8.9.09

Νυσταγμένο


Ο γιόκας ξεκίνησε σχολείο και όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά. Εγώ επίσης, παρά τις αρχικές προβλέψεις και τις προγραμματικές δηλώσεις, παραμένω ψύχραιμη. Τον αποχαιρετώ το πρωί στην πόρτα που φεύγει με τον μπαμπά του και τον παραλαμβάνω το μεσημέρι. Σήμερα ένιωσα και τις πρώτες τύψεις επειδή απολάμβανα το άδειο σπίτι ολομόναχη και δεν μου έλειπε συνέχεια. Οι τύψεις ευτυχώς είχαν σύντομη διάρκεια και τις αναφέρω απλώς για την ιστορία.

Ωστόσο, ένα είναι το δύσκολο σημείο της καθημερινής ρουτίνας του σχολείου. Όταν τον ξυπνάω το πρωί. Τότε σπαράζει η καρδιά της μάνας, όταν τον βλέπω να μην κουνιέται καν ή να μουρμουρίζει νυστάααζω. Ο γιόκας έχει πολύ καλή σχέση με τον ύπνο, είχε από βρέφος και τη διατηρεί με συνέπεια. Κοιμάται εύκολα και πολύ και το ευχαριστιέται. Δεν θυσιάζει τον ύπνο του ενώ πρόθυμα θυσιάζει το φαγητό του.

Επίσης, έτσι και ξυπνήσει, είναι συνειδητός και ζωηρός από το πρώτο λεπτό χωρίς μεσοδιάστημα γκρίνιας. Το ζήτημα είναι να ξυπνήσει. Συνήθως δεν πτοείται από πατζούρια που ανοίγουν με θόρυβο, από εμένα που μπαινοβγαίνω και τον σκουντάω, τον αγκαλιάζω, του λέω ότι ήρθε η ώρα να σηκωθεί, ότι ο σχολειόσαυρος ξύπνησε (ο δεινόσαυρος που παίρνει στην τσάντα) και άλλα εμπνευσμένα. Σήμερα τον σήκωσα και τον πήρα αγκαλιά καθιστό και του μιλούσα, ενώ εκείνος συνέχιζε απτόητος με ριγμένο κεφάλι να κοιμάται βαθιά!

Προσωπικά είμαι λάτρης του ύπνου, κοιμάμαι εύκολα και δεν με ενοχλεί τίποτα, ίσως λίγο το φως. Διαφορετικά μπορώ να κοιμηθώ και εν μέσω διαδήλωσης. Στην εφηβεία που όλοι οι έφηβοι κατά παράδοση κάνουν κοπάνα από το σχολείο για έναν σωρό λόγους, εγώ έκανα κοπάνα για να κοιμηθώ. Υπήρχαν φορές που έκλεινα το ξυπνητήρι, δήλωνα στη μαμά μου ότι θα πάω τη δεύτερη ώρα και συνέχιζα. Την τελευταία ώρα του μαθήματος που ήταν η κλασική ώρα για ομαδική κοπάνα και υπήρχε η ελπίδα να μην μπει καν απουσία, εγώ επέστρεφα σπίτι και κοιμόμουν διότι κανονικά δεν θα προλάβαινα επειδή τα απογεύματα έκανα από μικρή ξένες γλώσσες, τις οποίες αργότερα μετέτρεψα με τόση επιτυχία σε λαμπρή καριέρα! Τίποτα από τα παραπάνω δεν άρεσε στους γονείς μου αλλά, όπως έλεγαν, τουλάχιστον ήξεραν πού ήμουν στις κοπάνες. Επίσης είναι σαφές ότι δεν με καθιστούσαν ιδιαίτερα κουλ στους συνομήλικους, το ομολογώ χωρίς να φοβάμαι να τσαλακώσω την εικόνα μου.

Με αυτά και με εκείνα, το συμπέρασμα είναι ότι θρέφω σεβασμό για κάθε κοιμισμένο και λυγίζω βλέποντας πως ο μικρός μας θα ήθελε να κοιμηθεί περισσότερο το πρωί. Πιστεύω πάντως ότι μόλις χαλαρώσει περισσότερο με την καθημερινή διαδικασία του σχολείου, θα αρχίσει να την πέφτει για ύπνο μέσα στο σχολικό και πηγαίνοντας και γυρίζοντας, ακολουθώντας τα χνάρια της μανούλας.
- - -
Η τούρτα με τους δεινόσαυρους (φυσικά!) είναι από τα τέταρτα γενέθλια του γιόκα χθες. Ο δεινόσαυρος που τον συνοδεύει στην τσάντα του δεν ήταν από την παρέα της τούρτας αλλά τον έφερε η γιαγιά του και είναι ο καλύτερος δεινόσαυρος της ζούγκλας των δεινοσαύρων. Το καινούριο ticker δίπλα δεν θα μπορούσε παρά να είναι και αυτό ανάλογης αισθητικής.

10 σχόλια:

Περαστικός είπε...

Χρόνια του πολλά και να απολαμβάνει πάντα τον ύπνο του ειρηνικά :D

Μαριλένα είπε...

Μα τι απίθανο κείμενο, να τον χαίρεσαι!

mamma είπε...

Χρόνια πολλά, καλά κι ευτυχισμένα! Υπέροχα τα νυσταγμένα σας :)

sstamoul είπε...

Να τον χαίρεστε! Ελπίζω σύντομα να συνηθίσετε τα μισητά πρωινά ξυπνήματα!

Bookworm Mum είπε...

Να τον χαίρεσαι, να ζήσει, χρόνια του πολλά και να σου χαρίζει πάντα τις ομορφότερες στιγμές και να μας τις αφηγήσαι!!!

Διόνα είπε...

Φίλε Περαστικέ, σε ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές των γενεθλίων και του ύπνου :-)
Καλή σχολική χρονιά και στην μαθήτρια της οικογένειας!

Μαριλένα, ευχαριστώ, χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο και δεν σε κοίμησε :-)

Mamma, ευχαριστούμε, ο Τρομερός ξεκίνησε επίσης διαβάζω.

Στέλλα, σε ευχαριστώ για τις ευχές. Κι εγώ το ελπίζω!

Bookworm Mum, ευχαριστώ πολύ. Περιμένουμε τις βιβλιοπροτάσεις σου για τα πιτσιρίκια μας.

αριαδνη είπε...

Να τον χαίρεστε τον συνονόματό μας, πάντα γερός και "ξύπνιος" :) :)

Εννοείται ζηλεύουμε τον ύπνο σας....που τέτοια τύχη, εμείς άνευ υποχρεώσεων ξυπνάμε να μοιράσουμε το γάλα πάντα με κέφι και ζωντάνια απο το αξημέρωτο..... μα να μην σέβεται την κοιμισμένη μάνα αυτό το παιδί....

Διόνα είπε...

Αριάδνη, ευχαριστώ για τις ευχές.
Είμαστε τυχεροί που κοιμάται τόσο πολύ, αυτό είναι αλήθεια. Είναι να τον έχει τον ύπνο, δυστυχώς δεν είναι κάτι που μπορείς να τους το μάθεις...
Να είσαι καλά :)

Rania είπε...

Χρόνια Πολλά στο γιο σου!
Αχ, κι εγώ έτσι ήμουν πιο μικρή, δεν μπορούσα να σηκωθώ με τίποτα το πρωί...και στο γυμνάσιο θυμάμαι πολλές φορές να φτάνω στο σχολείο και να έχουν ήδη κάνει προσευχή!
:)

Διόνα είπε...

Ράνια, ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!

Για μένα πάντως το πρωινό ξύπνημα είναι ακόμα πρόκληση :)

Related Posts with Thumbnails