19.10.09

Έκπληκτο

Δυστυχώς από μια ηλικία και μετά σπάνια εκπλήσσεται κανείς. Ζώντας με ένα μικρό παιδί αυτό αλλάζει διότι αναγκάζεσαι να βλέπεις πολλά από τη δική του οπτική. Και έτσι από εκεί που πλέον εκπλήσσεσαι μόνο μαθαίνοντας για κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα, για το νερό στη Σελήνη ή για τις τιμές της χοληστερίνης σου, βλέπεις με ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη το σαλιγκάρι στην είσοδο της πολυκατοικίας ή τις γραμμές που αφήνει το αεροπλάνο στον ουρανό που σου δείχνει ένα ενθουσιασμένο ανθρωπάκι.

Τις προάλλες, άλλη μια έκπληξη ήρθε να ταράξει τα ήσυχα οικογενειακά νερά: δεχτήκαμε ως ζεύγος πρόσκληση για φαγητό Τρίτη βράδυ! Δεν θυμάμαι να έχουμε βγει βράδυ καθημερινής τα τελευταία χρόνια, εκτός από τις εξόδους στην παιδίατρο με αναμονή που μπορεί να τραβήξει σε μάκρος και κατάληξη στο κοντινό σπίτι παππού-γιαγιάς.

Βγαίνοντας κατά τις 9 μ.μ. στους δρόμους της μεγαλούπολης, οι εκπλήξεις συνέχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι, τα πεζοδρόμια επίσης, ήταν αμφίβολο κατά πόσο πήγαιναν όλοι να φάνε στα ξαδέρφια μας, δεν είχαμε καταλάβει ότι η πρόσκληση ήταν τόσο ανοικτή, πού πήγαιναν λοιπόν, τα μαγαζιά είχαν κλείσει, ήταν όλοι τους άνθρωποι χωρίς παιδιά, είχαν όλοι νταντάδες στο σπίτι και κάτι ακόμα πιο σημαντικό, άντεχαν όλοι τους να μείνουν ξύπνιοι αυτήν την προχωρημένη ώρα της νύχτας;

Εντάξει, μπορεί εμείς να μην ζούμε τη ζωή μας στο μαξ, μπορεί πράγματι να μην κυκλοφορούμε πια τις καθημερινές πέρα από την προαναφερθείσα παιδίατρο και ίσως κανένα σούπερ μάρκετ κάποιο απόγευμα που θα αποφασίσουμε να κάψουμε το πελεκούδι, αλλά κάποτε το κάναμε και αυτό το κάποτε φάνταζε εκπληκτικά μακρινό την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ, πιο μακρινό και από ανάμνηση. Ξεχνάει ο άνθρωπος ή πρόκειται για σοφία της φύσης για να προστατεύσει την οικογενειακή ζωή και την αναπαραγωγή του είδους;

Η βραδιά ήταν πάντως εκπληκτική, η σάλτσα του φαγητού ανεπανάληπτη (κυριολεκτικά μιας και ο δημιουργός της ισχυρίζεται ότι προέκυψε με έμπνευση της στιγμής) και εγώ στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων, κοινώς δεν αποκοιμήθηκα στον καναπέ. Επιστρέψαμε μετά τις 12 μ.μ. σε ένα σπίτι που σειόταν από το ροχαλητό του μικρού μας, από αυτά που στα κινούμενα σχέδια κάνουν την οροφή να ανεβοκατεβαίνει. Τελευταία έκπληξη της ημέρας, ένα πιτσιρίκι με πυρετό και το πρώτο του σχολικό κρυολόγημα.

7 σχόλια:

mamma είπε...

Δεν έχω προλάβει ακόμα να σχολιάσω το προηγούμενο (που μου άρεσε πολύ αλλά ακόμα διαβάζω το νέο βλογ και πόσα πιά να κάνω η μάνα; 24 ώρες έχει μόνο) αλλά δεν κρατήθηκα :) το έχω περάσει αυτό που λες και είμαι πλέον σίγουρη ότι είναι γονιδιακό. Μόλις κάποιος γίνει γονιός παθαίνει μπλακ άουτ και ησυχάζει :))))

Μαριλένα είπε...

Περαστικά σας, Διόνα γράφεις πάντα τόσο μα τόσο ωραία.

Διόνα είπε...

Mamma, εγώ έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι πρόκειται για το απόλυτο φορμάτ της μνήμης!

Μαριλένα, σε ευχαριστώ πολύ :)
Ο γιόκας είναι καλά τώρα (αυτά συνέβησαν πριν μερικές μέρες) και επέστρεψε στο σχολείο, δεν κρατιόταν!

Bookmommy είπε...

Καλησπέρα Διόνα! Χαίρομαι πολύ που είναι τώρα καλά ο μικρός σου...και εμείς μια χαρά είμαστε πάλι. Μου άρεσε πολύ αυτή η ανάρτηση σου...αυτό το παθαίνω και εγώ τις ελάχιστες φορές που βγαίνουμε έξω με τον άνδρα μου...Καλέ...σκέφτομαι, ο κόσμος συνεχίζει να κυκλοφορεί και να βγαίνει έξω και να τρώει σε εστιατόρια, κλπ. Ανυπομονώ κι εγώ την επόμενη έξοδος μας... Πρέπει να κάνω σύντομα μία νέα ανάρτηση μόνο που ακόμα να καθαρίσω το γραφείο και το μυαλό μου από την Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης!
Πάντα φιλικα...

Διόνα είπε...

Bookmommy, χαίρομαι που και τα δύο πιτσιρίκια επανήλθαν.
Είδες, αυτό συμβαίνει όταν δεν κυκλοφορεί πολύ κανείς :-(

Μου κίνησες την περιέργεια με την Έκθεση Βιβλίου. Ανυπομονώ να διαβάσω τα νέα που μας φέρνεις.

peekaboo είπε...

its simple.να βγαινετε πιο συχνα! :-))

Διόνα είπε...

Peekaboo, έχουμε κανονίσει κάτι για το βράδυ των Χριστουγέννων, δεν αργεί :D

Related Posts with Thumbnails