4.2.09

Θνητό

Τελευταία έχω ξεκινήσει να αναφέρω στον γιο μου διάφορα περιστατικά με τον παππού του που δεν είναι πλέον στη ζωή και δεν τον έχει γνωρίσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα πώς να χειριστώ το θέμα και έτσι το απέφευγα περιμένοντας να εκφράσει εκείνος κάποια απορία. Έχουμε αγοράσει και ένα σχετικό παιδικό βιβλίο για την οικογένεια στο οποίο αναφέρονται δύο παππούδες και δύο γιαγιάδες αλλά δεν έδειξε ποτέ να αναρωτιέται γιατί εκείνος έχει έναν.

Πώς αναφέρεσαι στο ζήτημα της απώλειας και ειδικά όταν το παιδί δεν την έχει καν βιώσει; Πώς αρχίζεις να μιλάς για κάποιον που δεν υπάρχει στον δικό του κόσμο;

Αυτό που κατάλαβα και που δεν είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα, είναι ότι το παιδί πρέπει να έχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για την οικογένειά του, με τρόπο που να μπορεί να τις κατανοήσει, ώστε να μην του δημιουργείται κενό. Άλλωστε ένας τρόπος με τον οποίο προσδιορίζεται είναι μέσω της οικογένειας και των συγγενικών σχέσεων, ξέρει τη γιαγιά του, τους θείους του, ξέρει ότι είναι γιος, ξάδερφος, εγγονός κ.ο.κ.

Προσπαθώ λοιπόν, όταν δίνεται η ευκαιρία, να συνδυάζω περιστατικά με ανάλογες αναφορές στον παππού του και αφήνω τις απορίες να σχηματιστούν μόνες τους στο μυαλό του. Βλέπω πλέον ότι χρειάζεται να έχει ακούσματα που θα τον βοηθήσουν να κάνει τις δικές του σκέψεις και να διαμορφώσει τον προβληματισμό του όταν έρθει ο καιρός. Προς το παρόν ενημερώνομαι όσο μπορώ για τον τρόπο με τον οποίο μπορείς να λύνεις τέτοιες απορίες σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και θέλω να πιστεύω ότι θα αυτοσχεδιάσω κατάλληλα.

Υποθέτω ότι είναι πάντα δύσκολο για τον γονιό να δίνει απλές και κατανοητές εξηγήσεις σε ερωτήματα των οποίων οι απαντήσεις γεννούν τελικά ακόμα περισσότερες απορίες.
Και πού είναι τώρα ο παππούς;
Πώς γεννήθηκα;
Ή ακόμα χειρότερα αλλά λίγο πιο ανάλαφρα:

Αλήθεια πήγες στη συναυλία των Bon Jovi;

6 σχόλια:

mamma είπε...

Στα "αιχμηρά" θέματα όπως ο θάνατος, πιστεύω πως είναι ο γονιός που τα βιώνει ως αιχμηρά και ως εκ τούτου αισθάνεται υποχρεωμένος να προστατεύσει το παιδί (με την μη αναφορά του σε αυτά).
Δεν νομίζω πως κάποιος μπορεί να πει με σιγουριά αν αυτή η τακτική είναι η σωστή (της προστασίας) ούτε υπάρχει οδηγία για το ποιά ηλικία είναι η κατάλληλη για να φέρουμε τα παιδιά σε επαφή με τη νομοτέλεια της ζωής.

Εγώ προσωπικά ακολουθώ το δρόμο της χαλαρής αλήθειας. Ό,τι ρωτάει το παιδί του το λέω πολύ απλά και συνοπτικά. Στη συνέχεια τον αφήνω να με καθοδηγήσει. Αν αισθάνεται καλά με το θέμα ρωτάει από μόνος του για συμπληρωματικές πληροφορίες, όταν αισθανθεί πως δεν θέλει άλλο απλά σταματάει τις ερωτήσεις.

Διόνα είπε...

Συμφωνώ ότι το παιδί σε καθοδηγεί ανάλογα με τις απορίες και ανάλογα με την ποσότητα των πληροφοριών που νιώθει ότι χρειάζεται κάθε φορά. Κι εσύ κρίνεις και ακολουθείς.

Προσωπικά καθυστερούσα να του αναφέρω τον παππού του επειδή σκέφτηκα ότι θα αντιδράσει, ας πούμε, σαν ενήλικας, ότι θα ξεκινήσει να έχει ένα σωρό απορίες που ενδεχομένως να τον μπέρδευαν και να τον αναστάτωναν. Μέχρι στιγμής όμως δείχνει απλά να ακούει αναφορές και ιστορίες χωρίς να κάνει άλλου είδους συνειρμούς ή τουλάχιστον χωρίς να τους εκφράζει ακόμα.

Το θέμα του θανάτου θα απασχολήσει όλα τα παιδιά αργά ή γρήγορα, ασχέτως αν υπάρχει τέτοιο βίωμα στην οικογένεια.

mamma είπε...

Το θέμα του θανάτου ήταν ταμπού στην οικογένειά μας λόγω βαρύτατου πένθους της μάνας μας. Η υπερπροστασία των γονιών μου μου δημιούργησε στρεβλή οπτική του θανάτου.

Στα 28 μου σκοτώθηκε ο ξαδέλφός μου ο Γρηγόρης (25 χρονών) που υπεραγαπούσα. Μετά την κηδεία (ο νεκρός όλο το βράδυ στο σπίτι, μοιρολόγια, βαριά ατμόσφαιρα) με ρώτησε η μάνα μου πώς ήταν (δεν άντεξε να έρθει) και της απάντησα "Ο Γρηγόρης ήταν πολύ όμορφος".

Το παραπάνω το έγραψα για να δείξω πως το προβληματάκι μου το έχω και γι' αυτό ίσως είμαι λίγο σπαστική όταν σχολιάζω.

Διόνα είπε...

Mamma, εγώ πάντως δεν διέκρινα τίποτα σπαστικό στο σχόλιο :)

Η προστασία είναι μηχανική αντίδραση του γονιού, καλώς ή κακώς, είτε πρόκειται για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα είτε για το ζακετάκι που με τόση επιμονή θέλουμε να φορέσει για να μην κρυώσει.

Δεν είναι ποτέ εύκολο να χειριστεί κανείς τον θάνατο, ούτε πρακτικά καθημερινά ούτε σε μεταφυσικό φιλοσοφικό επίπεδο. Κάποιος φεύγει και κάποιος άλλος μένει πίσω, είναι σκληρό.

sousou είπε...

...το ωραίο είναι όμως ότι και κάποιος άλλος έρχεται...
ίσως ένας λόγος που αγαπάμε πολύ τα παιδιά να είναι και ο μεγάλος πόνος...

Διόνα είπε...

Sousou, είναι πολύ ωραίο αυτό που είπες. Και είναι περίεργο αν το σκεφτείς πως η μεγάλη αγάπη αποδίδεται στη γλώσσα λέγοντας ότι πονάμε κάποιον...

Αλλά ας μην γίνομαι άλλο μελό :-)

Related Posts with Thumbnails