1.10.09

Αφιερωμένο ΙΙΙ

Στο τρίτο τρίμηνο τηρήθηκαν οι παραδόσεις που θέλουν τις έγκυες που θα αποκτήσουν αγόρι να έχουν μεγάλη και μυτερή κοιλιά. Είχα μια τέτοια λοιπόν και την περιέφερα στην Αθήνα καθώς αισθανόμουν ακόμα γερή και δυνατή. Όταν άρχισαν όμως οι ζέστες κατά τον Ιούλιο, άρχισαν και οι δυσκολίες και έζησα μοναδικές στιγμές μπαίνοντας αδύναμη στο φαρμακείο της γειτονιάς και ψιθυρίζοντας, μήπως μπορείτε παρακαλώ να μου πάρετε την πίεση....

Στο σπίτι τώρα επικρατούσε οργασμός δραστηριοτήτων, το γραφείο στριμώχτηκε στο σαλόνι, το δωμάτιο βάφτηκε, ήρθε μια κούνια και μια συρταριέρα και άρχισε ένας μαραθώνιος σιδερώματος. Διότι κάπως έπρεπε να εξωτερικεύσω το σύνδρομο της φωλιάς που με είχε πιάσει και τι καλύτερο από το σίδερο τον Ιούλιο στην πόλη των Αθηνών με το εύκρατο μεσογειακό κλίμα. Τα ρούχα που αγοράσαμε για το μωρό δεν ήταν πολλά και γρήγορα τακτοποιήθηκαν, εγώ όμως σιδέρωνα τα πάντα και συνέχεια και τα έβαζα σε συρτάρια τα οποία άνοιγα ξανά και ξανά για να βεβαιωθώ ότι παραμένουν ίσια και ατσαλάκωτα. Τέλη Ιουλίου έφτιαξα και έναν σάκο με πράγματα για το μαιευτήριο, τον οποίο επίσης άνοιγα και τακτοποιούσα σε τακτά διαστήματα. Γενικά ήθελα το σπίτι να είναι σε άριστη κατάσταση σαν να μην περιμέναμε παιδί αλλά το υγειονομικό.

Τον Αύγουστο το πρόγραμμα είχε διακοπές και μπάνια στη θάλασσα. Μόλις έμπαινα στο νερό, το πιτσιρίκι ξεκινούσε εντός ένα δικό του δυναμικό κολύμπι! Νομίζω ότι το απολάμβανε. Μετά το μπάνιο, το οποίο γινόταν πάντα απόγευμα προς βράδυ, ακολουθούσε πτήση μέχρι να δύσει ο ήλιος. Έβγαζα την πτυσσόμενη καρέκλα μου από το πορτ μπαγκάζ και καμάρωνα τον πατέρα του παιδιού ή διάβαζα, μεταξύ μας το δεύτερο. Κατά σύμπτωση, την ίδια ώρα ερχόταν για να πετάξει και άλλο ένα ζευγάρι που περίμενε επίσης τέκνο τον επόμενο μήνα και έτσι εκτός από τους ιπτάμενους και τζέντλεμεν που έλεγαν τα δικά τους, είχαμε και οι κυρίες ένα θέμα για συζήτηση. Το βράδυ πηγαίναμε σινεμά και τρώγαμε τεράστιες βάφλες. Το βάρος μου είχε αυξηθεί κατά 11 κιλά όλο αυτό το διάστημα και οι βάφλες ήταν η επανάστασή μου.

Εκτός από τη ζέστη, δεν θυμάμαι κάτι άλλο ενοχλητικό από το γ΄ τρίμηνο. Στον 7ο μήνα είχα συσπάσεις που με τρόμαζαν κάπως αλλά περιορίστηκαν με το πέρασμα του χρόνου. Ο ένατος μήνας ήταν ίσως ο καλύτερος της εγκυμοσύνης. Ένιωθα ήρεμη και εξακολουθούσα να κοιμάμαι καλά. Τη γέννα την σκεφτόμουν ελάχιστα ή τη σκεφτόμουν θετικά, σαν κάτι για το οποίο είναι φτιαγμένο από τον κατασκευαστή το σώμα όλων των γυναικών άρα και το δικό μου. Η κατάλληλη έκφραση βέβαια για τη στάση μου είναι κούνια που με κούναγε αλλά τέλος πάντων.

Ο γιόκας γεννήθηκε αρχές Σεπτεμβρίου.

5 σχόλια:

mpampakis είπε...

"Ο γιόκας γεννήθηκε αρχές Σεπτεμβρίου. "

Άρα εδώ γύρω δέχεστε ολόθερμες ευχές από τους υπόλοιπους του...σιναφιού, σωστά; :^)

mamma είπε...

Μην ορκίζεσαι για τις μυτερές κοιλιές. Εμένα η κοιλιά μου δεν είχε καθόλου μύτη, αντιθέτως ήταν πλακουτσωτή και ξέχυλη δεξιά-αριστερά.

Να χαίρεσαι το αγόρι σου :)))

Διόνα είπε...

Καλημέρα, Μπαμπάκη, να χαιρόμαστε τους γιους :)

Mamma, ώστε δεν ισχύουν πάντα οι παραδόσεις αλλά με έναν... τρομερό γιο δεν θα μπορούσε να είναι συνηθισμένη και η κοιλιά σου!

αριάδνη είπε...

Πολύ ωραία τα περιγράφεις Διόνα....η γελοιογραφία απίθανη!!! :) :)

Διόνα είπε...

Eυχαριστώ, Αριάδνη :)
Όσο για το σκίτσο, μακάρι να ήταν τόσο απλή η λήψη του μωρού!

Related Posts with Thumbnails