11.5.09

Πάραπολύτρομακτικό

Ο γιόκας είναι αυτό που λέμε ήσυχο παιδί. Ήσυχος μεν, παιδί δε. Είναι φορές που παρά τις βόλτες και τις παιδικές χαρές θέλει να εκτονώσει κι άλλο την ενέργειά του και επειδή επί του παρόντος έχουμε κλείσει για συντήρηση τις αθλητικές εγκαταστάσεις της βίλας μας, ξεδίνει στο σαλόνι. Δημιουργεί αρχιτεκτονικά αριστουργήματα σε ύψος με τα μαξιλάρια των καναπέδων, τη στατικότητα των οποίων αμφισβητεί η μαμάκα και σκαρφαλώνει, πηδάει, σέρνεται, χοροπηδάει και ζει επικινδύνως.

Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα ακραία σπορ γίνονται με την επίβλεψη του έτερου γονιού και κηδεμόνα του μιας και την ώρα εκείνη η γράφουσα χάνει το μοντέρνο βορειοευρωπαϊκό προφίλ της και ξαναβρίσκει τις ρίζες της στο πρόσωπο της Ελληνίδας μάνας που αναφωνεί, Παναγίαμουχριστέμουκατέβααπόκειπάνωθαπέσειςσουλέωδενακούςπουσου μιλάω κ.ο.κ.

Ο μπαμπάς ελέγχει την κατάσταση του παιχνιδιού αλλά όχι της συμβίας του, το δε παιδί είναι τρισευτυχισμένο σκαρφαλωμένο στα μαξιλάρια, πηδώντας και φωνάζοντας χαρούμενο είμαι μαϊμού, είμαι μαϊμού. Δεν είσαι μαϊμού, γλυκέ μου, τόλμησα να τον διορθώσω. Είμαι και η απόδειξη είναι ότι δεν πέφτω και ότι διασκεδάζω. Α, να μια απάντηση που με ηρέμησε για 10 δευτερόλεπτα. Κύριες προτάσεις, δευτερεύουσες, σύνταξη, έκφραση, τι να πρωτοθαυμάσει η μαμάκα. Συνήλθε όμως γρήγορα και έφυγε από το σαλόνι μέχρι να τελειώσουν οι αθλοπαιδιές.

Το παιχνίδι είναι χαμένο, δεν έχω καμία απολύτως ψυχραιμία σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν μπορώ καν να τον βλέπω να ανεβαίνει τη σκάλα της τσουλήθρας και δεν το συζητώ για την αιωνιότητα και μία ημέρα που περνάει ώσπου να τσουλήσει μέχρι το έδαφος. Με τη λογική δεν ξεπερνιέται το ζητηματάκι, δεν μου αρκεί να σκέφτομαι ότι εγώ είμαι υπερβολική και ότι εκείνος είναι καλά. Φεύγω από το σαλόνι με τους μαξιλαρένιους πύργους και πάω να φέρω χυμό από το περίπτερο όταν τα πράγματα σκουραίνουν στην παιδική χαρά. Αυτά είναι αντρικές δουλειές.

10 σχόλια:

Μαριλένα είπε...

Χαχχαχαχαχα! Εμένα επιδίδονται σ' ένα εξίσου τρομαχτικό σπορ, το "κρεβάτι" (ξύλο, κεφαλοκλειδώματα κλπ) όπου ουρλιάζω για σπασμένους αυχένες κ άλλα τελεσίδικα ενώ εκείνοι διασκεδάζουν απίστευτα.

Διόνα είπε...

Μα δεν είναι φοβερό, Μαριλένα; Εμείς στην εποχή μας δεν κάναμε τέτοια (ψέεεματα)! Ακόμα κι εγώ, μια νεαρή δεσποινίδα, πάλευα με τον αδερφό μου.

mamma είπε...

Ξεκαρδίστηκα :)
Εγώ προσωπικά το έχω ξεπεράσει. Βοηθάει φυσικά κι ο Παύλος που δεν είναι εξτριμ ζωηρός.

Διόνα είπε...

Mamma, η κατάσταση (μου) είναι πράγματι για γέλια :)

Και εσύ κάνεις πολύ καλά που το έχεις ξεπεράσει αλλά πρέπει να μου πεις το μυστικό της επιτυχίας σου! Μέχρι στιγμής, η κατακραυγή των οικείων μου δεν με βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση.

mamma είπε...

Ο καθένας μας βρίσκει την ισορροπία του με κάποιον τρόπο. Εγώ είχα σκεφτεί πως μπορώ να αυτοκτονήσω αν πάθει κάτι το παιδί μου. Κι έτσι χαλάρωσα. Δεν ξέρω πόσο βγάζει νόημα αυτό σε σένα (δεν είμαι και το πλέον ισορροπημένο άτομο :-P)

Διόνα είπε...

Mamma, όλες οι προτάσεις είναι χρήσιμες και ευπρόσδεκτες.

Εγώ σε παρόμοιες σκέψεις δεν προλαβαίνω καν να φοβηθώ. Σκάβω γρήγορα μια τρυπούλα στην άμμο για να χώσω το κεφάλι μου...

Σοβαρά τώρα, το μόνο που μου δίνει λίγες ελπίδες είναι ότι κάποια στιγμή θα συνηθίσω.

sousou είπε...

Απολαμβάνοντας μόνο τη ζωντάνια των τέκνων συγγενών και φίλων και μόνο για πολύ μικρά διαστήματα, η ψυχή μου πηγαίνει στην κούλουρη κάθε φορά που τα βλέπω να "διασκεδάζουν" όπως ο Α. :-) Δεν πιστεύω στα μάτια μου από τη στωικότητα των γονιών όταν τα παιχνίδια αυτά συμβαίνουν μπροστά τους, προφανώς επειδή εκείνοι τα έχουν συνηθίσει και ξέρουν... Όταν νιώθω όμως ότι το εγκεφαλικό πλησιάζει, συνήθως βουτάω τα πιτσιρίκια και τους αρχίζω τις αγκαλιές, τα γαργαλητά και τα φιλιά, τύπου "συνεχίζουμε το παιχνίδι σε άλλη βερσιόν...". Τη στιγμή που η μέση μου δεν αντέχει με δύο πιτσιρίκια σκαρφαλωμένα πάνω μου, βάζω σε εφαρμογή το (ξενερωτικό) πλαν μπ "Για πάμε να μου φτιάξετε από μια ζωγραφιά, παρακαλώ (γιατί πρέπει να φύγω να πάω να ισορροπήσω λίγο τα τσάκρα μου!)" :-)

Διόνα είπε...

Sousou, έχεις δίκιο, οι γονείς σε μεγάλο βαθμό ξέρουν τα ακροβατικά των παιδιών τους και πότε ακριβώς πρέπει να επέμβουν. Οι ψύχραιμοι γονείς βέβαια, όχι εγώ....

Και το σύστημά σου το ακολουθώ κι εγώ, αυτό με τις αγκαλιές κ.λπ. Απλά στην περίπτωσή μας δεν έχει την ίδια αποδοχή με το σκαρφάλωμα και τα άλματα :-(

popelix είπε...

Και σε μας ο μεγάλος χαβαλές γίνεται στο κρεβάτι με το μπαμπά και τα δύο τέκνα και ονομάζεται "κολοκυθίες" (από την Αννούλα που είναι κολοκυθάκι μπλα μπλα μπλα ...) Εγώ κατά τη διάρκεια του χοροπηδητού-γαργαλητού ... μπλογκάρω!

Διόνα είπε...

Popelix, πολύ καλά κάνεις :D

Related Posts with Thumbnails