έτσι καλά είμαστε.

Η χρονική στιγμή που περνάμε από το ένα στάδιο στο άλλο, από τη μία όψη του νομίσματος στην άλλη, δεν είναι ξεκάθαρη ούτε αντιληπτή. Όσο φοβόμαστε την αντίπερα (συντηρητική) όχθη όταν δεν έχουμε παιδιά, τόσο άνετα στρογγυλοκαθόμαστε και την απολαμβάνουμε λίγο μετά αφού τα αποκτήσουμε. Φυσικά αυτά τα πράγματα δεν είναι απόλυτα ούτε μονόδρομος. Ίσως ένας τρόπος για να καθυστερήσουμε ή ακόμα και να αποφύγουμε τη στιγμή που θα εισέλθουμε στην σκληρή και άκαμπτη συντήρηση, στη βαθιά και παρατεταμένη παύση, είναι να παραμένουμε σε εγρήγορση. Να διατηρούμε μια φλόγα ανανέωσης, ένα παράθυρο που θα βλέπει έξω. Μέσα από αυτό το παράθυρο θα μπαίνει φρέσκος αέρας στη σταθερότητα του ατομικού και οικογενειακού περιβάλλοντος, θα παίρνουν οι γονείς μια ανάσα, θα αναπνέει και κάτι διαφορετικό το παιδί τους.


Όπως με όλους τους φόβους, υπάρχει πάντα η κρυφή ελπίδα ότι δεν θα συμβεί σε εμάς. Η μαμάκα του ιστολογίου δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Κάποτε μάλιστα συνδύαζε τη συντήρηση με περισσότερο ορατές επιλογές, όπως τα ταγέρ και οι πέρλες και εφόσον δεν τα προτιμούσε, αισθανόταν μεγάλη σιγουριά. Προς μεγάλη της έκπληξη, όμως, άρχισε να εντοπίζει στον εαυτό της συμπτώματα που μπορούν κάλλιστα να φορεθούν και με τα δικά της ρούχα και αξεσουάρ. Προς το παρόν τα αναγνωρίζει και συμβιώνει μαζί τους, τα μετρά καθημερινά με την αγωνία μήπως έχουν αυξηθεί και κάθε πρωί ανοίγει διάπλατα το παράθυρο που βλέπει λίγο μακρύτερα από εκεί που φτάνει το δικό της μάτι. Τεντώνει το χέρι της και δείχνει πέρα με το δάχτυλο, τον κόσμο έξω από το σπίτι, στον μικρό της γιο.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"......πάρε μαζί σου το παιδί που είδε το φως κάτω από τα φύλλα εκείνου του πλατάνου και μάθε του να μελετά τα δέντρα".

Διόνα είπε...

Καλησπέρα, ανώνυμε :)

Related Posts with Thumbnails