17.11.08

Κόκκινο

Μέχρι πριν λίγα χρόνια ζούσα με την οικογένειά μου στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών, τη μεγαλύτερη εκκλησία των Βαλκανίων μετά την Αγία Σοφία, όπως έλεγε η γιαγιά μου. Αυτό νομίζω ότι δεν ισχύει πια διότι μετά την αλλαγή καθεστώτος στις ανατολικές ευρωπαϊκές χώρες έχουν χτιστεί καινούριες και μεγάλες ορθόδοξες εκκλησίες. Δεν το είπαμε ποτέ στη γιαγιά, όμως.

Η περιοχή είναι από τις παλιότερες του κέντρου της Αθήνας και από τις πιο ξεχασμένες. Αυτή ήταν η εντύπωσή μου τότε, αυτή είναι σίγουρα και τώρα που σύμφωνα με όλες τις αναφορές έχει γίνει γκέτο. (Η επιλογή της λέξης δεν είναι δική μου, εμφανίζεται σχεδόν πάντα δίπλα στον Άγιο Παντελεήμονα, δοκιμάστε στις μηχανές αναζήτησης.)

Από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της γειτονιάς ήταν τα πολυάριθμα κόκκινα σπίτια της. Είχαμε κι εμείς στη γωνία του δρόμου μας όπως είχαν και όλοι σχεδόν οι δρόμοι πάνω και κάτω από την Αχαρνών. Βέβαια τα σκήπτρα και τη φήμη κρατούσε η οδός Φυλής που είναι λίγο πιο πάνω, αλλά και η δική μας γειτονιά είχε σημαντική παρουσία στην εν λόγω επιχειρηματική δραστηριότητα. Υπήρχαν και μερικές σκόρπιες χαρτοπαικτικές λέσχες αλλά με τον καιρό έκλεισαν.

Ήταν σαφές από το πλήθος των κόκκινων σπιτιών ότι δεν εξυπηρετούσαν μόνο τον ντόπιο πληθυσμό διότι, όσο θερμός και αν ήταν, δεν θα άντεχε πρακτικά και οικονομικά να τα συντηρεί όλα. Είχαμε λοιπόν επισκέπτες. Η λειτουργία ήταν σχεδόν όλο το 24ωρο, πραγματικά δεν θυμάμαι ποτέ την πόρτα στο σπίτι του δρόμου μας να είναι κλειστή. Πάντα ακουμπισμένη με ένα σφουγγάρι δεμένο πάνω για να μην κάνει θόρυβο άνοιξε κλείσε.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα ανασφάλεια στη γειτονιά μου όλα αυτά τα χρόνια και η μόνη οδηγία που είχα από την οικογένειά μου ήταν απλά να μην περνάω από το πεζοδρόμιο του σπιτιού γυρνώντας από το σχολείο. Πήγαινα κι εγώ λοιπόν από την απέναντι πλευρά, ο όρος «πεζοδρόμιο» είναι σχήμα λόγου, το δρομάκι μας όπως και τόσα άλλα τριγύρω δεν μπορώ να πω ότι είχε ποτέ πεζοδρόμιο ικανό να περπατήσει πάνω του άνθρωπος. Και για να είμαι σαφέστερη, ούτε από απέναντι περνούσα, περπατούσα στη μέση του δρόμου. Στην απέναντι γωνία από το σπίτι υπήρχε μέχρι πολύ πρόσφατα ένα άδειο οικόπεδο το οποίο χρησίμευε σαν ουρητήριο για την πελατεία. Επισκέπτονταν πρώτα το οικόπεδο και ύστερα το σπίτι. Φανταστείτε την απορία που γεννάται σε ένα παιδί για το μυστήριο αυτό πρωτόκολλο. Φανταστείτε επίσης την ευωδιά.

Η γιαγιά μου έλεγε ότι εκεί μένουν κακές γυναίκες και όπως είναι φυσικό ήθελα πάρα πολύ να δω πώς μοιάζουν. Όταν μια φορά είδα μία να βγαίνει (και παραφυλούσα με τις ώρες μερικές φορές από το παράθυρό μας) μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο επειδή έμοιαζε με όλες τις κυρίες και τις μαμάδες που ήξερα.

Επαναλαμβάνω ότι ποτέ δεν ένιωσα φόβο ή κάποιου είδους απειλή στη γειτονιά που ζούσα. Το κλίμα ήταν πολύ οικογενειακό και εμάς τα παιδιά μας γνώριζαν όλοι, στα ψιλικά, στον φούρνο, στο καθαριστήριο, στις κλωστές. Είχαμε και μπακάλη με ζύγι, το πρώτο σούπερ μάρκετ άνοιξε όταν πήγα στο Λύκειο, πέρασαν δηλαδή πολλά χρόνια, για να προλάβω τυχόν αδιακρισίες για την ηλικία μου! Τα κόκκινα σπίτια ήταν δίπλα στα δικά μας και κανείς δεν πείραζε κανέναν. Μια φορά θυμάμαι επέστρεφα στο σπίτι μου και με έσπρωξε κάποιος που έτρεχε βιαστικός. Μπήκε γρήγορα στο κόκκινο σπίτι, για κάτι επείγον το δίχως άλλο. Ένα βράδυ, που το δημοτικό φως είχε σβήσει για άλλη μια φορά (έσβηνε οπωσδήποτε μία φορά τον μήνα), είχαμε ανάψει την εξωτερική λάμπα της εισόδου και επειδή μέναμε σε μονοκατοικία και επειδή είχαμε και αναμμένο φως, κάποιος παρεξήγησε και άρχισε να χτυπάει επίμονα το κουδούνι. Όλα αυτά δε, δεν συνέβαιναν μεταμεσονύκτιες ώρες, όταν οι κακές γυναίκες δέχονται τους κακούς άντρες σε κακόφημα σπίτια σύμφωνα με τη βιβλιογραφία και τη λαϊκή δοξασία, αλλά ήταν διάσπαρτα μέσα στην καθημερινή ζωή της γειτονιάς.

Η γειτονιά ήταν νομίζω από παλιά ξεχασμένη. Δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ κάποιο έργο υποδομής, να έχει κλείσει ποτέ κάποια λακκούβα ή να έχει φτιαχτεί ποτέ κάποιο πεζοδρόμιο. Δεν θέλω να αναφερθώ καν στα σχολικά κτίρια, δεν θα τελειώσω ποτέ την ανάρτηση και θα συγχυστώ. Τώρα η γειτονιά έλαβε και τον χαρακτηρισμό του γκέτο. Μια κακή λέξη για μια κακή συνοικία. Η εγκατάλειψη ήταν ολοφάνερη τόσα χρόνια, τώρα υπάρχει και μια κακή δικαιολογία. Δεν ξέρω τι να πω. Η αδιαφορία καταδικάζει τόπους και ανθρώπους. Τα κόκκινα σπίτια φαντάζουν γραφικά μπροστά στους πυροβολισμούς. Πρόλαβα κι εγώ ένα επεισόδιο όσο έμενα ακόμα εκεί, μια Πρωτοχρονιά μεσημέρι, τώρα σύμφωνα με τις ειδήσεις, είναι συχνό φαινόμενο. Τώρα η γειτονιά είναι πραγματικά κόκκινη.

9 σχόλια:

Περαστικός είπε...

Έχει αλλάξει πολύ η γειτονιά μας. Λίγο οι γενικές εξελίξεις, λίγο οι καρποί της αντιπαροχής.

Διόνα είπε...

Καλημέρα, Περαστικέ.
Νομίζω ότι κανείς δεν ήθελε ποτέ να ασχοληθεί πραγματικά με τη γειτονιά μας, για διαφορετικούς λόγους μέσα στα χρόνια. Οι παλιοί και νέοι κάτοικοι των προηγούμενων και των τελευταίων δεκαετιών μάλλον δεν θεωρούνται αρκετά σημαντικοί...

sikofagos είπε...

Γεια σου, Διόνα.

Γεννήθηκα στην Αθήνα, σε μια γειτονιά που τ όνομά της το έβρισκα πάντα αστείο : Ακαδημία Πλάτωνος!
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί μια απλή γειτονίτσα (ίσως είναι η πιο μικρή περιοχή της Αθήνας), φτωχική και ήπια, δίπλα στο Μεταξουργείο και το Βοτανικό (σαν σαρδέλα παστωμένη), έ, δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να έχει τέτοιο γκλάμουρ όνομα...

Δεν είχαμε κόκκινα σπίτια εμεις, είχε όμως πάμπολα το Μεταξουργείο. Κι όπως λέει κι οικονομολόγος Φρίντμαν: αν κάποιος παραγει δίπλα σου με συγκριτικό πλεονέκτημα, εσύ θα πας να τον ανταγωνιστείς;
Όχι, βέβαια. Εμείς παρήγαμε πελάτες, είχαμε αυτό σαν πλεονέκτημα, χαχαχα!

Εκ τότε πέρασαν χρόνια, έφυγα, πήγα στην επαρχία και ξέμεινα. Κι όμως κι αν οι φίλοι μου με ζηλευουν, εγώ αναπολώ τις γειτονιές της Αθήνας. Στην επαρχία, κάθε γειτονια είναι πανομοιότυπη, εδώ φοβούνται να εξειδικευτούν σε "συγκριτικά πλεονεκτήματα"!

Καλό απόγευμα

sikofagos είπε...

Ax, to ξέχασα, ο βλάκας...

Να σου ζήσει ο γιος mammaka!

Διόνα είπε...

Γεια σου, συκοφάγε.
Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις και τις ευχές σου και που πέταξες μέχρι τα μέρη μας :)

Μαριλένα είπε...

Διόνα, μού άρεσε πάρα πολύ το κείμενο-από χτες αμφιταλαντευόμουν να αφήσω ένα τόσο ανούσιο σχόλιο και είδες ποιος κέρδισε.

Διόνα είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ, Μαριλένα, για τα καλά λόγια και το σχόλιό σου :)

athens, athens είπε...

Ίσως το καλύτερο κείμενό σου (από υφολογικής απόψεως).

Διόνα είπε...

Γεια σου, Athens Athens, σε ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω το επόμενο ποστ για την παλιά γειτονιά μας να μην είναι μαύρο...

Related Posts with Thumbnails