7.1.10

Πρωτοχρονιάτικο 2010

Όταν ήμουν μικρή περνούσα αρκετά σαββατοκύριακα στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου όπου η γιαγιά μου έδινε να δοκιμάζω παξιμάδι βουτηγμένο σε ελληνικό καφέ και ο παππούς με μάθαινε σκάκι και χαρτιά. Σκάκι έπαιζα κανονικά από μικρή (μα τι παιδί!) και χαρτιά επίσης (ξερή παρακαλώ, αν και με τα σημερινά δεδομένα για την ανατροφή και διάπλαση των παίδων δεν ξέρω αν είναι κάτι για το οποίο είναι πρέπον να υπερηφανεύομαι δημόσια...).

Μια μέρα κοντά στις γιορτές η γιαγιά μου είχε εξαφανιστεί στην κουζίνα και ετοίμαζε βασιλόπιτες για όλα τα σπίτια της ευρύτερης οικογένειας, τέσσερις-πέντε δηλαδή τον αριθμό. Μπαίνοντας στην κουζίνα τη βρήκα βομβαρδισμένη με αλεύρια και λερωμένα μπωλ. Έκανα στροφή επιτόπου και πήγα τρέχοντας στον παππού στο σαλόνι φωνάζοντας παππού έλα γρήγορα, η γιαγιά τα έκανε μαντάρα στην κουζίνα!

Το γεγονός ότι ήμουν μόλις τεσσάρων και έπαιζα ξερή πέρασε σε δεύτερη μοίρα στην οικογενειακή ιστορία διότι έγινα αίφνης το τετράχρονο που μπορούσε να πει τη λέξη μαντάρα. Ο παππούς χρειάστηκε λίγο χρόνο μέχρι να σηκωθεί από την πολυθρόνα του, εγώ επέμενα, τελικά πείστηκε να με ακολουθήσει και φτάσαμε σε μια κουζίνα που έλαμπε! Θυμάμαι ακόμα την έκπληξή μου. Ο παππούς μου χαμογέλασε αναγνωρίζοντας την αξιοσύνη της γυναίκας του και επέστρεψε στο σαλόνι. Εγώ δε αισθάνθηκα από τη μία πολύ άσχημα διότι ίσως και να μην με είχε πιστέψει και φοβερά έκπληκτη από την άλλη που η γιαγιά μου είχε καταφέρει να συνεφέρει μια κουζίνα που πριν λίγο ήταν αλευρωμένη.

Η γιαγιά μου ήταν πάντα πολύ καλή νοικοκυρά, γρήγορη και αποτελεσματική. Όταν έκανε δουλειές στην κουζίνα πήγαινε πέρα δώθε με την χρωματιστή ποδιά της και μου έλεγε, Schnellzug, Schnellzug, έτσι με έλεγαν στην Αυστρία, η ταχεία αμαξοστοιχία, Schnellzug! Τουτ τουυυ, έκανε από πίσω το τετράχρονο που έπινε καφέδες προσπαθώντας να μιμηθεί το σφύριγμα του τρένου.

Τριάντα τρία χρόνια και κάτι ψιλά αργότερα, το τετράχρονο της ιστορίας μας έγινε μια ώριμη και γοητευτική μητέρα η οποία για πρώτη χρονιά αποφάσισε να φτιάξει τις δικές της βασιλόπιτες. Φέτος λοιπόν έφτιαξα δύο βασιλόπιτες που πήραν πολύ καλές κριτικές και καταναλώθηκαν σε κλίμα γιορτινό. Στη δεύτερη δε, το φλουρί βρέθηκε στο κομμάτι του συζύγου μου, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι οι διαδικασίες δεν ήταν διαφανείς.

Παρά το γεγονός ότι η παρασκευή τους δεν έγινε δα και σε κανένα γλυκερό κλίμα, αν λάβουμε υπόψη ότι σνομπάρω τη νοσταλγική ατμόσφαιρα των γιορτών και ότι εκείνη τη στιγμή άκουγα έναν ροκάδικο σταθμό και συγκεκριμένα το Paradise City, ομολογώ ότι θυμήθηκα τη γιαγιά μου και τον εαυτό μου σε νεαρή ηλικία, να μυρίζω τα τριμμένα καρύδια και τα ξυσμένα πορτοκάλια που μετά βίας έβλεπα στο ύψος του πάγκου, προσπαθώντας να φανταστώ την ξένη χώρα της Αυστρίας. Το δικό μου τετράχρονο με βοήθησε να κρύψουμε το φλουρί και έφυγε από τη σχετικά καθαρή κουζίνα μου αναφωνώντας, Μπάτμαααααν! Καλή χρονιά!

Η φωτογραφία είναι ένας σιδηροδρομικός χάρτης της Ελβετίας, το πλησιέστερο που μπόρεσα να βρω, το ιστολόγιο ακόμα να στείλει αποστολή στην Αυστρία.

5 σχόλια:

sstamoul είπε...

Και του χρόνου λοιπόν! Εσύ πάντα να είσαι άξια να φτιάχνεις βασιλόπιτες, και όλοι να είστε τυχεροί, με υγεία και αγάπη!

(πολύ μου άρεσε η ιστορία της γιαγιάς-γρήγορης... σαν να την έβλεπα μπροστά μου τη φάση με τ' αλεύρια...)

Μαριλένα είπε...

Ώριμη και γοητευτική (και απίθανη) μητέρα, τι υπέροχο νοσταλγικό κείμενο!

Διόνα είπε...

Και του χρόνου, Στέλλα, να είστε και εσείς όλοι πάντα καλά! Η γιαγιά ήταν σε όλα της Σνελ-Τσουγκ! Ακόμα και όταν μιλούσε περιέγραφε γρήγορα και με χειρονομίες και περνούσε από το ένα θέμα στο άλλο :)

Ευχαριστώ, Μαριλένα :)
Με πιάνουν κι εμένα τα νοσταλγικά μου τελικά όσο και αν προσπαθώ να το αποφύγω.

mamma είπε...

Καλή χρονιά και στον δικό σας Μπάτμαν :)))


Τουτ, τουουουουοτττττττ!


υγ. ΔΕΝ θα σχολιάσω τα χαρτιά και τον καφέ (λες να κάνω τα ίδια στα εγγόνια μου :D )

Διόνα είπε...

Καλή χρονιά, mamma!

Όχι, μην σχολιάσεις, να εστιάσεις στο σκάκι που είναι ευγενές!

Πριν φτάσουμε στα εγγόνια πρέπει πρώτα να βρούμε νύφες, άλλο κι αυτό :D

Related Posts with Thumbnails