21.11.08

Υπερβολικό ξανά

Καθόμαστε και διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο για τα Χριστούγεννα. Ο γιόκας σηκώνεται στη μέση μιας ιστορίας και πηγαίνει στο τζάμι, στέκεται και κοιτάζει έξω.
-Τι κοιτάζεις, γλυκέ μου;
-Κοιτάζω να δω τον Αϊ Βασίλη.

Περιμένω λίγο ενώ μέσα μου αρχίζει να με τρώει η υπερβολή ή, για να το θέσω λιγότερο κομψά, η βλακεία. Ο γιόκας εκεί, κάθεται και κοιτάζει ψηλά. Αρχινάω κι εγώ λοιπόν:

-Το ξέρεις, όμως, γλυκέ μου, ότι ο Άγιος Βασίλης είναι μια όμορφη ιστορία των Χριστουγέννων που τη διαβάζουμε στο βιβλίο μας, δεν νομίζω να τον δούμε στον ουρανό.
-Ναι, αλλά δεν πειράζει να κοιτάμε και λίγο.
Και επιστρέφει στον καναπέ για να ακούσει τις επόμενες ιστορίες. Εγώ φυσικά δεν μπορώ να διαβάσω διότι έχω καταπιεί τη γλώσσα μου.

Αφού είμαι άνθρωπος ανοιχτός σε κάθε είδους θεωρίες, αφού έχω τη διάθεση να δεχτώ το ενδεχόμενο ότι υπάρχουν πράγματα και πέρα από όσα βλέπουμε και γνωρίζουμε, αφού αναγνωρίζω την ανάγκη της διατύπωσης πολλών και διαφορετικών προσεγγίσεων σε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα, αφού σε επίπεδο αρχής μπορώ να δεχτώ την ύπαρξη και αυτού που δεν αντιλαμβάνομαι με τις αισθήσεις μου, αφού μπορώ να δεχτώ την πιθανότητα ότι ο γάιδαρος πετάει, αφού χαίρομαι να ακούω για το μεταφυσικό (ο όρος εδώ στους αντίποδες του επιστημονικού και αποδεδειγμένου για χάρη του παρόντος παραληρήματος, ίσως να μην είναι ο πλέον κατάλληλος) αφού λοιπόν ισχύουν όλα τα παραπάνω, γιατί δεν κρατιέμαι και θεωρώ χρέος μου να ξεκαθαρίσω ντε και σώνει σε έναν τρίχρονο ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει στ΄ αλήθεια; Αφού ακόμα και έτσι, δεν πειράζει να κοιτάμε και λίγο!

Η απάντησή του πολύ μου άρεσε. Βέβαια μας συνδέει στενή συγγένεια και μεγάλη αγάπη, δύο παράγοντες που δεν αφήνουν και πολλά αντικειμενικά περιθώρια. Αλλά πιστεύω ότι με αποστόμωσε. Το ξέρουμε, κυρία μου, ότι είναι μια ιστορία, τόση ώρα τη διαβάζουμε, αλλά δεν βλάπτει να ρίχνουμε και μια ματιά έξω, δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται.

Αυτοκριτική: το παιδί μαθαίνει τον κόσμο μέσα από τα μάτια των γονιών του, αρχικά τουλάχιστον. Με καλή πρόθεση, συνεπώς, θέλει ο γονιός να δείξει τον κόσμο όπως θεωρεί καλύτερα και ξεκινάει την υπερπροσπάθεια, την υπερβολή και τα λοιπά. Έτσι μπορεί και να καταλήξει όχι απλά να μην βλέπει το δάσος, όχι απλά να μην βλέπει το δέντρο αλλά να μην βλέπει την τύφλα του και να κουτουλάει σε κορμούς.

Ωστόσο, το βιβλίο με τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες είναι πολύ όμορφο. Λέγεται «Περιμένοντας τα Χριστούγεννα. 24 ιστοριούλες για μικρά παιδιά», συγγραφέας Καρίν-Μαρί Αμιό, εικονογράφηση Λωράνς Κλεγιέ-Μερλ, από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου που είναι καταπληκτική μεταφράστρια. Δίνει μια ωραία ατμόσφαιρα των ημερών πριν από τη γιορτή των Χριστουγέννων, με ζεστές διηγήσεις και ζωγραφιές. Μπορείτε να το διαβάσετε κοιτώντας έξω από το τζάμι, δεν είναι απαραίτητο αλλά δεν πειράζει και είναι πιο γοητευτικό.

8 σχόλια:

sikofagos είπε...

Είναι υπέροχο,Διονα.
Πάμε να προσγειώσουμε τα παιδιά μας κι αυτά μας απογειώνουν...

Χαιρετώ

Panos είπε...

Ho ho ho...

EKT είπε...

Πρίν από πολλά χρόνια, Διόνα μου, είχα την τύχη να γνωρίσω μια μεγάλη συγγραφέα. Εγώ ήμουν τότε στις αρχές της εφηβείας και εκείνη ήδη φτασμένη. Ο πατέρας μου, που γνώριζε την κυρία, με σύστησε λέγοντας πως μου άρεσαν "τα παραμύθια". Δεν το είπε θέλοντας να με υποτιμήσει, άλλως τε του άρεσαν και του ίδιου. Νομίζω πως αυτό που ήθελε να πει ήταν πως μου άρεσε να μεταφέρομαι στον κόσμο του φανταστικού. Η κυρία μου χαμογέλασε και είπε " Μα τα παραμύθια είναι απαραίτητα στη ζωή μας". Θυμάμαι ακόμα αυτή τη συζήτηση. Η κυρία ήταν η Γαλάτεια Σαράντη, σήμερα ακαδημαϊκός.
φιλιά
ΕΚΤ Ελένη

Διόνα είπε...

Συκοφάγε, πολύ σωστά! Και αν κάτι είναι πράγματι αλήθεια, αυτό είναι ότι ο Άγιος Βασίλης μπορεί να υπάρχει, ενώ ο τέλειος γονιός δεν υπάρχει σίγουρα!

Πάνο, εσύ είσαι ο Άγιος Βασίλης;!
Λοιπόν, θα ήθελα ένα ποδηλατάκι για το παιδί μου και λίγο μέτρο για μένα και τις αντιδράσεις μου.

ΕΚΤ, ο κόσμος του φανταστικού με γοήτευε πάντα και εξακολουθεί να με γοητεύει. Εκείνη τη στιγμή θέλοντας να παίξω με μεγαλύτερο ζήλο τον ρόλο του γονιού, σκέφτηκα να τονίσω τη διαφορά παραμυθιού και πραγματικότητας, αντίθετα στις αρχές μου και σε μια στιγμή που δεν εξυπηρετούσε ουσιαστικά σε τίποτα.

Ευχαριστούμε για την όμορφη ιστορία των εφηβικών σας χρόνων. Τα παραμύθια είναι πράγματι απαραίτητα στη ζωή μας.

Περαστικός είπε...

Πολλές φορές τα παιδιά γίνονται δάσκαλοι των μεγάλων, πολύ όμορφη ιστορία Διόνα :D

Διόνα είπε...

Έτσι είναι, Περαστικέ. Χαίρομαι που σου άρεσε η ιστορία :-)

Ava είπε...

Θα συμφωνήσω απολύτως με τον νεαρό :-)

Διόνα είπε...

Καλώς ήρθες, Ava.

Φαίνεται πως ο νεαρός δεν έχει μόνο δίκιο αλλά και επιχειρήματα :)

Related Posts with Thumbnails