15.6.09

Πολυπολιτισμικό

Ιδού μερικές σκέψεις μετά από το τελευταίο μας ταξίδι (η συνεχιζόμενη αναφορά σε αυτό θυμίζει το έχω και κότερο πάμε μια βόλτα, αλλά θα είμαι σχετικά σύντομη). Έχει προκύψει αρκετές φορές με φίλες μου η συζήτηση σχετικά με ζευγάρια με διαφορετική καταγωγή και τη δημιουργία οικογένειας.

Προσωπικά μόνο θετικά μπορώ να βρω στην απόφαση δύο ανθρώπων να ζήσουν μαζί και να κάνουν οικογένεια, προερχόμενοι από διαφορετικές χώρες, γλώσσες και κουλτούρες. Ειδικά όσον αφορά τα παιδιά, πιστεύω ότι μεγαλώνουν με πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα, γίνονται πιο ανοιχτόμυαλα και αποκτούν πιο αντικειμενική εικόνα των χωρών που ζουν.

Φυσικά δεν επιχειρώ σύγκριση ανάμεσα στα παιδιά γονιών διαφορετικής καταγωγής και στα παιδιά ομοεθνών, δεν πάω να βγάλω κάποια καλύτερα από τα άλλα. Επίσης λέω πολλά τραγούδια καθώς είμαι έξω από τον χορό, διότι αν και μικρή πίστευα για κάποιον λόγο ότι θα παντρευόμουν μη Έλληνα, η ευτυχία χτύπησε την πόρτα από μια λιγότερο εξωτική περιοχή του κέντρου της Αθήνας. Λέω απλώς ότι παρά τις δυσκολίες των γονιών που μπορεί σε κάποιον βαθμό να νιώθουν μοιρασμένοι ανάμεσα στις χώρες, τις γλώσσες και τα βιώματά τους, τα παιδιά θα έχουν δυνατές ρίζες και δυνατή αγάπη για όλα όσα θα γνωρίσουν είτε μόνα τους είτε μέσα από τους γονείς τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχουν από την αρχή, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν υποχωρήσεις όπως ενδεχομένως οι γονείς τους, για παράδειγμα στη γλώσσα.

Έχω φίλες με έναν γονιό Έλληνα, φίλες που ζουν σε άλλη χώρα με σύντροφο μη Έλληνα και έχουν ήδη ή σκοπεύουν να κάνουν οικογένεια και φίλες με σύντροφο Έλληνα που ζουν στο εξωτερικό με τα παιδιά τους. Η γλώσσα και ο τόπος κατοικίας είναι ίσως καθοριστικά στοιχεία για την ταυτότητα των παιδιών, είναι τουλάχιστον από τα πιο φανερά. Στη σχολή μας έλεγαν ότι ακόμα και στους δίγλωσσους υπερισχύει η μια γλώσσα έναντι της άλλης, είναι εκείνη στην οποία μετράμε (κυρίως από μέσα μας κάνοντας έναν γρήγορο υπολογισμό) και η γλώσσα στην οποία ονειρευόμαστε.

Βρίσκω γοητευτικό το γεγονός να μεγαλώνει ένας άνθρωπος ανάμεσα σε πολιτισμούς, ακόμα και αν η ζυγαριά θα γείρει αργά ή γρήγορα προς τη μία πλευρά. Νομίζω ότι του δίνει μια αίσθηση ελευθερίας, περισσότερες επιδράσεις και επιλογές, ενδεχομένως μεγαλύτερη κατανόηση και αποδοχή. Επίσης κατανοώ τους γονείς, αν και δεν βρίσκομαι στη θέση τους, οι οποίοι αισθάνονται να τους λείπουν πολλά πράγματα της χώρας που αφήνουν για τη ζωή σε μια άλλη και για τη μεγαλύτερη ενέργεια και προσπάθεια που χρειάζεται η επικοινωνία με έναν άλλον πολιτισμό.

2 σχόλια:

sousou είπε...

Ε, λοιπόν και εγώ μικρή το ίδιο πίστευα για το έτερον ολάκερο που θα μου χτυπούσε την πόρτα, ότι θα ήταν από την αλλοδαπή... :-)
Λες να περιμέναμε τον ίδιο; Ξέρεις τι απέγινε; Ποια τον χαίρεται; ΟΕΟ!

Διόνα είπε...

Αγαπητή sousou, είναι πολύ ωραίο πράγματι που μοιραζόμασταν τα ίδια όνειρα μικρούλες!

Όσο για τον νέο των ονείρων μας, χαίρομαι που τελικά βρήκαμε την ευτυχία στον ντόπιο πληθυσμό διαφορετικά, αν ήταν ο ίδιος, θα ήταν ένα απειλητικό σύννεφο πάνω από τη φιλία μας :D

Related Posts with Thumbnails