3.11.09

Κυριλέ

Ο γιόκας είναι τεσσάρων ετών και δύο μηνών και διανύει ήδη την περίοδο στη ζωή των αγοριών που είναι γνωστή με την κωδική ονομασία "Τα Χρόνια της Φόρμας". Βγάζει τις φόρμες μόνο για να φορέσει πυτζάμες και το ανάποδο. Μοναδική εξαίρεση οι γάμοι, βαφτίσεις και εθνικές επέτειοι στις οποίες η μανούλα πατάει πόδι και βάζει το παιδί της να φοράει το άκρως κυριλέ σετ τζην-πουκάμισο/μπλουζάκι πόλο. Είναι ο συμβιβασμός στον οποίο καταλήξαμε οι δύο πλευρές μετά από πλήθος διαβουλεύσεων και οικογενειακών συρράξεων.

Το δε τζην προσπαθώ να το προωθήσω και τα σαββατοκύριακα μήπως και διευκολυνθώ στη διαχείριση των συσσωρευμένων άπλυτων. Μέχρι στιγμής έχω επιτύχει ελάχιστες φορές διότι εμπρός μου ορθώνεται σαν τοίχος το ανάστημα του παιδιού μου, το οποίο αρνείται να φορέσει "ρούχα βάφτισης". Προκειμένου, λοιπόν, να βγούμε την κυριακάτικη βόλτα μας χωρίς γκρίνια και για να μην αποτελέσει το τζην another brick in the wall, δέχομαι την επιλογή του και διαλέγουμε μία ακόμα φόρμα από το πλούσιο στοκ μας.

Ποιο είναι το θέμα μου με τη δεδομένη ενδυματολογική τάση; Με σειρά προτεραιότητας: τα πλυσίματα-σιδερώματα παρά το πλήθος από φόρμες στα συρτάρια και η μάταιη προσπάθειά μου και στόχος ζωής να δείξω στο τέκνο ότι συμφωνώ και θέλω να ντύνεται άνετα για να τρέχει και να παίζει αλλά ότι μπορεί να το κάνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, βλέπε τζην!

Για την ιστορία, αναφέρω ότι από τη στιγμή που σταμάτησα να εργάζομαι σε μεταφραστικές εταιρείες και εγκατέλειψα την εργασιακή γκαρνταρόμπα γκρι παντελόνι, γαλάζιο πουκάμισο, κατάλληλη και για μαθητικές παρελάσεις, έχω υιοθετήσει τη στολή εργασίας WAHM, δηλαδή τη φόρμα. Εναλλακτικά, θα φορέσω κάτι άλλο χωρίς ωστόσο να πλησιάζω αυτό που θα λέγαμε κυριλέ αμφίεση. Μπορεί να έχω κάτι χρωματιστά παπούτσια στην ντουλάπα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί με έχει ταυτίσει με τη Σάρα Τζέσικα Πάρκερ. Το τζην μου όμως το τιμώ.

Για να καταλήξω, η διαχείριση και επιλογή των ρούχων είναι μεγάλο ζήτημα για κάθε μανούλα και έχει σύνθετες οικογενειακές προεκτάσεις. Επίσης πονεμένο είναι το ζήτημα καλτσάκια-φανελάκια για τις μαμάδες των αγοριών (μα πόσα χρειάζονται επιτέλους!) αλλά αυτό θα μας απασχολήσει σε άλλη ανάρτηση.

Η εικόνα από εδώ.

6 σχόλια:

mamma είπε...

Αχ, πόσο σε καταλαβαίνω. Εμείς έχουμε περίπου είκοσι ζευγάρια κάλτσες για να ανταπεξέλθουμε στη ταχύτητα που λερώνουν/ιδρώνουν.

Διόνα είπε...

Με τα κορίτσια τι να γίνεται αλήθεια, άπειρα λευκά κεντητά γιακαδάκια; :D

mamma είπε...

Μάλλον άπειρες στέκες-κορώνες και γκλίτερ παντού!

Διόνα είπε...

Και το ροζ στο κόκκινο!

popelix είπε...

Πολύ ψώνια τα κοριτσάκια, άστα ... Βέβαια η δικιά μου επηρεάζεται από τον νεότερο αδερφό και σε κάποια πράγματα είναι λίγο πιο ... χύμα. Η αγαπημένη της φάση είναι να πηγαίνει στον πατερούλη ντυμένη με τα καλά της για να εισπράξει την ατάκα "Πω-πω ομορφιές!"

Διόνα είπε...

Popelix, κι εγώ νομίζω ότι ήμουν κάπως πιο χαλαρή σε αυτά τα θέματα λόγω μικρότερου αδερφού, μέχρι κάποια ηλικία βέβαια διότι αργότερα άρχισα κι εγώ τα... λούσα :)

Related Posts with Thumbnails