9.6.09

Ελβετικό

Επιστρέψαμε από οικογενειακό ταξίδι στο εξωτερικό και είμαι πολύ χαρούμενη που είδαμε τα αγαπημένα μας ξαδέρφια και πολύ ωραία μέρη. Δεν θα ήθελα τη χαρά μου να επισκιάσει η γκρίνια της σύγκρισης, ούτε να αρχίσω κλισέ όπως στην Ευρώπη είναι πολιτισμένοι και λοιπά και λοιπά. Αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το γεγονός ότι πέντε μέρες στη Ζυρίχη με τον τετράχρονο σχεδόν γιο μας, οι μετακινήσεις μας ήταν πολύ πιο εύκολες από τις μετακινήσεις μας στην Αθήνα, σε ένα περιβάλλον που δεν είναι απλά φιλικό σε οικογένειες (αυτό μπορεί να το πει κανείς για ένα εστιατόριο) αλλά είναι φιλικό προς τον πολίτη, είτε είναι βρέφος, νήπιο, έφηβος, ενήλικος, ηλικιωμένος, είτε χρησιμοποιεί παιδικό καρότσι, ποδήλατο, αμαξίδιο, είτε συνοδεύεται από σκύλο οδηγό ή σκύλο συντροφιάς. Η κοινωνία είναι δομημένη ώστε να περιλαμβάνει και να σέβεται κάθε μέλος της με φυσικό και ισότιμο τρόπο και αυτό είναι αισθητό από την παρουσία της κρατικής πρόβλεψης αλλά και από τη στάση όλων των Ελβετών.

Παιδιά ακόμα και νηπιαγωγείου πηγαίνουν μόνα στο σχολείο φορώντας ένα τριγωνικό φωσφοριζέ πανωφόρι σαν και αυτό για να ξεχωρίζουν και εκπαιδεύονται από υπεύθυνο της τροχαίας και της αστυνομίας για τη συμπεριφορά τους στον δρόμο. Οι οδηγοί σταματούν αμέσως στις διαβάσεις για να περάσουν τα παιδιά (και οποιοσδήποτε πεζός που έχει πάντα προτεραιότητα) και οι οδηγοί των τραμ και των λεωφορείων καθώς και η αστυνομία προσέχουν πάντα τους μαθητές που κυκλοφορούν με μέσα μαζικής μεταφοράς. Στα εκδοτήρια δίνουν παιδικό εισιτήριο παρόλο που τα μικρά παιδιά δεν πληρώνουν (δεν θυμάμαι μέχρι ποια ηλικία ισχύει αυτό) ώστε να το έχουν μαζί τους, να το ακυρώνουν και να μαθαίνουν να το χρησιμοποιούν!



Τα ταξί διαθέτουν μόνιμα παιδικό κάθισμα στο πορτ μπαγκάζ (το τρίτο στη σειρά κάθισμα σύμφωνα με την ηλικία, που χρησιμοποιεί τη ζώνη του αυτοκινήτου). Εμείς είχαμε πάρει μαζί μας το δικό μας για να το χρησιμοποιήσουμε και στο αυτοκίνητο των ξαδέρφων. Ωστόσο το ταξί που μας μετέφερε από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης είχε το δικό του παιδικό κάθισμα, το οποίο είδαμε ανοίγοντας να βάλουμε τις βαλίτσες.

Τα εστιατόρια διαθέτουν ψηλές καρέκλες φαγητού για παιδιά και φυσικά χώρο αλλαγής βρεφών στις τουαλέτες. Σε πολλούς δημόσιους χώρους, όπως στον ζωολογικό κήπο της Ζυρίχης, υπήρχε αλλαξιέρα και στις ανδρικές και στις γυναικείες τουαλέτες. Στα τραμ υπάρχει ειδικό σήμα με ένα παιδικό καρότσι έξω από την πόρτα για να ξέρεις σε ποιο σημείο του τραμ υπάρχει χώρος χωρίς καθίσματα για να αφήσεις το καρότσι σου. Είναι φορές που δεν πετύχαινα τη σωστή πόρτα είναι η αλήθεια, ειδικά στα πιο παλιά τραμ που είχαν και λιγότερο ελεύθερο χώρο στο εσωτερικό.



Ο γιόκας έπαιζε στην παιδική χαρά της γειτονιάς των θείων του που είναι το πάρκο στις φωτογραφίες. Είχε πολύ ωραία παιχνίδια και σε άριστη κατάσταση. Αυτό για ισχύει και για πολλές παιδικές χαρές της Αθήνας πλέον, τα παιχνίδια είναι σύγχρονα και ασφαλή και ο χώρος περιφραγμένος. Δεν είχα ξαναδεί ωστόσο παιδική χαρά με τουαλέτες και ρηχή λίμνη για να τσαλαβουτάνε τα μικρά (στο βάθος δεξιά).


Ο γιόκας κάνει βαρελάκι, ροβολάει τις ραχούλες και απολαμβάνει την απλωσιά. Ήταν το πιο ζεστά ντυμένο παιδάκι αλλά 15-20 βαθμοί δεν είναι κατακαλόκαιρο για εμάς! Οι γονείς του πρέπει να ήταν επίσης οι πιο ζεστά ντυμένοι σε ολόκληρο το καντόνι ή και στη χώρα.


Στην πτήση με το αεροπλανάκι-παζλ, προσφορά της Swiss.

Και η ατάκα του ταξιδιού, ενώ είναι όρθιος στον διάδρομο του προσγειωμένου πια αεροπλάνου με σακίδιο στην πλάτη και περιμένει να αποβιβαστεί στο Ελ. Βενιζέλος, μία η ώρα το βράδυ άυπνος και κουρασμένος, έχοντας ρίξει κλάμα επειδή δεν ήθελε να φύγει από τη Ζυρίχη, κατάκοπος και ζαλισμένος: πετάμε ακόμα;

11 σχόλια:

mamma είπε...

Θα γίνω μετανάστης, πάει τελείωσε! δεν αντέχω άλλο.

popelix είπε...

Γενεύη έχω πάει μια φορά και ήταν πολύ όμορφα και καλά οργανωμένα. Η ακρίβεια με είχε σοκάρει βέβαια όπως και οι τουαλέτες στο αεροδρόμιο που ... ήθελαν κέρμα για να τις χρησιμοποιήσεις ;-)

Διόνα είπε...

Mamma, είναι τόσο ωραίο να γίνονται εύκολα τα απλά και καθημερινά πράγματα όπως μια βόλτα με το καρότσι σε μεγάλα πεζοδρόμια χωρίς λακούβες, σκουπίδια και παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή μηχανάκια που κορνάρουν για να κάνει ο πεζός στην άκρη...

Popelix, δεν μου φάνηκαν πολλά πράγματα ακριβά, πήγαμε για ψώνια στο σούπερ μάρκετ και δεν μου φάνηκαν εξωφρενικές οι τιμές. Επίσης παρατήρησα ότι σχεδόν το 90% των προϊόντων είναι ελβετικά και υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε βιολογικά. Στις τουαλέτες ευτυχώς δεν χρειαστήκαμε κέρμα :-)

Μαριλένα είπε...

Μελαγχόλησα όπως η mamma. Ωραία που περάσατε ωραία βέβαια :-).

Διόνα είπε...

Μαριλένα, ο μικρός δήλωσε ότι θέλει να μείνει εκεί πάντως :D

αριάδνη είπε...

Aααααααχ τι ωραία τα ταξίδια!
Διόνα απ'ολα αυτά που λες, τα μισά να γινόντουσαν στο Ελλάντα ευχαριστημένοι θα είμασταν... Βάλτε κι εμενα στον κατάλογο της μελαγχολίας...

Διόνα είπε...

Αριάδνη, μόνο να μελαγχολήσει κανείς μπορεί... Ειδικά στις μετακινήσεις με μέσα μαζικής μεταφοράς, μόνο στο μετρό μπορείς να κινηθείς σχετικά ανθρώπινα με παιδί και καρότσι και πάλι μπορεί να ακούσεις και κανένα σχόλιο από κάποιον αγαπητό συμπολίτη μας...

Sasa είπε...

Αχ, τι μου θύμησες αγαπητή Διόνα με το ταξιδάκι σου στην Ελβετία. Πρόπερσι "τολμήσαμε" για κάποιους, ταξίδι στην Στοκχόλμη με την 6μηνη τότε Μελίνα μας. Το τι ακούσαμε βέβαια από το σόι δε λέγεται... Ένα πράγμα θα σου πω: όταν επιστρέψαμε έψαχνα απεγνωσμένα (και ακόμα ψάχνω) τρόπο να πάμε να ζήσουμε έστω και για μερικά χρόνια έξω. Ειδικά στις βόρειες χώρες όπου δε νιώθεις ο "μαλάκας" (συγγνώμη για το λεξιλόγιο) της υπόθεσης. Δε σκέφτεσαι ποιο δρομολόγιο να ακολουθήσεις με το καρότσι έτσι ώστε να μπορέσεις να περπατάς στο πεζοδρόμιο-το αυτονόητο δηλαδή-, ούτε σε ποιό μέρος να πας μπας και βρεις καμμιά παιδική χαρά ή έστω λίγο πράσινο (χωρίς ακαθαρσίες σκύλων) για να ξαμολήσεις το μωρό να φάει τα μούτρα του, να τρέξει να παίξει κ.λπ. Ειλικρινά όταν γύρισα στην Ελλαδίτσα μας -γιατί κακά τα ψέμματα σαν τη μαμά πατρίδα ουδείς και ουδεμία- ένιωσα ότι το κράτος που εγώ στηρίζω με όλα αυτά που πληρώνω κάθε μέρα τελικά δε με σέβεται. Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα. Τέλος πάντων. Έλληνες πολίτες είμαστε και φταίμε πιο πολύ από όλους που δε ξεσηκωνόμαστε.

Διόνα είπε...

Sasa, το χειρότερο από όλα είναι πράγματι ότι ο πολίτης είναι αόρατος, δεν υπάρχει και ό,τι μπορεί να καταφέρει μόνος του καλώς. Αν μπορούμε να βγούμε έξω με το καρότσι παρά τις συνθήκες, καλώς, αλλιώς μην περιμένουμε ευρύτερο πλαίσιο που θα το κάνει εφικτό...

Τα ταξίδια με παιδιά είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα για το οποίο θέλω να γράψω κάποια στιγμή. Στη χώρα μας σπανίως ταξιδεύουμε με παιδιά και ειδικά μικρά πέρα από το καθιερωμένο ταξίδι διακοπών στο χωριό. Μπράβο σας που πήρατε τη μικρούλα σας μαζί σας!

PCKid είπε...

Διόνα, χαίρομαι που βλέπουμε ανάλογα πράγματα σε άλλες μεριές της Ευρώπης.

Ένα θέλω να σημειώσω: είναι 100% στα χέρια μας το να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα. Απλώς αρχίζουμε εμείς ΠΡΩΤΟΙ να σεβόμαστε όλους τους άλλους. Όποιοι και αν είναι και όπως και να φέρονται. Ανυποχώρητα και με επίγνωση ότι το παράδειγμα είναι το πιο αποτελεσματικό μάθημα και για τα παιδιά μας (και των γύρω μας...).

Διόνα είπε...

Γεια σου, PCKid!

Συμφωνώ ότι πρώτοι εμείς πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα που θέλουμε να βλέπουμε και από τους άλλους, απλά είναι απογοητευτικό μερικές φορές να διαπιστώνεις ότι το κακό παράδειγμα αντιγράφεται και διαδίδεται πιο εύκολα... Και μιλάμε πάντα για διεκδικήσεις και βήματα προόδου στα βασικά και τα στοιχειώδη...

Εύχομαι κι εγώ να αρχίσουμε όλοι μας να αλλάζουμε σιγά σιγά.

Related Posts with Thumbnails