30.1.09

WAHM προβληματισμένο

Έχει γίνει ξανά αναφορά, εδώ, στις δυσκολίες συνύπαρξης παιδιού και μαμάς στον χώρο του σπιτιού, ο οποίος χρησιμοποιείται και για εργασία. Φέτος που ο γιος μας έκλεισε τα τρία, περάσαμε και οι δύο ένα έντονο διάστημα προσαρμογής και αναθεώρησης.

Μεγαλύτερος πια και με πιο ξεκάθαρη αντίληψη και θέση για τα πράγματα, αντιδρούσε στο γεγονός ότι εργάζομαι στον ίδιο χώρο στον οποίο τον φροντίζω και περνώ χρόνο μαζί του. Δεν δεχόταν εύκολα την απομόνωσή μου κάποιες ώρες σε ξεχωριστό δωμάτιο και ήταν σαφέστατος στην έκφραση των συναισθημάτων του. Έλεγε πως δεν ήθελε να δουλεύω και πως τον στενοχωρούσε.

Ξεκίνησα πάλι να εργάζομαι όταν έγινε ενός έτους, σε μια ηλικία που φάνηκε να αποδέχεται το γεγονός σχετικά εύκολα. Ήταν όμως ακόμα σε φάση της ζωής του που η ρουτίνα του δεν ήταν ακόμα πολύ κοντά στων ενηλίκων (περισσότερες ώρες ύπνου, βρεφικές συνήθειες, πάνα και πιπίλα, ελάχιστη λεκτική επικοινωνία, λιγότερες δραστηριότητες) και μπορούσε να απασχοληθεί ή ακόμα και να «ξεγελαστεί» πιο εύκολα από ένα άλλο πρόσωπο χωρίς να φέρει πολλές αντιστάσεις.

Εφόσον η συμβίωσή μας κυλούσε ομαλά και καθώς η κοινωνικοποίησή του καλυπτόταν καθημερινά με φιλίες αλλά και συγκρούσεις στην παιδική χαρά και στη βόλτα του, αποφασίστηκε να πάει στο σχολείο την επόμενη χρονιά, τεσσάρων ετών. Ωστόσο, η προσαρμογή μετά το καλοκαίρι δεν έγινε πολύ ομαλά και αιτία δεν ήταν μονάχα η μετάβαση από ένα μεγάλο διάστημα ανεμελιάς και συνεχούς επαφής και με τους δύο γονείς.

Ο γιος μας αποχωριζόταν εύκολα τον μπαμπά του κάθε πρωί, αλλά αντιδρούσε όταν πήγαινα στο διπλανό δωμάτιο του σπιτιού για να εργαστώ. Ίσως τώρα οι ώρες να του φαίνονταν περισσότερες, ίσως τώρα να μην έχανε μόνο τον ύπνο και το φαγητό μαζί μου τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν καταλάμβαναν πλέον μεγάλο μέρος της ημέρας. Έχανε αρκετές ώρες γεμάτες πιο «μεγαλίστικες» δραστηριότητες με κάποιον που δεν έφευγε καν από το σπίτι. Το μήνυμα που έπαιρνε ήταν λίγο συγκεχυμένο.

Η μαμά του Άντονι

Αφού πέρασα ως όφειλα μια μίνι περίοδο υστερίας για το πόσο κακή μαμά είμαι, για τη σύγχυση που προκαλώ στο παιδί μου και λοιπά συναφή άλλαξα προσέγγιση στο θέμα. Ξεκίνησα με διαβεβαιώσεις για την αγάπη που του έχω και για τη φροντίδα του που για μένα έρχεται πάντα πρώτη και συνέχισα με τον διαχωρισμό της μαμάς δύο σε ένα, εκείνης που παίζει και εργάζεται στο σπίτι.

Τέλος συζητήσαμε πολύ γενικά για την εργασία, τι είναι και σε τι χρειάζεται, πώς και πού εκτελείται, όλα αυτά σε αυτοσχέδια προσχολική εκδοχή. Στην κατανόηση βοήθησε πολύ ο παραλληλισμός με άλλα παιδιά τα οποία γνωρίζει και γνωρίζει και τους γονείς τους. Στην περίπτωση μιας μητέρας που εργάζεται στο σπίτι τα παραδείγματα δεν είναι πολλά. Του ανέφερα συχνά τη μικρότερη εξαδέλφη του της οποίας η μαμά εργάζεται επίσης στο σπίτι. Υποθέτω ότι ησύχαζε γνωρίζοντας ότι και κάποιος άλλος είναι στην ίδια θέση. Η φάση αυτή έκανε τον κύκλο της και είναι πια πίσω μας, ήταν ωστόσο πιο δύσκολη από τις προηγούμενες.

Το ίδιο διάστημα ξαναθυμηθήκαμε ένα παιδικό DVD που έδινε παλιά το περιοδικό Το Παιδί μου κι Εγώ και το οποίο βλέπαμε πολύ στην αρχή, ο γιος μας επειδή του άρεσε και εγώ επειδή η μαμά του Άντονι, του μικρού ήρωα της σειράς, εργάζεται στο σπίτι στον υπολογιστή. Μια τηλεοπτική σειρά για παιδιά με ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την οικογένεια! Όλοι ταυτίζονται και όλοι είναι ευχαριστημένοι.

Ο Woofy είναι γαλλική σειρά και θα τη βρείτε εδώ.

4 σχόλια:

popelix είπε...

μαμάαααα ... αγκα-ίτσααααααα! μαμά θέλω να ζωγραφίσω στον υπολογιστή ... μαμά βιντεάκι ... μαμά τα ανθρωπάκια (little people) ... μαμάαααααααααααα .... Όπως λέει και μια φίλη μαμά που εργάζεται κάποιες ώρες και από το σπίτι: "το λάπτοπ φέρνει αλλεργία στα παιδιά μου!"

Διόνα είπε...

Μαμά, να πατήσω ένα (πλήκτρο); Κατά προτίμηση όχι το Delete...!

Είναι δύσκολο, πώς να το κάνουμε, και για εκείνα και για εμάς.

mamma είπε...

Αυτό το πισί έχει μαγνήτη. Κι εγώ είδα κι έπαθα να τον πείσω να μην τον πειράζει (βασικά να μην πατάει το κουμπάκι ON/OFF). Τώρα είμαστε σε καλύτερη φάση, κάθεται στα γόνατά μου όταν είμαι στο πισί ή με διώχνει και γράφει "γράμμα στον παππού σ' αυτό το άσπρο (=word) μαμά".
Ευτυχώς που δουλεύω εκτός σπιτιού.

Διόνα είπε...

Mamma, κι εμείς περάσαμε φάση με το ον-οφ που ευτυχώς τώρα είναι παρελθόν. Την εποχή εκείνη δε, πειραματιζόταν πολύ και με το άνοιγμα-κλείσιμο της θήκης CD/DVD...

Τώρα έχει μαγνήτη πράγματι, σε μερικά χρόνια λες να το βλέπουν όπως εμείς το γραμμόφωνο;

Related Posts with Thumbnails