7.5.08

Αποχαιρετιστήριο

Το σαββατοκύριακο που πέρασε ο γιος μας αποχαιρέτησε την πιπίλα του. Ποτέ δεν έκανε ιδιαίτερη χρήση, ακόμα και όταν ήταν μωρό. Τη χρησιμοποιούσε την ώρα του ύπνου και μόλις αποκοιμιόταν την έβγαζε. Ενδεχομένως να ήταν έτοιμος να την αποχωριστεί νωρίτερα, απλά εμείς δεν είχαμε δοκιμάσει. Ίσως ισχύει όπως και σε τόσα άλλα, ο συγχρονισμός γονιού και παιδιού πριν από μια σημαντική αλλαγή.

Τώρα έχει για παρέα στον ύπνο μια μικρή πετσέτα, ένα πανάκι που αντικατέστησε την παρουσία της πιπίλας, αλλά που τελικά δεν του δίνει και μεγάλη σημασία. Στην αρχή χρειαζόταν περισσότερο χρόνο για να αποκοιμηθεί, χωρίς όμως να αποζητά ποτέ την πιπίλα του. Σιγά, σιγά βρίσκει νέα ρουτίνα ύπνου. Ο αποχωρισμός και η μετάβαση έγιναν ομαλά.

Η θεωρία λέει ότι η πιπίλα είναι ένας ακόμα δεσμός του μωρού με τη μητέρα, συνέχεια δηλαδή του θηλασμού και γενικά της ένωσης μαζί της. Διάβασα κάπου επίσης, δυστυχώς δεν θυμάμαι πού, ότι καλό είναι να σταματά η συνήθεια της πιπίλας πριν τα 3 έτη και επειδή το παιδί είναι πια πολύ μεγάλο γι΄ αυτήν αλλά και επειδή μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στα δόντια.

Έτσι λοιπόν το Σάββατο, η πιπίλα του πήγε να συναντήσει τις πιπίλες που πετάνε τα άλλα μεγάλα παιδιά στον κάδο των σκουπιδιών. Τη βάλαμε μαζί σε μια χάρτινη σακούλα με τον Μίκυ Μάους και την πετάξαμε στον κάδο κάτω στον δρόμο μας. Έτσι αποφύγαμε και το ενδεχόμενο, σε μια στιγμή αδυναμίας, να έχουμε μεταμεσονύκτια ανασκαλέματα στα σκουπίδια της κουζίνας.

2 σχόλια:

popelix είπε...

Αχ αυτή η πιπίλα!

Εγώ είχα πολύ αγωνία μέχρι να την ξεφορτωθεί η κόρη μου. Ήταν βλέπεις και το μικρό αδερφάκι και ... ήταν όλα πιο δύσκολα. Τα κατάφερε όμως και τώρα μόνο σε στιγμές κρίσεων οργής τη ζητάει αλλά ... μόνο στα λόγια!

Διόνα είπε...

Γεια σου Popelix.
Δυσκολεύονται και τα παιδιά, δυσκολευόμαστε κι εμείς...

Related Posts with Thumbnails