13.5.08

Φωτογραφικό

Χτες η γιαγιά έφερε μια σχολική φωτογραφία του μπαμπά του Αχιλλέα, ενθύμιο άλλων εποχών. Εκείνη την ώρα ο Αχιλλέας έπαιζε και δεν έδωσε σημασία. Σήμερα όλο χαρά τον φώναξα να του δείξω τον μπαμπά του μικρό σε ομαδική φωτογραφία με την τάξη του.

- Κοίτα, γλυκέ μου, αυτός είναι ο μπαμπάς σου!
- Όχι! (Τρόμος). Δεν είναι, είναι ο άλλος με τα γυαλιά, φοράει μπουφάν! (Δείχνει μέσα).

Απροετοίμαστη για την αντίδρασή του, αρχίζω μια σειρά από διευκρινίσεις: «αυτός είναι ο μπαμπάς μικρός, πριν να γίνει μπαμπάς. Όπως εσύ ήσουν μικρός και σε βλέπουμε στις φωτογραφίες να κάνεις μπάνιο στο μικρό μπανάκι, να κοιμάσαι στην κούνια σου»… Η αλήθεια είναι ότι έχει μάθει να αναγνωρίζει τον εαυτό του σε παλιότερες φωτογραφίες και να αντιλαμβάνεται το μεγάλωμά του και την αλλαγή.

Η ανησυχία, όμως, στο ύφος του είναι ακόμα φανερή μπροστά στις αποκαλύψεις. Δεν είναι και λίγο να δείξεις τη φωτογραφία ενός άγνωστου δεκάχρονου παιδιού με μπλε ποδιά και μαλλί αφάνα και να δηλώσεις στο τρίχρονο παιδί σου ότι αυτός είναι ο μπαμπάς του. Εκείνο άλλον ξέρει και η σύνδεση δεν είναι εύκολη. Επίσης η χαρά που δίνει μια παλιά φωτογραφία είναι αντίδραση ενήλικα και όχι παιδιού, το παιδί μια χαρά είναι στο παρόν, δεν έχει ακόμα ανάγκη από τη θύμηση του παρελθόντος. Δεν έχει και τόσο πολύ άλλωστε.

Του είπα αρκετές φορές ότι ο μπαμπάς του είναι αυτός που ξέρει και άφησα την φωτογραφία στην άκρη. Αργότερα πήγε από μόνος του και την περιεργάστηκε αλλά γρήγορα την παράτησε. Έδειχνε πια σίγουρος αλλά δεν ήθελε και πολλά πολλά με τη φωτογραφία.

2 σχόλια:

περαστικός είπε...

Μα επιτέλους, προσέξτε λίγο, θέλετε να τραυματίσετε το παιδί; :P

Διόνα είπε...

Τι να πω, δεν το είχα φανταστεί, Περαστικέ. Πόσα μπορεί να προβλέψει κανείς :-)

Related Posts with Thumbnails