23.11.10

Ο τελειομανής και οι άλλοι.

Στο σχολείο μας έχουν πει ότι ο γιόκας είναι τελειομανής και ομολογώ ότι εξεπλάγην γιατί δεν έβλεπα τέτοια δείγματα ή τουλάχιστον δείγματα που εγώ θεωρώ χαρακτηριστικά της τελειομανίας. Επίσης, δεν θεωρούσα ότι εμείς ως γονείς ενισχύαμε την τελειομανία, ακόμα και ασυνείδητα διότι συνειδητά είμαι σίγουρη πως δεν το κάναμε. Αρχίσαμε, ωστόσο, διάφορες ασκήσεις, που σκοπό είχαν να τονίσουν δικά μας λάθη ή αποτυχίες σε περίπτωση που το τέκνο είχε για εμάς την εικόνα του αψεγάδιαστου.

Για παράδειγμα, άρχισα να αφήνω το κρεβάτι του άστρωτο μέχρι να επιστρέψει από το σχολείο και να το δει. Έτσι έβλεπε ότι και δεν ήμουν πάντα η καλή νοικοκυρά, δούλα και κυρά (εύκολο), αλλά και αναγκαζόταν να λειτουργήσει σε ένα μη τακτοποιημένο δωμάτιο χωρίς να εκνευριστεί (λιγότερο εύκολο). Είναι πολύ τακτικός, κάθε αντικείμενο έχει τη θέση του και κάθε πράμα στον καιρό του.

Επίσης, αρχίσαμε να κάνουμε επίτηδες διάφορα λάθη μπροστά του, π.χ. ο μπαμπάς του επέστρεφε από το γραφείο του έχοντας ξεχάσει τη ζακέτα του και εγώ έψησα ένα κέικ που δεν φούσκωσε! Αυτά τα τελευταία τα διασκεδάζαμε και εμείς, αλλά το πρώτο, αυτό με την τάξη στα δωμάτια (άρχισα να παρατάω και την κουζίνα στη μοίρα της μέχρι να έρθει) ήταν άσκηση θάρρους και για μένα, καθώς όλη μέρα μέσα στο σπίτι τρωγόμουν μόνη μου να πάω να στρώσω τα κρεβάτια, παραβλέποντας τον ιερό σκοπό για τον οποίο είχαν μείνει άστρωτα.

Διαβάζοντας φέτος το βιβλίο Γιατί τα πρωτότοκα παιδιά διοικούν τον κόσμο ενώ τα μικρότερα θέλουν να τον αλλάξουν; του Μάικλ Γκρος, εκδόσεις Lector 2010*, που αναφέρεται στη σειρά της γέννησης σε μια οικογένεια και πώς αυτό μας επηρεάζει και μας διαμορφώνει (χωρίς φυσικά να είναι το μόνο), διαπίστωσα ότι τα χαρακτηριστικά της τελειομανίας, ιδιαιτέρως εμφανή σε πρωτότοκα και μοναχοπαίδια, είναι διαφορετικά από εκείνα που είχα στο μυαλό μου. Πίστευα ότι τελειομανής είναι αυτός που καταπιάνεται με κάθε λεπτομέρεια του έργου του μέχρι να αγγίξει την τελειότητα, κάτι που συχνά δεν φτάνει στα μάτια του και μένει ανικανοποίητος έως ότου επιτύχει τα υψηλά και ενδεχομένως μη λογικά κριτήρια που έχει θέσει ο ίδιος. Σύμφωνα με το βιβλίο, τελειομανής είναι εκείνος που θέλει να σχεδιάζει τα πάντα, που έχει πάθος με την τάξη, που θα εστιάσει σε ένα μικρό ανύπαρκτο λαθάκι που έκανε αντί να χαρεί το πολύ καλό σύνολο του αποτελέσματος της δουλειάς του, που δεν θέλει να αφήνει τίποτα μισοτελειωμένο, που δεν αναλαμβάνει κάτι αν δεν είναι απόλυτα σίγουρος ότι θα το φέρει σε πέρας χωρίς λάθη, που δεν αναθέτει αρμοδιότητες σε άλλους...

Για να μην τα πολυλογώ, βρήκα αρκετά στοιχεία στον εαυτό μου που δεν είχα παρατηρήσει μέχρι σήμερα και που προφανώς αποτελούν ασυναίσθητα μέρος της συμπεριφοράς μου. Σοκ και δέος! Μία ήταν η λύση. Να συνεχίσω τις παραπάνω ασκήσεις για να χαλαρώσω κάπως το παιδάκι μου και να χαλαρώσω και εγώ μαζί του. Γιατί πιστέψτε με, δεν είναι εύκολο να παρατάς επίτηδες ανακατεμένο το συρτάρι σου με τις κάλτσες ή να σερβίρεις φαγητό σε πιάτα που ΔΕΝ είναι ίδια για να δώσεις το παράδειγμα. Προχθές διάβασα το ποστ Getting over perfection μιας μπλογκομαμάς που παρακολουθώ, της Alice Bradley, η οποία ξεκίνησε να ζωγραφίζει μόνο με στυλό ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να σβήσει το σχέδιο αν κάνει λάθος. Σκοπεύει να δείξει το μπλοκ με τις αποτυχημένες προσπάθειές της στον γιο της για να του εξηγήσει ότι δεν πειράζει να κάνει λάθη, πειράζει όμως να μην δοκιμάζεις και να μην προσπαθείς. Στο τέλος λέει ότι το εγχείρημα την τρομάζει πολύ και την καταλαβαίνω απόλυτα!

-------------------------------------------------------------------------------------------------

*Το βιβλίο είναι καλό, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τα γνωρίσματα που αντιστοιχούν στη σειρά στην οποία γεννήθηκε σε μια οικογένεια. Ξανατονίζω, όπως τονίζει και το βιβλίο, ότι η σειρά γέννησης είναι σημαντική στη διαμόρφωσή μας αλλά δεν είναι ο μοναδικός ή ο απόλυτος παράγοντας. Παίζει, ωστόσο, τον ρόλο της στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε εμείς ως παιδιά και στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας στη συνέχεια. Εγώ πάντως είμαι πρωτότοκη, μεγαλώνω ένα πρωτότοκο μοναχοπαίδι και με έχει μεγαλώσει μια πρωτότοκη, που την έχει μεγαλώσει μια πρωτότοκη... Πρέπει να βρω τη σειρά γέννησης και πριν τη γιαγιά μου. Δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει η τέλεια εξήγηση!

11 σχόλια:

peekaboo είπε...

exairetika endiaferon
me evales se skepseis

Διόνα είπε...

Peekaboo, κι εγώ έχω πέσει σε περισυλλογή. Είναι απίστευτο όμως πώς σιγά σιγά πιάνω τον εαυτό μου να αλλάζω επειδή έχω στο μυαλό μου να προσέχω τις αντιδράσεις μου για χάρη του υιού. Όχι ότι αλλάζει ο άνθρωπος ειδικά σε αυτήν την ηλικία αλλά σε πολλά θέματα βλέπω ότι είμαι πιο χαλαρή μέσα μου από παλιά.

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητή mammaka εγώ θα διαφωνήσω! Η ανάγκη για τελειότητα δεν είναι "πάθηση". Η κοινωνία έχει πραγματικά ανάγκη από ανθρώπους που προσπαθούν για το τέλειο, ιδιαίτερα στην εποχή μας. Είμαι σίγουρος ότι ο μικρός θα βρει την ισορροπία που του ταιριάζει. Νοσηρό είναι να παριστάνετε εσείς τους "ανέμελους" για να τον παραδειγματίσετε! (ουφ σας μάλωσα!)
dmpexr

Διόνα είπε...

dmpexr, η ανάγκη για τελειότητα είναι προτέρημα όταν δεν μας περιορίζει αλλά δυστυχώς είναι φορές που μας (κατα)πιέζει πολύ. Ένα παράδειγμα του τέκνου ας πούμε, είναι ότι δεν δοκιμάζει κάτι αν δεν ξέρει από πριν ότι θα τα καταφέρει ή δοκιμάζει αλλά τα παρατάει με απίστευτη απογοήτευση, πχ αρνείται να χρωματίσει επειδή ξέρει εκ των προτέρων ότι θα αφήσει λευκά κενά ή θα βγει έξω από τις γραμμές και αντί να δοκιμάζει όλο και περισσότερο για να το κάνει καλά, απλά δεν θέλει να το κάνει καν. Ή πχ κάποτε επέστρεψε με μουφάν που δεν ήταν δικό του κατά λάθος και αυτό το *λάθος* του τον έτρωγε δύο μέρες.

Η προσπάθεια έχει σκοπό να αποδεχτεί ότι θα υπάρχουν φορές που θα είναι μέτριος ή και κακός σε κάτι που θα επιχειρήσει αλλά αυτό δεν θα πρέπει να τον σταματάει ή να τον απογοητεύει, βλέπε δικά μας καθημερινά παραδείγματα τύπου κέικ. Έχει να συναντήσει διάφορες απογοητεύσεις σε διάφορα επίπεδα στη ζωή του και δεν θα μπορούμε να τον προστατεύουμε από αυτό. Σήμερα είναι το χρωμάτισμα της ζωγραφιάς, αύριο κάτι πιο σύνθετο.

Οι συμβουλές από φίλους δεν είναι μάλωμα για εμάς :)

Διόνα είπε...

μουφάν = μπουφάν!

Ανώνυμος είπε...

Mammaka γίνεται η κουβέντα επί προσωπικού θέματος αλλά θα την κάνω. Εγώ στη συναναστροφή μαζί του δεν παρατήρησα κάτι ιδιαίτερο παρόλο που το παιχνίδι μας είχε ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Μάλλον η "παραβατική" συμπεριφορά έχει εσάς μοναδικούς αποδέκτες από την υπερβολική, στα μάτια ενός παιδιού, προσπάθειά σας να γίνονται όλα προγραμματισμένα και με σύνεση. (σας ξαναμάλωσα και το φχαριστήθηκα...) Να με συγχωρέσουν οι επισκέπτες για την κατάχρηση του κυβερνοχώρου.
dmpexr

Διόνα είπε...

Μα ισχύει, είμαστε πολύ του προγράμματος αμφότεροι και σίγουρα γίνεται αντιληπτό από τον νεαρό.

Μα τι επιπλήξεις σήμερα :-)

mamma είπε...

Εγώ είμαι τελειομανής και πολύ μα πολύ της τάξης (σα βαθμό μανίας) και μάλλον του το έχω περάσει. Είναι τόσο τελειομανής που όταν δεν καταφέρνει αυτό που θέλει ή όταν δεν ξέρει κάτι θυμώνει απίστευτα και βγαίνει εκτός εαυτού.

Κάνω λοιπόν δύο πράγματα.
1. Του θυμίζω διαρκώς πως η μανούλα δεν τα ξέρω όλα, πως κανένας στον κόσμο δεν τα ξέρει όλα και πως προοδεύει αυτός που έχει την υπομονή να ρωτάει και να μαθαίνει (αρκετές φορές κάνω πως δεν γνωρίζω κάτι και ανοίγουμε μαζί το παιδικό λεξικό για να βρούμε την ερμηνεία κάποιας λέξης ή την εγκυκλοπαίδεια για να διαβάσουμε την εξήγηση κάποιου φιανομένου)

και

2. επιμένω να μάθει να διαχειρίζεται το θυμό του. Του εξηγώ πως με τον θυμό κανείς δεν κατάφερε ποτέ τίποτα, πως ο θυμός μπλοκάρει το μυαλό και δεν το αφήνει να σκεφτεί, πως είναι πολύ έξυπνος για να αφήνει τον θυμό του να κάνει κουμάντο, πως όταν οι άλλοι θα καταλάβουν πόσο εύκολα θυμώνει θα τους είναι παιχνιδάκι να τον κάνουν ό,τι θέλουν.

Από τις πολλές φορές που τα λέμε τα έχει εμπεδώσει και ελέγχει το θυμό του σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο. Επίσης δεν στεναχωριέται όταν κάτι δεν το ξέρει, αντιθέτως ρωτάει για να το μάθει.

Καλημέρα είπα; δεν είπα. ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Διόνα είπε...

Mamma, συμφωνώ μαζί σου, πρέπει να τους θυμίζουμε συνέχεια ότι κανείς δεν τα ξέρει όλα και ότι αυτό δεν είναι λόγος για θυμό ή απογοήτευση. Νομίζω ότι τους μειώνει την πίεση που ίσως αισθάνονται ότι πρέπει να ξέρουν κάτι, πρέπει να το μπορούν κ.λπ.

Καλημέρα!

ab είπε...

εγώ μαμά δεν είμαι, άρα για πολλούς δεν δικαιούμαι να ομιλώ, αλλά παρακολουθώντας το μπλογκ, τούτο το ποστ -πρέπει να το πω- είναι επιβεβλημένη βιβλιογραφία για όλους! Κατ' αρχήν, παράδειγμα για εκείνο το παλαιό που λέει ότι μεγαλώνοντας ένα παιδί μαθαίνεις τον εαυτό σου. Κατά δεύτερον, ένα εξίσου παλαιό, ότι διδάσκουμε αποκλειστικά διά του παραδείγματος. Άρα, μαμάκες, θείες(!) και νονές, ίσως θα έπρεπε να μην εξηγούμε πολλά γιατί και διότι στα τέκνα, ανηψούδια και αναδεξιμάκια και να χαλαρώσουμε εμείς οι ίδιες με τους εαυτούς μας πρώτα - η άσκηση σκληρή αλλά το μήνυμα θα το λάβουν πρώτα. Απ' την εμπειρία μου στην παρατήρηση οικογενειών, αυτό ίσως είναι το μυστικό. xx

Διόνα είπε...

Αγαπητή ab, διδάσκουμε δια του παραδείγματος, πόσο σωστή κουβέντα.

Επίσης, προσωπικά, αν καταφέρω να αισθανθώ πιο χαλαρή σε μερικά θέματα δικά μου θα είναι ενδεχομένως κέρδος για τον γιο μου αλλά και μεγάλο όφελος για μένα! Αισιοδοξούμε :)

Related Posts with Thumbnails