2.12.08

Κινηματογραφικό

Χωμένη στο κάθισμά μου μέσα στη σκοτεινή αίθουσα, έχοντας δίπλα μου έναν τεράστιο κουβά ποπ κορν και τον γιο μου κρυμμένο πίσω του, παραδίπλα τον μπαμπά του και ένα κάθισμα πιο πέρα ένα βουνό με τα μπουφάν των τριών μας, με τον Γουόλυ και την Εύα να περιδιαβαίνουν την εγκαταλελειμμένη Γη στην οθόνη, σκέφτομαι μια παλιά ατάκα του αδερφού μου, ένα βράδυ που ετοιμαζόμουν, μικρή κοπελίτσα, νεαρή δεσποινίδα, να πάω σινεμά:

Πάλι στο Άλφαβιλ θα πάτε; Βρε αδερφούλα, εκεί δεν πάνε οι γαμπροί!

Πολλά χρόνια μετά, με τον αέρα που χαρίζει η σιγουριά του εξασφαλισμένου πια γαμπρού και νόμιμου συζύγου, γελάω μόνη μου καθώς θυμάμαι τη συμβουλή του αδερφού μου. Οι κινηματογραφικές αναμνήσεις μου περιλαμβάνουν πολλές βραδιές στο Άλφαβιλ, από την εποχή που ακόμα λειτουργούσε το μπαρ εντός της αίθουσας, αργότερα νομίζω έκλεισε και τώρα για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν είναι καν ανοικτό επειδή έχω να πάω αρκετά χρόνια, νομίζω από το Old Boy (συνοδευόμενη από τον γαμπρό).

Μετά τη γέννηση του υιού άλλαξε η σχέση μας με το σινεμά. Πρώτα από όλα άλλαξε η συχνότητα των κινηματογραφικών εξόδων μας και γι΄ αυτό σε μεγάλο βαθμό φταίω εγώ, η μανούλα. Τις λίγες φορές που μπορούσαμε να βγούμε έξω για βόλτα ως ζεύγος, προτιμούσα να πάμε κάπου όπου θα έβλεπα κόσμο (άνω των 6 μηνών κατά προτίμηση). Δεν ήθελα να κλειστώ σε ένα δωμάτιο, κλείσιμο είχα αρκετό. Έτσι, σταματήσαμε να βλέπουμε ταινίες στη μεγάλη οθόνη και αρχίσαμε να βλέπουμε στη μικρή.

Επίσης, τις λίγες φορές που πηγαίναμε στον κινηματογράφο, επιλέγαμε τις ώρες προβολής με εντελώς διαφορετικά κριτήρια από πριν. Θυμάμαι ένα Σάββατο, μετά από τις απαραίτητες συνεννοήσεις, επιστρατεύτηκαν οι αρμόδιοι για τη φύλαξη του βρέφους και οι χαρούμενοι γονείς πήγαν να παρακολουθήσουν τον Τελευταίο Βασιλιά της Σκοτίας σε μεγάλη κεντρική αίθουσα της πόλης. Λίγο πριν αρχίσει η ταινία μας έπιασαν τα γέλια, η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια, με μόνη εξαίρεση δυο παρέες ηλικιωμένων κυριών. Πού ήταν οι ορδές που κυκλοφορούν τα Σάββατα στην Αθήνα; Μάλλον σπίτι τους διότι ήταν μόλις πέντε το απόγευμα. Είχαμε βρει την ημέρα που βόλευε για τη φύλαξη του παιδιού μας, είχαμε βρει την ταινία που θέλαμε και την αίθουσα που μας εξυπηρετούσε και φυσικά, όταν όλα είναι ευνοϊκά, δεν κάθεσαι να ασχοληθείς με την ώρα!

Μου αρέσει που είμαστε πια όλοι σε ηλικία που μπορούμε να παρακολουθούμε μια ταινία στο σινεμά. Και δεν το συζητώ για τις ώρες, το πρωινό-μεσημεριανό-απογευματινό σινεμά είναι πλέον καθιερωμένο. Ενδιαφέρον έχει επίσης και η διαφορετική γοητεία που ασκεί η ταινία σε κάθε μέλος της οικογένειας. Βγαίνοντας από το Κουνγκ Φου Πάντα, κάποιοι κλωτσούσαν ποδαράκια προσπαθώντας να μιμηθούν τις κινήσεις και κάποιοι άλλοι περίμεναν να φτάσει βράδυ για να παραγγείλουν ρυζομακάρονα Σιγκαπούρης.

2 σχόλια:

sikofagos είπε...

Τι με θυμησες... Δυο πραγματα πολυ σύντομα (να μην καταχρώμαι...)

1.Καποτε συζητουσα με μια κριτικο κινηματογράφου. Μου ελεγε " το σινεμα είναι μοναχική τέχνη. Όταν σβήνουν τα φώτα, καθένας μπαίνει σε ένα δικό του κόσμο. Ο Κιαροσταμι έλεγε πως μια ταινία του είναι τόσες όσοι κι οι θεατές της". "Ναι" ανταπαντούσα το χαζοπούλι "Αλλά ειναι και βαθια συλλογική. Το γέλιο του διπλανού η το κλαμα του, σε επηρεαζει, σε προσκαλει και στο δικό του κόσμο." (κι από συστολή, δεν αναφέρθηκα και στα πλεγμένα χεράκια κάτω από τα καθίσματα, τα βλέμματα μέσα στο σκοτάδι, κλπ". Τελικα, συμφωνήσαμε. Και τα δυο!

2. Κανα μήνα μετά, ξεκίνησα να πηγαινω μόνος σινεμα. Η τότε κυρια Συκοφάγου με είχε παρατησει, χαχαχα!

Να είσαι πάντα καλά, εσύ κι η οικογένειά σου.

Διόνα είπε...

Καλημέρα, συκοφάγε. Συμφωνώ ότι μέρος της μαγείας του σινεμά είναι ο χώρος και υπόλοιποι θεατές. Η αίσθηση μιας ταινίας είναι εντελώς διαφορετική στο σαλόνι του σπιτιού μας και δεν αναφέρομαι στα τεχνικά μέσα.

Ώστε έτσι λοιπόν με την τότε κυρία Συκοφάγου, μήπως ήταν μια περίπτωση ασυμφωνίας ταινιών :)

Και μην περιορίζεις την έκταση των σχολίων σου, τα διαβάζουμε με μεγάλη χαρά!

Related Posts with Thumbnails