13.10.08

Εκθεσιακό

Το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε οικογενειακώς στο Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς. Είδαμε την έκθεση φωτογραφίας του Josef Koudelka και την έκθεση σκηνικών και κοστουμιών από παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης.

Ο γιόκας ήταν ξεκούραστος και χαρούμενος και έτσι καταφέραμε να δούμε το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης έκθεσης, η οποία ήταν πραγματικά πλούσια, και όλη τη δεύτερη. Περπατούσε αργά με τα χέρια σταυρωμένα πίσω στην πλάτη, σταματούσε μπροστά από κάθε φωτογραφία και συνέχιζε με τον ίδιο θεατρικό τρόπο στην επόμενη. Κάθε 3-4 φωτογραφίες γύριζε και έλεγε «Πάμε τώρα για το τοστ, πεινάω, πεινάω πολύ», ψιθυριστά επειδή «έτσι μιλάμε στις εκθέσεις για να μην ενοχλούμε τους άλλους επισκέπτες».

Η συμπεριφορά του τραβούσε τα βλέμματα και τα χαμόγελα των υπόλοιπων επισκεπτών και φυσικά το δικό μου βλέμμα της απόλυτης μητρικής υπερηφάνειας και βλακείας. Η έκθεση του Koudelka ήταν πιο δύσκολη γι΄ αυτόν αλλά στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Την έκθεση του Θεάτρου Τέχνης την απόλαυσε περισσότερο και θέλησε να την ξαναδεί. Καθώς βγαίναμε από την αίθουσα, γύρισε και ξαναμπήκε και ζήτησε από τον μπαμπά του να τον συνοδεύσει. Γεμάτος χαρά έδειξε μια μακέτα με μάσκες από την παράσταση της Λυσιστράτης και φώναξε χαρούμενος, «ο Καραγκιόζης». Νωρίτερα το ίδιο πρωί είχε δει κάπου μια αφίσα με τον Δάντη Αλιγκέρι, με το γνωστό έντονο προφίλ του, και είχε και πάλι αναφωνήσει, «ο Καραγκιόζης». Κόλαση!

Καθίσαμε τελικά στο καφέ επειδή πεινούσε, πεινούσε πολύ και μέχρι να έρθει η παραγγελία μας, βγήκε στην εσωτερική αυλή του μουσείου για να παίξει. Έπαιζαν και έτρεχαν και πολλά άλλα παιδιά. Αυτό μου είχε κάνει καλή εντύπωση και μια άλλη φορά που επισκεφτήκαμε το μουσείο οι τρεις μας. Στη μεγάλη εσωτερική αυλή οι φύλακες επιτρέπουν στα παιδιά να τρέχουν και να παίζουν ελεύθερα, άλλωστε είναι ένας ανοικτός χώρος μακριά από τις αίθουσες των εκθέσεων και δεν ενοχλούν.

Δύο σύνδεσμοι για τις εκθέσεις:
Josef Koudelka
Κάρολος Κουν – Θέατρο Τέχνης


Μαμάκα και υιός θαυμάζουν έναν από τους Βατράχους στην αφίσα της παράστασης.

3 σχόλια:

ou ming είπε...

Πωπω πόσα χρόνια είχα να σε δω, διόνα!

Πολύ σας χαίρομαι που πηγαίνετε μαζί με τον μικρό σε εκθέσεις. Αν πηγαίνατε Κυριακή, μπορεί και να συναντιόμασταν στον Κουντέλκα (μα τι ωραίες φωτογραφίες, ε;).

maria_pin είπε...

Λοιπόν, εγώ ώς μαμά και ώς νοικοκυρά, το έχω βγάλει το συμπέρασμα οτι τα παιδιά αγαπούν πάρα πολύ την τέχνη- δοθήσης της ευκαιρίας πάντα. Εμένα ο Αρης έχει και "αγαπημένο πίνακα" στην πινακοθήκη εδώ στο Λήντς, και κάθε φορά που θα πάμε, πρέπει απαραιτήτως να πάμε να το δούμε. Και είναι πολύ περήφανος για τον πίνακά "του", τόσο που πρέπει να του υπενθυμίζω κάθε φορά οτι δεν πρέπει να τον αγκαλιάζει!

Φιλάκια
χχ

Διόνα είπε...

Πολλά χρόνια, Ou ming, πράγματι. Βέβαια είναι και η φωτογραφία μου στο προφίλ :-)

Πηγαίνουμε σχεδόν παντού οικογενειακώς, δεν νομίζω ότι υπάρχουν μέρη που δεν είναι για παιδιά, απλά πρέπει να προσαρμόζεις κάπως τις συνθήκες και τις απαιτήσεις. Την έκθεση του Κουντέλκα την είδαμε λίγο γρήγορα για την έκτασή της αλλά τουλάχιστον την είδαμε.

Μαρία, συμφωνώ. Τα παιδιά θα αγαπήσουν πολλά πράγματα αν τους τα γνωρίσεις. Κι εγώ πάντως είμαι σε επιφυλακή στα μουσεία. Είναι αυτόματη κίνηση, αν τους αρέσει κάτι, πλησιάζουν να το πιάσουν για να το εξερευνήσουν!

Related Posts with Thumbnails