4.5.11

Μια ιντερνετική ιστορία μαμάδων

Πριν λίγο καιρό ξεκίνησα να έχω επαγγελματική αλληλογραφία με μια μεταφραστική εταιρεία στο εξωτερικό που ζητούσε συνεργασία στον δικό μου συνδυασμό γλωσσών και σε κείμενα που ειδικεύομαι. Όπως είναι φυσικό σε τέτοιο πλαίσιο, η αλληλογραφία είναι τυπική και πρέπει να ακολουθηθεί συγκεκριμένη πολιτική. Συμπλήρωσα ένα σωρό ηλεκτρονικά αρχεία με τα στοιχεία μου, πλέον του βιογραφικού σημειώματος που έτσι κι αλλιώς είχαν στη διάθεσή τους με την αρχική μου αίτηση. Συμπλήρωσα επίσης χειρόγραφα τη συμφωνία τήρησης απορρήτου την οποία υπέγραψα και σφράγισα και έστειλα ταχυδρομικά, με το κανονικό ταχυδρομείο. Παρεμπιπτόντως, αυτή η συμφωνία είναι πολύ συνηθισμένη στις μεταφραστικές συνεργασίες, συνήθως υπογράφεται μία γενική ανάμεσα στον μεταφραστή και τον πελάτη (την εταιρεία) και ενδέχεται ο εκάστοτε πελάτης (της εταιρείας) να ζητήσει και την υπογραφή πρόσθετης συμφωνίας με ειδική διατύπωση που επιθυμεί για το έργο του.

Έτσι λοιπόν τυπικά και επίσημα ξεκίνησε η αλληλογραφία μου, συγκεντρώθηκαν όλα στον φάκελό μου και έφτασε και η ταχυδρομική αποστολή των εκτυπωμένων εγγράφων. Και τότε έλαβα μέιλ από την κυρία με την οποία είχα επικοινωνία σε.. διαφορετικό ύφος.

Ξεκίνησε με ευχαριστίες εκ μέρους της κόρης της για τα ελληνικά γραμματόσημα. Μου είπε πόσο πολύ της αρέσει η ελληνική ιστορία και ο πολιτισμός, πόσο πολύ θέλει να έρθει να σπουδάσει στη χώρα μας σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών, πόσο εχμ κουλ πιστεύει ότι είναι το όνομά μου! Αυτό το τελευταίο ήταν πολύ συνηθισμένη αντίδραση και την εποχή που σπούδαζα στην Αγγλία όπου κάποιοι με έλεγαν Διόνα και κάποιοι Διονυσία, κατενθουσιασμένοι με την εξωτική γι’ αυτούς παραπομπή στον θεό Διόνυσο. Μου είπε επίσης ότι η έφηβη κόρη της θέλει να αλλάξει το όνομά της και να το κάνει Διονυσία επίσης και συνόδευσε το σχόλιο με διαδικτυακά χαμόγελα!

Πάνε και οι επισημότητες, πάνε και όλα. Ήμασταν πλέον δύο μαμάδες που αλληλογραφούσαμε. Η αναφορά στα παιδιά μας μετέφερε σε ένα άλλο πλαίσιο με δικούς του τύπους. Την ευχαρίστησα βέβαια πολύ για τα καλά λόγια, πρώτη φορά λένε το όνομά μου κουλ, και της είπα ότι έχω κι εγώ έναν γιο σχεδόν έξι χρονών, τον Αχιλλέα. Νομίζω ότι ο συνδυασμός Νταϊονίζια και Ακίλις θα γίνει ανάρπαστος :-)

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

:D You bet it will ;)

Διόνα είπε...

Υπήρχαν σχόλια που τα έφαγε το κυβερνοδιάστημα :(

Related Posts with Thumbnails