15.12.08

Κομμένο

Η γιαγιά μου γεννήθηκε το 1907. Μια από τις ιστορίες που μου έλεγε από τα παιδικά της χρόνια ήταν για ένα μικρό υφασμάτινο τόπι που της είχαν φέρει, σε μια εποχή που δεν υπήρχε πληθώρα παιχνιδιών.

Μια μέρα έπαιζε με το τόπι της στην αυλή. Πιο πέρα η θεία της έκοβε με ένα μαχαίρι ένα ταψί μπακλαβά που μόλις είχε ψηθεί και ήταν έξω για να κρυώσει. Η γιαγιά έπαιζε ανέμελη πάνω κάτω πετώντας το τόπι. Η θεία της είπε να προσέχει το παιχνίδι της επειδή μπορεί το τόπι να έπεφτε πάνω στο γλυκό και να το χαλούσε. Η γιαγιά άκουσε τη σύσταση αλλά συνέχισε χωρίς να δίνει πολλή σημασία. Η θεία επανέλαβε την παρατήρηση και συνέχισε το κόψιμο.

Η θεία έκοβε το γλυκό, η γιαγιά έπαιζε, η θεία κοιτούσε σοβαρή με την άκρη του ματιού της, η γιαγιά πετούσε και ξαναπετούσε το τόπι μέχρι που αυτό έπεσε πάνω στο ταψί και η θεία δεν σταμάτησε το μαχαίρι. Το μικρό κορίτσι, η γιαγιά μου, έμεινε ακίνητο να κοιτάζει το πληγωμένο τόπι της.

«Και κάνει ένα χραπ με το μαχαίρι!» έτσι κορυφωνόταν πάντα η διήγηση κι εγώ έχανα από μπροστά μου τη μεγάλη σε ηλικία γιαγιά μου και έβλεπα το μικρό κορίτσι που είχε χάσει το τόπι του. Σύμφωνα με την ιστορία, η θεία είχε επίτηδες κόψει το τόπι με το μαχαίρι για να συνετίσει την απρόσεκτη ανιψιά. Αργότερα της το έραψε για να μπορεί να παίζει.

Μέτρησα το καλάθι με τις μπάλες του γιου μου και ο αριθμός είναι διψήφιος. Δεν ξέρω πώς απέκτησε τόσο πολλές, η μπάλα είναι μάλλον από τα πρώτα δώρα που σκέφτεται να φέρει κάποιος σε ένα αγόρι. Από τις πιο αγαπημένες του είναι μια μπλε υφασμάτινη μπάλα. Είναι μικρή και ελαφριά και μπορεί να παίζει μέσα στο σπίτι με τις λιγότερες πιθανές απώλειες. Δεν είναι βέβαια τόσο μοναδική σαν της προγιαγιάς του, αν σκεφτεί κανείς ότι είναι από το ΙΚΕΑ και υπάρχουν χιλιάδες ίδιες σε δεκάδες χώρες του κόσμου αλλά δείχνει να την προτιμάει.

Μου αρέσει κι εμένα να παίζω μπάλα μαζί του και ευτυχώς δεν φτιάχνω σπιτικά γλυκά.

6 σχόλια:

Σοφία είπε...

Μπα μη νομίζεις, δεν είναι απλά θέμα φύλου. Πριν μερικά χρόνια περάσαμε από ένα φιλικό σπίτι επιστρέφοντας από διακοπές. Είχαμε μαζί μας μια μπαλίτσα με την οποία παίζαμε στην θάλασσα και για να μην την κουβαλάμε θελήσαμε να τη δώσουμε στην μικρή κόρη (1,5 χρονών τότε) των φίλων μας. Οι γονείς της γέλασαν όταν ρωτήσαμε "αν η μικρή έχει μπάλα", πήγαν στο δωμάτιό της και γύρισαν με μια τεράστια διαφανή σακούλα από αυτές που βάζουν τα σκουπίδια, η οποία είχε μέσα πάνω από 20 μπάλες, ίσως και 30. Αφήσαμε και τη δική μας και έγιναν 31 :-)

annie είπε...

Η ιστορία της γιαγιάς Σίας με το τόπι υπήρξε ιστορικής σημασίας για τρεις γενιές: σε περιπτώσεις που γονείς ή παπούδες ή θείοι προσπαθούσαν να συνετίσουν τα νεαρά βλαστάρια της οικογένειας, έκαναν αναφορά στην περίφημη ιστορία.
Χρειάζεται να γνωρίζει κανείς τα όριά του καθώς και να εκτιμά τα υλικά και όχι μόνο αγαθά που βρίσκονται στην διαθεσή του. Ας το σκεφτούμε αυτό ξανά πριν αγοράσουμε με απληστία τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας και ας αναλογιστούμε πόσο τυχεροί είμαστε που μπορούμε να αγοράσουμε, να χαρίσουμε, να αποκτήσουμε ότι θέλουμε ενώ άλλοι δίπλα μας θα χρειαστεί να στερηθούν, να κλέψουν ή να μην γνωρίσουν ποτέ όλα αυτά που βρίσκονται στα ράφια των πολυκαταστημάτων.
Καλά Χριστούγεννα

Διόνα είπε...

Σοφία, για έναν περίεργο λόγο κοιτάζω κι εγώ τις μπάλες σε μαγαζιά με παιχνίδια, λες και δεν έχουμε ήδη αρκετές.

Μάλλον ανακάλυψα καθυστερημένα ότι μου αρέσει να παίζω μπάλα ακόμα και σε αυτήν την όχι και τόσο τρυφερή ηλικία!

sstamoul είπε...

Έχω κι εγώ μια γιαγιά Σία (θειά του άντρα μου, απ' την Πελοπόννησο), που κάποτε μου περιέγραφε πώς μαζεύτηκαν όλα τα παιδιά του χωριού να δουν το ποδήλατο που απέκτησε ένας συγχωριανός τους. Ένα ποδήλατο. Έκαναν χρόνια να ξαναδούν άλλο στο χωριό.
(Ο γιος μου είναι 2,5 χρονών, δεν φτάνει καλά καλά τα πετάλια και έχει 3 "οχήματα"... Και δεν ήταν καν προϊόντα αναμονής - ο άντρας μου λέει πως του έλεγαν: "Αν είσαι καλό παιδί όλο το χρόνο θα σου πάρουμε ποδήλατο του χρόνου για τα γενέθλιά σου".)
Αχ... Πόσο με συγκίνησε η ιστορία της γιαγιάς με το "μπαλωμένο" τόπι!

Διόνα είπε...

Annie, λοιπόν εγώ ποτέ δεν μπόρεσα να δω αυτήν την ιστορία σαν ιστορία παραδειγματισμού. Είχα τόσο έντονη την εικόνα της γιαγιάς να την λέει και να μεταμορφώνεται σε κοριτσάκι που χάνει μπροστά στα μάτια του το παιχνίδι του, που με συγκλόνιζε.

Συμφωνώ ότι όλοι πρέπει να γνωρίζουμε τα όριά μας και όχι μόνο τα καταναλωτικά. Τα παιδιά δεν "κακομαθαίνουν" μόνο από δώρα. Τα δώρα μπορούν να τα χαίρονται και να τα απολαμβάνουν. Το δύσκολο είναι να μπορείς να τους δείξεις το μέτρο σε κάθε πτυχή της ζωής.

Καλά Χριστούγεννα και σε σένα, Annie μας!

Διόνα είπε...

Καλώς ήρθες, Στέλλα.

Και η δική μας γιαγιά Σία είχε καταγωγή από την Πελοπόννησο, από τη Μεσσηνία συγκεκριμένα, είναι συνηθισμένο το Διονυσία στα μέρη εκείνα νομίζω.

Τα οχήματα των αγοριών είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Πού χώρος για να τα οδηγούν και να τα παρκάρουν :-)

Related Posts with Thumbnails