30.6.08

Σαββατιάτικο

Το Σάββατο, πιστοί στο ραντεβού μας με το πολιτιστικό καλοκαίρι, είδαμε με τον μπαμπά του Αχιλλέα το Sex and the City. Εν συνεχεία καθίσαμε για ένα ποτό και εγώ παρήγγειλα μαρτίνι, αυτό του Τζέιμς. Οι οδηγίες παρασκευής και η πραγματικά πλούσια ιστορία του βρίσκονται στη βικιπαίδεια εδώ.)

Πρόκειται για κοκτέιλ που αποτελείται από δύο οινοπνευματώδη ποτά χωρίς ανάμιξη συνοδευτικών συστατικών (τα γνωστά mixers αγγλιστί, δείτε
εδώ) και ως εκ τούτου είναι αρκετά δυνατό. Αυτά τα αναφέρω σε σχέση με την αντίδρασή μου στο συμβάν που θα περιγράψω ευθύς αμέσως και η οποία δεν συνδεόταν με το γεγονός ότι το ποτό μου με είχε «βαρέσει».

Τελειώνοντας τα ποτά μας και την εις βάθος ανάλυση της ταινίας που είχαμε παρακολουθήσει, ζητήσαμε τον λογαριασμό. Η νεαρή κοπέλα που μας εξυπηρετούσε πάλευε με έναν υπολογιστή παλάμης και μια γραφίδα να υπολογίσει το ποσό ενώ εγώ, στο διάστημα αυτό, δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από το πέτο της. Τότε ήταν που αναρωτήθηκα αν έβλεπα καλά, αν είχα ζαλιστεί από το μαρτίνι και αν είχα μεταφερθεί πίσω στον χρόνο. Τελικά, ξεπέρασα κάθε δισταγμό αδιακρισίας που είχα και της έκανα την ερώτηση: «Συγγνώμη, φοράτε κονκάρδα με τον Σταμάτη Γαρδέλη»;

Γεμάτη χαρά μου απάντησε πώς είναι θαυμάστριά του, έχει όλες τις ταινίες του, καθώς και όλες τις ελληνικές ταινίες εκείνης της εποχής επειδή γενικά λατρεύει τα έιτιζ. Ειλικρινά ξεκαρδίστηκα χωρίς καμία απολύτως διάθεση ειρωνείας και ελπίζω να μην φάνηκα αγενής. Της είπα ότι η κονκάρδα της ήταν καταπληκτική και το εννοούσα.

Στη συνέχεια της βραδιάς, σε μια δεύτερη βαθύτατη ανάλυση, κατέληξα ότι για τους ανθρώπους που είναι δεκαπέντε με είκοσι χρόνια νεότεροι, η δική μας ηλικιακή ομάδα είναι στη καλύτερη περίπτωση έιτιζ και ρετρό. Μου φάνηκε απίστευτο που ένας νέος σύγχρονος άνθρωπος έχει τόση αγάπη για μια εποχή στην οποία δεν έζησε και συμπεραίνω τα εξής:

α) Ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε, ακόμα και αν ο χρόνος είναι καλός μαζί μας, ακόμα και αν δεν μας αγγίζει και δείχνουμε σαν να μην έχει περάσει μέρα από πάνω μας, θα έλεγα ότι υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να μεγαλώνουμε.
β) Η έλξη πολύ νεότερων για την εποχή στην οποία ήμασταν εμείς έφηβοι φαίνεται παράξενη αλλά και στις δικές μας μέρες ακούγαμε Μπητλς και κρεμούσαμε αφίσες του Τζέιμς Ντην στα δωμάτιά μας, μήπως είναι κάτι αντίστοιχο;

γ) Ο συνδυασμός ανάλαφρων χολιγουντιανών ταινιών, οινοπνεύματος και μιας παλιάς κονκάρδας μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικός και να οδηγήσει σε λαβύρινθο σκέψεων και ασυναρτησιών σε σχέση με την ηλικία και την αύξηση αυτής. Πρέπει να καταναλώνεται με προσοχή.

3 σχόλια:

περαστικός είπε...

Εκπληκτική σκηνή :)

mpampakis είπε...

Πάντως, (σε σχέση με το β σου)εγώ θυμάμαι τη μάνα μου να μου λέει "Σιγά πια με τα σίξτις, εμείς που τα ζήσαμε δεν είχαμε καταλάβει ότι ήταν τόσο σπουδαία εποχή..."

Ίσως είναι θέμα κύκλου. Προσεχώς νάϊντις δλδ... :^)

Διόνα είπε...

Ψώνιο, Περαστικέ, που λέγαμε και στην εποχή μου :)

Γεια σου, Μπαμπάκη, καλώς ήρθες στα μέρη μας. Κι εγώ πάντως δεν θυμάμαι να εξυμνούσαμε τη δεκαετία του ΄80 όταν τη ζούσαμε. Άλλη οπτική...

Related Posts with Thumbnails