22.9.09

Αφιερωμένο

Μετά από λαϊκή απαίτηση ξεκινάει ιστορική αναδρομή στην εγκυμοσύνη, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ήταν το πρώτο τρίμηνο και οι χαρές που το χαρακτηρίζουν, οι οποίες σε μένα κράτησαν τέσσερις μήνες αν όχι περισσότερο. Όλο αυτό το διάστημα απέκτησα την ικανότητα να μυρίζω το περιεχόμενο κατσαρόλας σε ολόκληρη την Αττικοβοιωτία, είχα φοβερή ναυτία με όλα τα επακόλουθα και ζαλιζόμουν σαν να ζούσα πάνω σε κατάστρωμα. Η διατροφή μου αποτελούταν από τροφές που θεωρούσα ουδέτερες σε όψη και οσμή, όπως σκέτα μακαρόνια ίσως και χωρίς τυρί, ψωμί με μέλι και πολύ γάλα το οποίο όπως έχω αναφέρει και παλιά, δεν έπινα ποτέ μέχρι τότε, ούτε παιδάκι. Με όλα τα παραπάνω, έχασα όπως ήταν αναμενόμενο και λίγα κιλά.

Είχα υπνηλία και αποκοιμιόμουν καθιστή βλέποντας ειδήσεις, ήταν αστείο και μου θύμιζε τη γιαγιά μου. Ευτυχώς που παρά τη ναυτία και την υπνηλία, εργαζόμουν από τότε στο σπίτι και είχα άνεση κινήσεων. Έγινα και ευσυγκίνητη. Βούρκωνα και έκλαιγα με λυγμούς από τις πρώτες κιόλας ημέρες για ασήμαντη αφορμή, μπορεί να ήταν ένα σκυλάκι στον δρόμο ή μια κάπως μελό διαφήμιση, το δε αποκορύφωμα ήταν νομίζω μια φορά που έβλεπα, κακώς, ένα ριάλιτι από αυτά που οι παίκτες κλειδαμπαρώνονται μέσα σε ένα σπίτι μέχρι να γίνουν ράκη. Αυτό το τελευταίο με τη συγκίνηση μου έμεινε ομολογώ και μετά την εγκυμοσύνη, όχι στον ίδιο βαθμό αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω πια λυγίσει.

Διαβάστε στο επόμενο: β΄ τρίμηνο, Ολική Επαναφορά!

4 σχόλια:

Bookmommy είπε...

Τι μου θύμισες αγαπητή Μαμάκα...λες και ζήσαμε την ίδια ακριβώς εγκυμοσύνη μόνο που εγώ ζούσα με κοκα κόλα (μου θύμωναν όλες οι φίλες μου εκτός από το γυναικολόγο μου), τυρόπιτα από συγκεκριμένο φούρνο στη Στουρνάρη, και λίγο ψωμί...έχασα τα μύρια κιλά, έγινα γνώστης των αρωμάτων του παρισίου αλλά και των απορριπαντικών ρούχων (υπήρχαν συγκεκριμένες μάρκες που δεν άντεχα να μυρίζω με τίποτε) αλλά και ήξερα ποιος και αν είχε πιει καφέ λίγο νωρίτερα. Για τον ύπνο μία απο τα ίδια -- με ρωτούσε συνέχεια ο αγαπητός μου αν πρόκειται ποτέ να με δει ξύπνια...Πω πω τι μου θύμισες...είχαν όντως την πλάκα τους εκείνες οι μέρες. Παρά τις όποιες δυσκολίες τους μου έχουν λείψει...λες και πειστούμε να κάνουμε κι ένα δεύτερο;

Διόνα είπε...

Bookmommy, να σου πω κι εγώ τώρα τις θυμάμαι και χαμογελάω, τότε όμως δεν μου φαινόταν πολύ χαριτωμένη αυτή η αίσθηση καταστρώματος και με μποφόρ μάλιστα :-)

Για να δούμε αν θα μας προκύψει και δεύτερη φορά, λένε πάντως ότι μπορεί η μια εγκυμοσύνη να διαφέρει πολύ από την άλλη, στην ίδια μαμά εννοώ. Μεταξύ μαμάδων δεν το συζητώ, κάθε γυναίκα και διαφορετική εμπειρία.

popelix είπε...

Εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά αυτή την κατάσταση ναυτίας και υπνηλίας ενώ μόλις είχα προσγειωθεί σε μια νέα δουλειά και έπρεπε να διαβάζω μια στοίβα papers κάθε μέρα για να μάθω το νέο αντικείμενο(#$$%%&&&&...). Σιχαινόμουν όλα τα αλλαντικά και τον καφέ, κάτι που το ξεπέρασα από τον 4ο μήνα. Η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν πιο επεισοδιακή από την αρχή της, το στομάχι μόνο τα ίδια, όπως και η αγωνιώδης προσπάθεια κατάρτισης στο ίδιο μονίμως άγνωστο τεχνικό αντικείμενο ...
Ζzzzzzzzzzzzzzzzz....

Διόνα είπε...

Popelix, εγώ σταμάτησα να πίνω τσάι και τους 9 μήνες και δεν ήθελα ούτε να το δω μπροστά μου. Και είναι γνωστή η αγάπη μου για το τσάι, έχω πιει φυτείες!

Όσο για τη δουλειά, υπηρετούσα τη μετάφραση από το σπίτι μέχρι και τα μέσα του 8ου μήνα, μετά είπα να κάνω διακοπές και μπάνια :-) Άσε που με την κοιλιά απέναντι δεν έφτανα το πληκτρολόγιο...

Related Posts with Thumbnails