10.4.08

Γλωσσικό

Μητέρα και υιός παίζουν χαρούμενοι και απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου. Το παιχνίδι είναι το τηλέφωνο, η μητέρα κρατάει ένα φανταστικό ακουστικό στο αυτί της και καλεί διάφορους αριθμούς. Ο υιός απαντάει κρατώντας το δικό του φανταστικό ακουστικό. Μετά από λίγο η μητέρα βαριέται και προσπαθεί να λουφάρει.

- Μαμά, μίλα! αντιλαμβάνεται τη λούφα ο μικρός.
- Πορτοκάλια, λέει η μητέρα σε μια στιγμή ύψιστης έμπνευσης για να κερδίσει λίγο χρόνο.

Η έκφραση στο πρόσωπο του υιού παγώνει. Το βλέμμα του δείχνει ότι το μυαλουδάκι του εργάζεται πυρετωδώς. Προσπαθεί να κάνει τον συσχετισμό τηλεφώνου και οπωροκηπευτικών. Η σκέψη του αποδίδει, αποφασίζει να γίνει σαφέστερος:

- Μαμά, μίλα, μιλήσεις!
- Μήλα, πορτοκάλια, αχλάδια, συνεχίζει απτόητη η μητέρα, περίεργη για την έκβαση του διαλόγου και τον χειρισμό της κατάστασης από τον μικρό της.

Υιός, φανερά εκνευρισμένος με τη μητέρα του που δεν καταλαβαίνει. Πιστεύει ότι εκείνη έχει μπερδευτεί και συνεχίζει τις προσπάθειες να την κάνει να καταλάβει:

- Μαμά, μιλήσεις, μίλησες, μίλα! Και κάπου εδώ εξαντλεί τις δυνατότητες αναδιατύπωσης του αιτήματός του και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μιλάει σε τοίχο.

Η περίοδος που ο γιος μας έχει αρχίσει να εκφράζεται με λόγια είναι μαγευτική. Τα αστεία που προκύπτουν από την προσπάθειά του είναι πολλά. Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν τα λάθη που κάνει, τα οποία γίνονται συνήθως με λογική βάση. Για παράδειγμα, «οι παππούδες είναι καλές», τον μπερδεύει η κατάληξη του ουσιαστικού. «Αυτή η μπλούζα είναι μαμάς, αυτή είναι μπαμπάς», κλίνει στη γενική και με βοηθάει να μαζέψουμε τα απλωμένα ρούχα. Τα λάθη μειώνονται όσο περνάει ο καιρός υποθέτω λόγω της εμπειρίας γιατί δεν διδάσκεται γραμματικούς κανόνες. Με την υπερβολική μητέρα που διαθέτει θα μπορούσε κάλλιστα να συνέβαινε και αυτό. Θα μπορούσα να ξεκινήσω για παράδειγμα να του εξηγώ τα γένη, τις κλίσεις, τα πάθη των φωνηέντων, θα μπορούσα ακόμα να του μάθω και το «λύω»…


Ωστόσο, ευτυχώς για μένα και περισσότερο για εκείνον, συγκρατούμαι και απολαμβάνω τον τρόπο με τον οποίο ένα νεαρό μυαλό υιοθετεί τον μηχανισμό της γλώσσας, μαθαίνει να αποκωδικοποιεί και να κωδικοποιεί για να κατανοήσει και να γίνει κατανοητό. Το ταξίδι στη γλώσσα είναι μαγικό.

5 σχόλια:

popelix είπε...

Αυτό μου θυμίζει κάτι:

Μαμά - Θέλεις ψωμάκι;
Αννούλα: - Θέλεις!

Και κάτι πιο πρόσφατο:

Μαμά - Ποιός οδηγεί το διαστημόπλοιο;
Αννούλα: - Ο κύριος διαστημόπλης!

Καλό εεε?

Διόνα είπε...

Γεια σου, popelix,
αυτό με τον κ. διαστημόπλη είναι φοβερό :)

popelix είπε...

Αχ, έχουνε πολύ πλάκα! Τώρα προσπαθεί να πεί και τους ήρωες από τα Little People ... ο μάικλης, ο έντυ, ο σαραλής (σάρα λυν). Χι χι χι!

maria είπε...

Διάλογος μεταξύ της αδερφής μου Κασσιανής με την μικρή της κόρη:

_ Αριστεούλα μου φέρε μου τα γυαλιά του ηλίου.
Και η Αριστέα φανερά εκνευρισμένη:
- Όχι, όχι ηλίου. Μαμά Αννί.

Διόνα είπε...

Γεια σου Μαρία,

εσύ ειδικά θα έχεις σύντομα πολλές γλωσσικές περιπέτειες με τον γιο σου και τις πολλές γλώσσες με τις οποίες θα μεγαλώσει :)

Related Posts with Thumbnails