9.5.08

Υπερβολικό

Μετά από επίσημη πρόσκληση, ο υιός δήλωσε ότι θα περάσει το σαββατόβραδο στον παππού και την γιαγιά του, δηλαδή θα παίξει, θα φάει και θα διανυκτερεύσει. Έχει μείνει άλλο ένα βράδυ στη θεία του που μένει ένα τετράγωνο μακριά από το σπίτι μας και πολύ του άρεσε. Αυτήν τη φορά όμως δεν θα είναι σε τόσο κοντινή απόσταση. Η μαμάκα δεν θα μπορεί να βγαίνει στο μπαλκόνι για να ατενίζει το μπαλκόνι της θείας, να αναστενάζει μελαγχολικά και να αναρωτιέται τι κάνει το παιδί της. Το παιδί της θα διασχίσει με αυτοκίνητο τους δρόμους της μεγαλούπολης, σε μια διαδρομή ενός τετάρτου ή είκοσι λεπτών με μέτρια κίνηση.

Η παραμονή σε παππούδες είναι πρόσφατο σπορ. Δεν είχε ξεκινήσει νωρίτερα επειδή ούτε είχε παρουσιαστεί ανάγκη ούτε το είχαμε οργανώσει ποτέ. Στις σπάνιες αλλά ξέφρενες εξόδους μας έρχεται κάποιος και μένει με τον Αχιλλέα μέχρι την ώρα της επιστροφής μας μέσα στη μαύρη νύχτα, 11.30 ή ακόμα και 12.00!

Στον ίδιο φαίνεται να αρέσει αυτή η νέα επιλογή που έχει να κυκλοφορεί, το ίδιο και σε εμάς, αν αφήσουμε κατά μέρος τις υπερβολές. Επιπλέον είναι μια μορφή ανεξαρτητοποίησης. Κατορθώνει να περάσει το βράδυ μακριά από την ασφάλεια που έχει συνηθίσει, σε μια άλλη ασφάλεια που βλέπει ότι τον καλύπτει και του χαρίζει ηρεμία.

Όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις δεν αφαιρούν από τη μαμάκα το δικαίωμα στην υπερβολή. Αν ως ενήλικας οι φροντίδες σου αφορούν τον εαυτό σου και άλλους ενήλικες, αν μετά από χρόνια ξεκινήσεις να φροντίζεις έναν μικρό εξαρτημένο άνθρωπο με αγάπη και δύναμη που μέχρι τότε δεν γνώριζες, αν εργάζεσαι στο σπίτι και δεν βιώνεις ούτε καν τον μικρό καθημερινό αποχωρισμό για να πας στη δουλειά σου, αν είσαι και λίγο «κολλημένη» που λέει ο λόγος, τότε η εσωτερική σύγκρουση είναι βέβαιη.

Κάθε μικρό βήμα προς τα εμπρός για το παιδί είναι και ένα βήμα μακρύτερα από τον γονιό. Φυσικά αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν αμφισβητώ ποτέ τον σκοπό του γονιού που είναι να βοηθήσει το παιδί του να αυτονομηθεί νιώθοντας συναισθηματική σιγουριά. Αλλά δεν μπορώ και να αρνηθώ ότι η υπερηφάνεια και η χαρά για τα βήματά του συνοδεύονται πολλές φορές από ένα μικρό σφίξιμο στην καρδιά.

Πάντως για ένα πράγμα είμαι ήσυχη. Δεν ανησυχώ μήπως με ζητήσει την ώρα που πηγαίνει στο κρεβάτι για να κοιμηθεί. Είναι η ώρα που πάντα ζητάει τον μπαμπά του, αλλά αυτή η πονεμένη ιστορία μητρικής απόρριψης αξίζει δική της ανάρτηση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails