9.9.08

Μελοδραματικό

Πριν λίγο καιρό έκανα τις γνωστές ανακατατάξεις στα συρτάρια του γιου μου. Υπολόγιζα ποια ρούχα του περσινού χειμώνα δεν θα του χωράνε φέτος και αγχωνόμουν στη σκέψη πόσα καινούρια πρέπει να αγοράσουμε και πού στο καλό θα χωρέσουν τα παλιά. Τα δε τελευταία καταλαμβάνουν πλέον πολύ περισσότερο χώρο από τα τρέχοντα, κάτι που ξεκίνησε από τους πρώτους κιόλας μήνες. Οι πρώτες μικρές φόρμες ήταν άχρηστες σχεδόν από τον τρίτο μήνα και μετά.

Τα μάζεψα λοιπόν και άρχισα την αξιολόγηση. Φτάνοντας σε ένα μικρό ζευγάρι κάλτσες έζησα το απόλυτο κλισέ. Αυτό της μαμάς που κρατάει στο χέρι της δυο σοσόνια, έχει το κεφάλι γερμένο στο πλάι, ένα μειδίαμα στα χείλη και το απλανές βλέμμα που χάνεται στις αναμνήσεις. Δεν μπορώ να πω ότι συγκινήθηκα, αλλά εμφάνισα όλα τα παραπάνω συμπτώματα σε σημείο που ανησύχησα. Πόση ώρα μπορεί να καθίσει ένας ενήλικος με ένα ζευγάρι παιδικές κάλτσες στο χέρι χαμογελώντας στο άπειρο χωρίς να κινδυνεύει να γίνει γελοίος στα ίδια του τα μάτια;

Ο διχασμός ξεκίνησε. Από τη μια αισθανόμουν όμορφα και γαλήνια που καθόμουν στο δωμάτιο του παιδιού μου, φέρνοντας στο μυαλό μου την εποχή που ήταν μικρότερος και φορούσε μικροσκοπικά ρούχα. Επίσης παρήγορη ήταν η σκέψη ότι πριν τρία χρόνια ήμουν κι εγώ νεότερη και φορούσα μικρότερα ρούχα. Από την άλλη ο κυνισμός μου επαναστατούσε. Ήμουν μια εικόνα από περιοδικό, μια μαμά σε γυαλιστερό χαρτί με απαλά χρώματα, ένα παραδοσιακό στερεότυπο. Είχα αρχίσει να απομακρύνομαι επικίνδυνα από το επιθυμητό προφίλ μου.

Μετά ακολούθησε ο αυτοσαρκασμός. Άλλη μια αρετή του χαρακτήρα μου που εξασθένησε μετά τη μητρότητα μαζί με τον κυνισμό. Μετά από την αποχαύνωση μπροστά σε δυο καλτσάκια, ποιο θα είναι το επόμενο στάδιο; Να τον περιμένω έξω από το σχολείο όταν θα δίνει εξετάσεις στα αγγλικά; Να του τηλεφωνώ στο εξωτερικό ενώ θα ολοκληρώνει την τρίτη διδακτορική διατριβή του, για να του τονίσω πόσο σημαντική είναι η φανέλα κάτω από την μπλούζα για να μην κρυολογήσει;

Πλήθος τα ερωτήματα και τα θέματα που προκύπτουν. Και πόσο σημαντικά αλήθεια. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατον να αποφύγεις να χαζέψεις από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός. Μπορείς να ρυθμίζεις κάπως την ένταση και την έκφραση της χαζομάρας, για το καλό το δικό σου και κυρίως του παιδιού, αλλά δεν μπορείς να τη γλιτώσεις. Είναι ένα συμπέρασμα που με καθησυχάζει προς το παρόν, μέχρι να βρεθεί στον δρόμο μου η επόμενη μικρή κάλτσα.

2 σχόλια:

ou ming είπε...

Δυο μικρά καλτσάκια, Διόνα, μπορεί να είναι και το νόημα της ζωής. Κανείς δεν ξέρει. Και για να γίνω λίγο κυνική που σού' χει λείψει, κανίς δεν ξέρει :)

Διόνα είπε...

Κανίς πράγματι, Ou ming :)
Πάντως είναι πολύ ωραία η σκέψη σου.

Related Posts with Thumbnails