2.5.08

Υποβρύχιο

Σε έναν κολπίσκο, σε μια όμορφη μικρή παραλία, είμαστε και οι τρεις καθισμένοι και πετάμε βότσαλα στο νερό. Δίπλα μας ο μεγάλος σάκος κάποιου ελεύθερου δύτη που προφανώς είναι ακόμα μέσα στο νερό. Διακρίνουμε στα βαθιά τη σημαδούρα του. Είχαμε πάει και την προηγούμενη μέρα να πετάξουμε βότσαλα, είναι η αγαπημένη ασχολία του γιου μας όταν βρισκόμαστε στο χωριό. Και τότε είχαμε δει τον αφημένο σάκο. Σήμερα όμως η σημαδούρα πλησίαζε στην ακτή και αρχίσαμε όλοι να συζητάμε για τον άνθρωπο που θα βλέπαμε επιτέλους να ξεπροβάλλει από το νερό.

Ο Αχιλλέας ήταν γεμάτος αγωνία και ενθουσιασμό. Πώς θα ήταν αυτός ο άνθρωπος που θα βλέπαμε, τι στολή θα φορούσε και κυρίως τι ψάρια θα είχε πιάσει. Η συζήτηση είχε ανάψει και τα αστεία επίσης. Καταλήξαμε ότι ο άγνωστος θα αναδυόταν μαζί με κάποιον καρχαρία!

Τα βατραχοπέδιλα άρχισαν να σχίζουν την επιφάνεια της ήρεμης θάλασσας, ξεχωρίζαμε τον αναπνευστήρα όλο και πιο καθαρά. Ο δύτης έφτασε μπροστά μας και πάτησε στον βυθό. Μας αποκάλυπτε σιγά, σιγά το κεφάλι και τη μάσκα του. Περπατούσε προς το μέρος μας. Έβγαλε τη μάσκα και μας χαιρέτησε: «Ό,τι βγάζει κανείς καλό είναι, λένε», είπε χαμογελώντας.

Επιτέλους θα βλέπαμε την ψαριά. Ο Αχιλλέας είχε μείνει ακίνητος και περίμενε. Ο άντρας συνέχισε να προχωράει προς την παραλία σέρνοντας κάτι πίσω του. Ήταν μια άσπρη πλαστική καρέκλα! Την έβγαλε, τη στερέωσε καλά πάνω στα βότσαλα και κάθισε για να βγάλει τα παπούτσια, τα βάρη του και τη στολή του. Αυτή ήταν η ψαριά του, αυτή είναι πλέον η ζωή στον βυθό της θάλασσας.

2 σχόλια:

περαστικός είπε...

Καταπληκτικό και σουρεαλιστικό! Θα μπορούσε να είναι σκηνή ταινίας.

Διόνα είπε...

Αλλά όπως πάντα η ζωή ξεπερνάει τη φαντασία...
Ας ελπίσουμε ότι ήταν το τελευταίο πλαστικό των θαλασσών μας.

Related Posts with Thumbnails