12.6.08

Α-πα-ρά-δε-κτο (με παύλες)

Τελείωσα πριν λίγο το άπλωμα, καθ΄ όλη τη διάρκεια του οποίου παρακολουθούσα την κυρία της απέναντι πολυκατοικίας να πλένει και να καθαρίζει το μπαλκόνι της. Τα κάγκελα είναι τοποθετημένα απευθείας στο δάπεδο του μπαλκονιού και δεν υπάρχει κάτι να τα περιορίζει ούτε καμία πρόβλεψη για να διοχετεύονται. Η κυρία πλένει συστηματικά το μπαλκόνι της, υπολογίζω κάθε εβδομάδα, τη βλέπω πολλές φορές την ώρα που απλώνω. Στο εύλογο ερώτημα που δημιουργείται για το πόσες φορές απλώνω ρούχα εβδομαδιαίως, θα απαντήσω με ειλικρίνεια σε άλλο κείμενο με πιθανό τίτλο «Επαναλαμβανόμενο», «Καθημερινό», «Άπειρο» (ή όλα αυτά μαζί με ενδιάμεσες παύλες).

Τα νερά, λοιπόν, υπακούουν αναγκαστικά στους νόμους της φύσης και αρχίζουν να ρέουν προς τα κάτω βρέχοντας δύο ορόφους, έναν ημιόροφο, το ισόγειο και την πίσω αυλή της πολυκατοικίας. Η κυρία προφανώς δεν αναστατώνεται από το γεγονός ότι λερώνει το σύμπαν (πλην των δικών της τετραγωνικών μέτρων) αφού επαναλαμβάνει επιμελώς την εν λόγω δραστηριότητα συχνά πυκνά.

Προχθές επισκέφτηκα το κρεοπωλείο της γειτονιάς μας για τα ψώνια μου. Περιττό, ωστόσο, υπενθυμίζω ότι πρόκειται για το κατάστημα στο οποίο πωλείται νωπό κυρίως κρέας σε ψυγεία που είναι ανοικτά από τη μία πλευρά για να έχει πρόσβαση ο πωλητής. Συνεπώς τα προϊόντα είναι εκτεθειμένα. Εκεί συνάντησα τον ιδιοκτήτη κρεοπώλη με φίλο του, προμηθευτή αν κατάλαβα καλά, οι οποίοι κάπνιζαν δίπλα στα ανοιχτά ψυγεία και έπιναν τον καφέ τους. Ο κρεοπώλης άφησε το τσιγάρο του στο σταχτοδοχείο χωρίς να το σβήσει και πήγε να με εξυπηρετήσει με όλα όσα επιβάλλει η σύγχρονη ερμηνεία της ευγένειας, δηλαδή με αστείες δημόσιες σχέσεις και ερωτήσεις όπως: τι κάνουμε, ο μικρός, θα πάμε διακοπούλες; Με τη συμπεριφορά τους σχεδόν άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο τρομερό που αφενός ανέπνεα καπνό χωρίς τη θέλησή μου και αφετέρου θα τον μαγείρευα κιόλας με τον ποτισμένο κιμά μου!

Είναι απαράδεκτος και αδικαιολόγητος ο τρόπος με τον οποίο αναπαράγεται και συντηρείται η καφρίλα, είναι απαράδεκτη και αδικαιολόγητη η μεθοδικότητα και η φροντίδα με την οποία διδάσκουμε την αγένεια στα παιδιά μας με τη μεγαλύτερη φυσικότητα στον κόσμο. Το μοντέλο της αδιαφορίας είναι τόσο ενισχυμένο, έχει μια εντελώς δική του δυναμική και βαθιές γερές ρίζες και δεν μας χρειάζεται καν για να διαιωνίζεται. Εμείς το ακολουθούμε, επειδή όπως λέει και ένα διαφημιστικό σλόγκαν, αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε. Πιστοί δε στις παραδόσεις, το κληροδοτούμε με τις ευχές μας και στην επόμενη γενιά.

Νέφος απαισιοδοξίας καλύπτει σήμερα το ιστολόγιο. Δεν νομίζω να αλλάξει ποτέ κάτι σε αυτόν τον τομέα, στη συμπεριφορά των ανθρώπων, στους καλούς τρόπους, στο ενδιαφέρον για τον γείτονα από κάτω που λούζεται τα βρομόνερά μας. Αλλάζουμε κάτι όταν δεν μας ικανοποιεί. Αν είμαστε ευχαριστημένοι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξεβολευόμαστε. Καλοί τρόποι δεν είναι να πίνεις τσάι με ανασηκωμένο το μικρό δαχτυλάκι και να ακουμπάς το φλιτζάνι στη θέση του χωρίς να ακουστεί ο παραμικρός ήχος. Δεν είναι εκκεντρικότητα να μαθαίνεις στο παιδί σου να κρατάει το χαρτάκι στο χέρι και να το πετάει όταν βρει κάδο απορριμμάτων και όχι στον δρόμο.

3 σχόλια:

imatooka είπε...

Συνφωνώ τοόσο πολύ με αυτό το κείμενο... Είναι στα όρια του τετριμένου να πω οτιδήποτε σχετικό αλλά πραγματικά πιστεύω πως αυτή η κατάσταση δε θα αλλάξει ποτέ και εμείς που ενοχλούμαστε θα είμαστε οι "παράξενοι" που όλα τους πειράζον.
Φιλιά από τα Νότια

περαστικός είπε...

Σωστά αυτά, αλλά τι μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να περιοριζόμαστε όλο και περισσότερο σε μικρούς κύκλους και να νοιώθουμε όλο και περισσότερο την κοινωνία ως εχθρικό περιβάλλον;

Διόνα είπε...

Έτσι είναι, imatooka, καταλήγεις να είσαι παράξενος.
Περαστικέ, δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει κανείς. Υπάρχουν φορές που δεν έχω καν το κουράγιο να αντιμετωπίσω τέτοιες συμπεριφορές και δυστυχώς αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι τις αποδέχομαι. Δεν νομίζω ότι μπορούμε και να γίνουμε δάσκαλοι στοιχειώδους ανθρώπινης συμπεριφοράς σε ξένους :(

Related Posts with Thumbnails